starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 36 głosów | średnia głosów: 6

Polska woj. dolnośląskie Wrocław Stare Miasto pl. Solny OP ENHEIM

Lata 1840-1845 , Unikatowy dagerotyp (w zasadzie dwa złożone w całość) autorstwa Juliusa Brilla z ok. 1845 roku. Przedstawia on widok ze Starej Giełdy na zabudowę północnej strony pl. Solnego i pomnik marszałka von Blüchera. Po prawej widoczna jest zachodnia strona rynku z budynkiem Wielkiej Wagi Miejskiej - rozebranym w 1846 r., oraz fragment zabudowy północnej części rynku. W nieistniejącej już kamienicy na rogu pl. Solnego i Rynku, swoje atelier miał autor powyższego widoku. Fot. Deutsches Museum w Monachium.

Skomentuj zdjęcie
Neo[EZN]
+2 głosów:2
Niesamowite!!! Pierwsze (i jedyne??) zdjęcie z wagą miejską!!!
1840-1845! Ludzie widoczni na zdjęciu mogą pamiętać mury miejskie.
2014-11-19 08:59:06 (11 lat temu)
Cristoforo
+3 głosów:3
Tak, to jedyna znana dotąd fotografia Wielkiej Wagi Miejskiej :) Po niedawnym odnalezieniu tego dagerotypu w Niemczech, został on ogłoszony prawdziwą sensacją :)
2014-11-19 09:05:36 (11 lat temu)
fantom
+4 głosów:4
Niezła jest jakość tego zdjęcia, zważywszy na fakt że zaledwie kilkanaście lat wcześniej powstała pierwsza w historii fotografia wykonana przez niejakiego Josepha-Nicéphore'a Niépce'a , na której de facto prawie nic nie było widać.
2014-11-19 09:45:31 (11 lat temu)
robertlaurent
+3 głosów:3
Rewelacja :) Napatrzyć się nie można :)
2014-11-19 10:17:21 (11 lat temu)
Askofer
+1 głosów:1
Dagerotypy są niesamowitą techniką utrwalania obrazu . Gdy ogląda się dagerotyp ma się wrażenie pewnego rodzaju trzeciego wymiaru. Kiedyś byłem na wystawie dagerotypów i zapewniam Was ,że każdy kto z niej wychodził czy to laik czy fotograf to wychodził oczarowany tą jakością obrazu .
2014-11-19 16:30:36 (11 lat temu)
Pytanie do fotopolan , który budynek to apteka "Pod Murzynem"?
2014-11-19 21:53:02 (11 lat temu)
2014-11-19 21:57:08 (11 lat temu)
do esski : to widziałem przed zadaniem pytania
2014-11-19 22:00:09 (11 lat temu)
Neo[EZN]
+1 głosów:1
Kilka dni temu zgłosił się do nas autor książki w sprawie usunięcia zamieszczonego montażu dwóch zdjęć, którego był autorem - usunąłem stary plik z montażem autora książki i zrobiłem swój montaż przy okazji zwiększyłem rozmiar skanu i wrzuciłem bardziej szczegółowy skan wagi miejskiej. Teraz jest wszystko zgodnie z prawem - aktualna wersja pokaże się po odświeżeniu strony ze zdjęciem.
2015-03-14 16:28:50 (11 lat temu)
do Neo[EZN]: Piękna sprawa :)
2015-03-14 16:31:47 (11 lat temu)
Desperado
+1 głosów:1
Muzeum w Monachium, właściciel zdjęcia, datuje je nawet na lata 1837-45. Ma to być najstarsze znane zdjęcie Wrocławia.
2021-09-02 17:03:22 (4 lata temu)
Świetne! Dotąd znałem Wagę Miejską jedynie z grafiki H. Mützela.
Przy okazji - czy nie ma błędu w nazwie obiektu? OP ENHEIM czy OPPENHEIM?
2021-09-02 20:15:33 (4 lata temu)
do atom: Nie ma.
2021-09-02 22:37:47 (4 lata temu)
do Licho: Aha. Rozumiem, że była już dyskusja na ten temat, ale nie znalazłem.
2021-09-02 22:39:23 (4 lata temu)
do atom: Sorry, nie przeczytałem dokładnie opisu.
2021-09-03 08:39:48 (4 lata temu)
Cristoforo
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 1 miesiąc 18 dni
Dodane: 19 listopada 2014, godz. 6:22:31
Autor: Julius Brill ... więcej (1)
Rozmiar: 3000px x 1626px
57 pobrań
5096 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
pomniki
OP ENHEIM
więcej zdjęć (37)
Dawniej: Kamienica Oppenheimów
