Koloruj
 | Polska › Karpaty › Tatry › Tatry Zachodnie › Czerwone Wierchy |
5 września 2008 , Czerwone Wierchy
Wacław Grabkowski
+2 głosów:2  Wiersz nieznanego autora z lat 1983-1989. "Góral ci ja górliczek Na komunę ja nie liczę Bo komuna głupio rządzi Wciąż ma okres kiedy błądzi Po remoncie się wypacza Jak drzwi do mojego sracza Ciągle chrzani, że się dźwiga Gdy to słyszę, chce się rzygać Nawet Wierchy me Czerwone Na komunę są wkurzone Coraz bardziej się rumienią Bo ochrzczono je czerwienią Hej, Czerwone Wierchy moje! O was całkiem się nie boję Nie zdradzicie nasze strony Zawsze nasze, choć czerwone.". Wydawnictwo podziemne "Zbuntowane Piosenki. Solidarność. Choć stare słyszymy melodie lecz nowe w nich słowa". 2025-10-28 17:58:07 (6 miesięcy temu)
piotr brzezina
+1 głosów:1 do Wacław Grabkowski: Gdzieś to wygrzebał ? 2025-10-28 18:03:12 (6 miesięcy temu)
Wacław Grabkowski
+1 głosów:1 do piotr brzezina : W starej komodzie :) Słuchaj, całkiem przypadkiem, wypadł przy okazji. Sięgnąłem po Słownik Wyrazów Bliskoznacznych St. Skorupki z 1959, którego wygrałem w karty w Wiedniu. Taksówkarz potrzebował do krzyżówek, ja do rozkminiania. Dziękuję serdecznie za reakcję :) Wrzucę jeszcze jeden wierszyk o Karolince. Trzymaj się Bracie. 2025-10-28 18:45:13 (6 miesięcy temu)
|
|
Na stronie od 2014 październik
11 lat 6 miesięcy 24 dni |
 |
góry
|
Czerwone Wierchy składają się z czterech szczytów. Od zachodu ku wschodowi są to:
Ciemniak – 2096 m
Krzesanica – 2122 m
Małołączniak – 2096 m
Kopa Kondracka – 2005 m
Są one rozdzielone trzema przełęczami:
Mułowa Przełęcz – 2067 m, między Ciemniakiem a Krzesanicą
Litworowa Przełęcz – 2037 m, między Krzesanicą a Małołączniakiem
Małołącka Przełęcz – 1924 m, między Małołączniakiem a Kopą Kondracką.
W masywie Czerwonych Wierchów znajduje się wiele jaskiń, w tym największe w Tatrach:
Jaskinia Marmurowa
Jaskinia Mała w Mułowej
Jaskinia Miętusia
Śnieżna Studnia
Jaskinia Wielka Śnieżna (otwór Wielka Litworowa)
Jaskinia Wysoka – Za Siedmiu Progami.
Nazwa Czerwonych Wierchów pochodzi od czerwono-brązowej barwy ich stoków, jaką nadaje im roślina o nazwie sit skucina, która jesienią, a często już w połowie lata przebarwia się na czerwono.
Z odsłoniętych na całej długości grzbietów i szczytów Czerwonych Wierchów roztaczają się rozległe widoki. Tereny te są stosunkowo łatwo dostępne i w sezonie letnim nie stwarzają dla turysty problemów technicznych. (fantom)
Tatry Zachodnie (514.52; słow. Západné Tatry) – jedno z trzech pasm górskich Łańcucha Tatrzańskiego, będące zachodnią częścią Tatr. Położone w Polsce i na Słowacji. Nazwa rozpowszechniła się w polskiej literaturze dopiero po 1868 roku, dawniej używano także nazw: Hale Liptowskie, Hale Liptowsko-Orawskie, Hale Liptowsko-Nowotarskie.
Główny grzbiet leży między przełęczą Liliowe, która oddziela je od Tatr Wysokich, a Huciańską Przełęczą, oddzielającą je od Pogórza Skoruszyńskiego. Od zachodu oddzielone są od Gór Choczańskich przełomową (dla tych drugich) Doliną Kwaczańską, od północnego zachodu od Skoruszyńskich Wierchów dolinami Huciańską, Błotną i Mihulczą oraz przełęczami Borek i Maniowa Przehyba. Na północy od Orawicko-Witowskich Wierchów oddziela je Dolina Cicha Orawska i Brama Orawska. Dalej granicę stanowi krawędź Kotliny Zakopiańskiej, ograniczona Drogą pod Reglami. Wszystkie wymienione przełęcze i doliny okalające Tatry Zachodnie od północnego zachodu i północy wchodzą w skład tzw. Rowu Podtatrzańskiego, na który po polskiej stronie składają się Rów Kościeliski i Rów Zakopiański[1]. Na południu granicę Tatr Zachodnich tworzy wielki uskok oddzielający je od wypełnionej fliszem Kotliny Liptowskiej[2]. W przybliżeniu pokrywa się on z zachodnią częścią Magistrali Tatrzańskiej.
Po polskiej stronie granica między Tatrami Wysokimi i Tatrami Zachodnimi ciągnie się dnem Doliny Gąsienicowej i Doliny Suchej Wody Gąsienicowej. Po słowackiej stronie nie ma jednomyślności wśród geografów – geografowie polscy przeprowadzają tę granicę dnem Doliny Cichej Liptowskiej, część słowackich ma inne zdanie i granicę prowadzi Doliną Koprową. Najwybitniejszy słowacki tatrolog Ivan Bohuš ma zdanie identyczne jak Polacy, tj. jest przeświadczony o wyższości kryterium orograficzno-hydrologicznego nad krajobrazowo-geologicznym.
W linii prostej długość grani głównej Tatr Zachodnich wynosi ok. 29 kilometrów, rzeczywista długość całej wynosi 42 km. Tatry Zachodnie mają powierzchnię ok. 400 km², co stanowi niemal połowę całej powierzchni Tatr. 25% powierzchni Tatr Zachodnich znajduje się w Polsce, reszta na Słowacji[2]. Jezior jest tutaj znacznie mniej niż w Tatrach Wysokich; największe z nich to Niżni Staw Rohacki, po polskiej stronie jedynym większym jest Smreczyński Staw.
Trzon krystaliczny głównego grzbietu Tatr Zachodnich (a także Wysokich) stanowią głębinowe skały magmowe (granity) oraz skały metamorficzne (gnejs i łupki krystaliczne, amfibolity, migmatyty, mylonity). Na zboczach Trzydniowiańskiego Wierchu i na Długim Upłazie dostrzec można z daleka kilka białych, lśniących kwarcytów wystających ponad powierzchnię. Północne stoki Tatr Zachodnich, podobnie jak Wysokich oraz Tatry Bielskie, zbudowane są ze skał osadowych. wikipedia (fantom)