|
starsze nowsze oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 36 głosów | średnia głosów: 6
Lata 1840-1845 , Unikatowy dagerotyp (w zasadzie dwa złożone w całość) autorstwa Juliusa Brilla z ok. 1845 roku. Przedstawia on widok ze Starej Giełdy na zabudowę północnej strony pl. Solnego i pomnik marszałka von Blüchera. Po prawej widoczna jest zachodnia strona rynku z budynkiem Wielkiej Wagi Miejskiej - rozebranym w 1846 r., oraz fragment zabudowy północnej części rynku. W nieistniejącej już kamienicy na rogu pl. Solnego i Rynku, swoje atelier miał autor powyższego widoku. Fot. Deutsches Museum w Monachium.Skomentuj zdjęcie
|
Dodane: 19 listopada 2014, godz. 6:22:31 Źródło: Deutsches Museum, Monachium Autor: Julius Brill ... więcej (1) Rozmiar: 3000px x 1626px
57 pobrań 5096 odsłon 6 średnia ocen Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo Obiekty widoczne na zdjęciu
OP ENHEIM więcej zdjęć (37) Dawniej: Kamienica Oppenheimów Wyjątkowy budynek przy placu Solnym 4 należy do nielicznych w obrębie wrocławskiego Starego Miasta, które bez uszkodzeń przetrwały oblężenie i bombardowania Wrocławia podczas Festung Breslau. Jego historia sięga XIII wieku. Domem Oppenheimów stał się w 1810 roku, kiedy to nabył go bankier, Heymann Oppenheim. W kolejnych dekadach kamienica była rodzinną rezydencją i siedzibą należącego do Oppenheimów banku. Pełniła również funkcję ważnego centrum życia wrocławskiej społeczności żydowskiej - przez ponad 40 lat na parterze kamienicy mieścił się słynny w całym mieście i poza jego granicami sklep obuwniczy rodziny Herz z międzynarodową sprzedażą wysyłkową (stąd obecna nazwa wielofunkcyjnej sali na poddaszu budynku). Kamienica była także siedzibą fundacji baronowej Julie von Cohn‐Oppenheim, małżonki Ferdynanda Oppenheima (wnuka pierwszego właściciela), która wspomagała ubogich i potrzebujących członków gminy żydowskiej w ówczesnym Breslau. Okres wojny to oczywisty kres świetności kamienicy. W 1941 roku budynek przejęli naziści, a mieszkający tam Żydzi należeli do pierwszych, którzy zostali wywiezieni na wschód. Po roku 1945, kiedy Wrocław stał się miastem polskim, Dom Oppenheimów wraz ze swoją żydowską historią odszedł w niepamięć. Niszczejący budynek zamieszkiwali polscy najemcy, a władze komunistyczne skutecznie wymazały ze świadomości publicznej niemiecką historię kamienicy. Szansa na przywrócenie dawnego blasku Domu Oppenheimów pojawiła się, gdy w 2013 roku jego właścicielem została Fundacja OP ENHEIM. Do projektu przebudowy i rozbudowy budynku zaproszono, wyłonione w drodze konkursu, wrocławskie biuro architektoniczne Major Architekci, a jego partnerem w tym niezwykłym wyzwaniu zostało światowej sławy studio J. Mayer H. z Berlina (zdobywca prestiżowej Red Dot Design Awards 2012). Od roku 2018 odrestaurowana z największą starannością kamienica jest siedzibą OP ENHEIM. Wewnątrz historycznego Domu Oppenheimów, prócz przestrzeni zagospodarowanych przez Fundację, znajdują się również biura partnerskie, mieszkanie dla artystów-rezydentów (których działania, wraz z prezentacjami prac z kolekcji Fundacji, wzbogacać będą program artystyczny OP ENHEIM) oraz lokale gastronomiczne. Pomnik Gebharda Leberechta von Blüchera więcej zdjęć (59) Zbudowano: 1827 Zlikwidowano: 1945 Dawniej: Blücher Denkmal Po śmierci w 1819 roku pruskiego bohatera Gebharta Lebrechta von Blüchera wrocławianie wdzięczni za zwycięstwo w bitwie nad Kaczawą (1813) postanowili uczcić pogromcę wojsk napoleońskich. Na środku ówczesnego placu Solnego powstał okazały monument