Wyjątkowy budynek przy placu Solnym 4 należy do nielicznych w obrębie wrocławskiego Starego Miasta, które bez uszkodzeń przetrwały oblężenie i bombardowania Wrocławia podczas Festung Breslau. Jego historia sięga XIII wieku. Domem Oppenheimów stał się w 1810 roku, kiedy to nabył go bankier, Heymann Oppenheim. W kolejnych dekadach kamienica była rodzinną rezydencją i siedzibą należącego do Oppenheimów banku. Pełniła również funkcję ważnego centrum życia wrocławskiej społeczności żydowskiej - przez ponad 40 lat na parterze kamienicy mieścił się słynny w całym mieście i poza jego granicami sklep obuwniczy rodziny Herz z międzynarodową sprzedażą wysyłkową (stąd obecna nazwa wielofunkcyjnej sali na poddaszu budynku).
Kamienica była także siedzibą fundacji baronowej Julie von Cohn‐Oppenheim, małżonki Ferdynanda Oppenheima (wnuka pierwszego właściciela), która wspomagała ubogich i potrzebujących członków gminy żydowskiej w ówczesnym Breslau. Okres wojny to oczywisty kres świetności kamienicy. W 1941 roku budynek przejęli naziści, a mieszkający tam Żydzi należeli do pierwszych, którzy zostali wywiezieni na wschód. Po roku 1945, kiedy Wrocław stał się miastem polskim, Dom Oppenheimów wraz ze swoją żydowską historią odszedł w niepamięć. Niszczejący budynek zamieszkiwali polscy najemcy, a władze komunistyczne skutecznie wymazały ze świadomości publicznej niemiecką historię kamienicy. Szansa na przywrócenie dawnego blasku Domu Oppenheimów pojawiła się, gdy w 2013 roku jego właścicielem została Fundacja OP ENHEIM. Do projektu przebudowy i rozbudowy budynku zaproszono, wyłonione w drodze konkursu, wrocławskie biuro architektoniczne Major Architekci, a jego partnerem w tym niezwykłym wyzwaniu zostało światowej sławy studio J. Mayer H. z Berlina (zdobywca prestiżowej Red Dot Design Awards 2012). Od roku 2018 odrestaurowana z największą starannością kamienica jest siedzibą OP ENHEIM. Wewnątrz historycznego Domu Oppenheimów, prócz przestrzeni zagospodarowanych przez Fundację, znajdują się również biura partnerskie, mieszkanie dla artystów-rezydentów (których działania, wraz z prezentacjami prac z kolekcji Fundacji, wzbogacać będą program artystyczny OP ENHEIM) oraz lokale gastronomiczne.
Zbudowano: 1827
Zlikwidowano: 1945
Dawniej: Blücher Denkmal
Po śmierci w 1819 roku pruskiego bohatera Gebharta Lebrechta von Blüchera wrocławianie wdzięczni za zwycięstwo w bitwie nad Kaczawą (1813) postanowili uczcić pogromcę wojsk napoleońskich.
Na środku ówczesnego placu Solnego powstał okazały monument autorstwa Carla Ferdinanda Langhansa i Christiana Daniela Raucha przedstawiający feldmarszałka na granitowym cokole z napisem „Mit Gott fuer Koenig und Vaterland"
Odsłonięcie pomnika nastąpiło 26 sierpnia 1827 roku, wtedy też plac Solny został przemianowany na Blücherplatz. Dopiero po 1945 roku powrócił do starej nazwy, już bez pomnika feldmarszałka.
Wielka Waga Miejska
więcej zdjęć (21)
Zbudowano: 1571
Zlikwidowano: 1846
Dawniej: Die Grosse Waage
Pierwowzorem Wielkiej Wagi był budynek, powstały około 1332 roku, stojący przed zachodnim wylotem Sukiennic. Finalny obiekt powstał w 1571 roku i przetrwał do 1846 roku. Sam budynek wzniesiono na planie kwadratu o długości boku 7,2 m. Każdy narożnik zdobił kwadratowy filar który łączył się z następnym półkolistymi arkadami. Wewnątrz budynku w jego centralnym miejscu zawieszona była wielka, wykonana z drewna waga. Jedną z arkad Wielkiej Wagi zdobiła tabliczka z datą 1571. Wysokość ścian budynku mierzyła 5 m.
W roku 1769 roku do wschodniej części Wagi zbudowano mały drewniany budynek przeznaczony dla wagowego obsługującego wagę.
Atrakcja turystyczna
Dawniej: Sieben Kurfürsten Seite
Zachodnia strona Rynku, zwana Stroną Siedmiu Elektorów (niem. Sieben-Kurfürsten-Seite), posiada najwięcej zachowanych oryginalnych zabytków – renesansowych i manierystycznych kamienic na zrębie gotyckim, gdyż II wojnę światową przetrwała prawie nieuszkodzona. Kamienice tej strony posiadają bardzo głębokie działki (240 stóp), sięgające ul. Kiełbaśniczej (przypuszczalnie wtórnie scalone), gdyż należały niegdyś do najznamienitszych patrycjuszy.

