Główna osobowa węzłowa stacja kolejowa w Legnicy, położona na linii nr 275 z Wrocławia do Gubinka, stanowiąca jednocześnie początek linii do Katowic, Jerzmanic i Rudnej. Zatrzymują się na niej wszystkie rodzaje przejeżdżających pociągów.

Budynek dworca usytuowany jest przy ul. Dworcowej 5, po południowej stronie torów. Wejście główne prowadzi od pl.Dworcowego i ul. Kolejowej (południe), natomiast wejście boczne od ul. Dworcowej. Budynek z położonymi ponad poziomem ulic peronami łączy przejście podziemne (wyjścia na perony od strony zachodniej), ponadto drugi tunel (wyjścia od strony wschodniej) łączy perony z ul. Ścinawską i dworcem północnym (obecnie nieczynny). Na dworcu znajduje się pięć równoległych względem siebie peronów. Obecnie wszystkie są wykorzystywane.
Pierwszy legnicki dworzec znajduje się ok. 50 metrów na wschód od użytkowanego obecnie. Został zbudowany według projektu J.Mangera, a oddany do użytku 18 października 1844 roku, wraz z linią łączącą miasto z Wrocławiem, którą stopniowo przedłużano na zachód. Poza głównym szlakiem, kolejno otrzymywał połączenia: z Jaworzyną Śląską (1855), Lubinem (1863) i Głogowem (1871), następnie zaś Złotoryją (1884). W latach 80. XIX w. został wyłączony z użytkowania, a obok niego, przy okazji modernizacji legnickiego węzła wzniesiono nowy, typu wyspowego, który służył przez blisko 50 lat. Obecny dworzec wzniesiony został w latach 1927-1929 na podstawie modernistycznego projektu L.Mattheusa. Uroczystego otwarcia dokonano 7 grudnia 1929 r. Pod względem architektury, stanowi jednocześnie przykład budowli ekspresjonistycznej. Na szczególną uwagę zasługuje hala peronowa - stalowa konstrukcja z główną nawą przekrytą trójprzegubowymi "łukami Tudora" (dźwigary blachownicowe) o rozpiętości ok. 46 m., będąca daleką kopią rozwiązania z dworca Hamburg Hauptbahnhof - jest obecnie jedną z trzech hal peronowych na terenie Polski (pozostałe znajdują się na stacjach Wrocław Główny i Bytom). Przejęty przez polskich kolejarzy 19 sierpnia 1945 r. (co upamiętnia tablica przed wejściem, odsłonięta 6 października 1946) legnicki dworzec przez prawie 80 lat nie był w zasadzie poddawany większym remontom. W zakresie linii, w 1984 r. dokonano elektryfikacji (i remontu) torów z Wrocławia, następnie w kierunku Bolesławca, Lubina oraz Nowej Wsi Legnickiej (1986) i Złotoryi (1988). W 2004 r. wymieniono tory w peronach 3. i 4. w ramach modernizacji europejskiego korytarza kolejowego E-30, zaś w 2009 r. rozpoczął się remont dworca.

Źródło: [ Wikipedia] ([ autorzy])
Licencja: [ GFDL]