autorstwa Carla Ferdinanda Langhansa i Christiana Daniela Raucha przedstawiający feldmarszałka na granitowym cokole z napisem „Mit Gott fuer Koenig und Vaterland" Odsłonięcie pomnika nastąpiło 26 sierpnia 1827 roku, wtedy też plac Solny został przemianowany na Blücherplatz. Dopiero po 1945 roku powrócił do starej nazwy, już bez pomnika feldmarszałka. Wielka Waga Miejska więcej zdjęć (21) Zbudowano: 1571 Zlikwidowano: 1846 Dawniej: Die Grosse Waage Pierwowzorem Wielkiej Wagi był budynek, powstały około 1332 roku, stojący przed zachodnim wylotem Sukiennic. Finalny obiekt powstał w 1571 roku i przetrwał do 1846 roku. Sam budynek wzniesiono na planie kwadratu o długości boku 7,2 m. Każdy narożnik zdobił kwadratowy filar który łączył się z następnym półkolistymi arkadami. Wewnątrz budynku w jego centralnym miejscu zawieszona była wielka, wykonana z drewna waga. Jedną z arkad Wielkiej Wagi zdobiła tabliczka z datą 1571. Wysokość ścian budynku mierzyła 5 m. W roku 1769 roku do wschodniej części Wagi zbudowano mały drewniany budynek przeznaczony dla wagowego obsługującego wagę. Zachodnia strona Rynku - "Siedmiu Elektorów" więcej zdjęć (447) Atrakcja turystyczna Dawniej: Sieben Kurfürsten Seite Zachodnia strona Rynku, zwana Stroną Siedmiu Elektorów (niem. Sieben-Kurfürsten-Seite), posiada najwięcej zachowanych oryginalnych zabytków – renesansowych i manierystycznych kamienic na zrębie gotyckim, gdyż II wojnę światową przetrwała prawie nieuszkodzona. Kamienice tej strony posiadają bardzo głębokie działki (240 stóp), sięgające ul. Kiełbaśniczej (przypuszczalnie wtórnie scalone), gdyż należały niegdyś do najznamienitszych patrycjuszy. - Rynek 1 Budynek pochodzi z czasów secesji (1907), - Rynek 2 Kamienica Pod Gryfami Szczególnie wartościowa, z wysokim manierystycznym szczytem, najokazalsza w Rynku. - Rynek 3 - Rynek 4 Pod Złotym Orłem - Rynek 5 Kamienica Dwór Polski - Rynek 6 Kamienica Pod Złotym Słońcem - Rynek 7 Kamienica Pod Błękitnym Słońcem ze względu na problemy własnościowe długo niszczała i dopiero w końcu lat 90. została odremontowana, a jej dziedziniec nakryty szklanym dachem. - Rynek 8 Kamienica Pod Siedmioma Elektorami zwraca uwagę ze względu na bogate zdobienia malarstwem iluzjonistycznym, zrekonstruowane w początku lat 90. - W miejscu kamienic 9 do 11 powstał w 1931 roku, według projektu Heinricha Rumpa, do dziś budzący kontrowersje wysoki budynek biurowy (obecnie siedziba Banku Zachodniego, wcześniej MPK Wrocław). Powierzchnia zachodniej strony Rynku była od 1741 r. określana jako Paradeplatz, obecnie czasem używa się nazwy plac Gołębi. Po zachodniej stronie Rynku wzniesiono w 2000 kontrowersyjną fontannę, zwaną na cześć ówczesnego prezydenta miasta Bogdana Zdrojewskiego Zdrojem lub złośliwie "pisuarem". Źródło: [ Wikipedia] Rynek 10-11 więcej zdjęć (9) Zbudowano: 1837 Zlikwidowano: 1929 Kamienica nr 10 nosiła nazwę \"Pod Złotym Krzyżem\" pl. Solny więcej zdjęć (1028) Dawniej: Blücherplatz Oficjalną nazwę Blücherplatz plac otrzymał w dniu 26 sierpnia 1827 roku wraz z odsłonięciem pomnika bohatera bitwy nad Kaczawą Gebharda von Blüchera (1742-1819) Obecne dziś na placu pawilony kwiatowe zaczęto montować 15 stycznia 1989 r. Koszt każdego z pawilonów oscylował wokół kwoty 120 tysięcy pln. b/h/2009 Rynek więcej zdjęć (6132) Dawniej: Ring Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty. Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych. W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji. Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz. Źródło: |