- Rynek 1 Budynek pochodzi z czasów secesji (1907),
- Rynek 2 Kamienica Pod Gryfami Szczególnie wartościowa, z wysokim manierystycznym szczytem, najokazalsza w Rynku.
- Rynek 3
- Rynek 4 Pod Złotym Orłem
- Rynek 5 Kamienica Dwór Polski
- Rynek 6 Kamienica Pod Złotym Słońcem
- Rynek 7 Kamienica Pod Błękitnym Słońcem ze względu na problemy własnościowe długo niszczała i dopiero w końcu lat 90. została odremontowana, a jej dziedziniec nakryty szklanym dachem.
- Rynek 8 Kamienica Pod Siedmioma Elektorami zwraca uwagę ze względu na bogate zdobienia malarstwem iluzjonistycznym, zrekonstruowane w początku lat 90.
- W miejscu kamienic 9 do 11 powstał w 1931 roku, według projektu Heinricha Rumpa, do dziś budzący kontrowersje wysoki budynek biurowy (obecnie siedziba Banku Zachodniego, wcześniej MPK Wrocław).

Powierzchnia zachodniej strony Rynku była od 1741 r. określana jako Paradeplatz, obecnie czasem używa się nazwy plac Gołębi. Po zachodniej stronie Rynku wzniesiono w 2000 kontrowersyjną fontannę, zwaną na cześć ówczesnego prezydenta miasta Bogdana Zdrojewskiego Zdrojem lub złośliwie "pisuarem".

Źródło: [ Wikipedia]
Rynek 10-11
więcej zdjęć (9)
Zbudowano: 1837
Zlikwidowano: 1929
Kamienica nr 10 nosiła nazwę \"Pod Złotym Krzyżem\"
pl. Solny
więcej zdjęć (1028)
Dawniej: Blücherplatz
Oficjalną nazwę Blücherplatz plac otrzymał w dniu 26 sierpnia 1827 roku wraz z odsłonięciem pomnika bohatera bitwy nad Kaczawą Gebharda von Blüchera (1742-1819)
Obecne dziś na placu pawilony kwiatowe zaczęto montować 15 stycznia 1989 r. Koszt każdego z pawilonów oscylował wokół kwoty 120 tysięcy pln.
b/h/2009
Rynek
więcej zdjęć (6132)
Dawniej: Ring
Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło: