Nowy budynek powstanie u zbiegu ulic Traugutta i Krasińskiego i zajmie powierzchnię ponad 13 000 mkw. Znajdzie się w nim Centrum Sztuk Użytkowych i Centrum Innowacyjności. Obiekt będzie miał cztery kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Jego wysokość do poziomu attyki sięgnie 25 metrów. Najwyższe kondygnacje obiektu zostały wycofane w miejscu jego zetknięcia się z sąsiadującymi kamienicami, dzięki czemu zmniejszono różnice wysokości budynków.
Na parterze zaprojektowano pracownie warsztatowe i laboratoria poszczególnych wydziałów. Tu także studenci będą mogli pracować w specjalnie stworzonej dla nich mini hucie. Oprócz pracowni i laboratoriów na pierwszej kondygnacji swoje miejsce znajdzie dostępna dla gości z zewnątrz galeria sztuki. Na wyższych poziomach Centrum znajdą się między innymi trzy sale seminaryjne, dwie mniejsze i jedna większa, która będzie mogła pomieścić 150 studentów. W części podziemnej poza parkingiem umieszczono m.in. magazyny pracowni rzeźby, ceramiki, wzornictwa oraz szkła. Obiekt został zaprojektowany w formie prostej bryły okrytej szklaną elewacją. Przeszklone ściany nadają budynkowi lekkości, a ogród, który stanowi centralny punkt Akademii, odbija się od elewacji, przez co zyskuje charakter rozszerzającego się parku. Prace budowlane przy realizacji obiektu rozpoczną się we wrześniu 2010 roku i zakończą wiosną 2012 roku.
Główny projektant: Dr inż. arch. Tomasz Głowacki (Pracownia Architektury Głowacki). Wykonawca: HOCHTIEF POLSKA S.A.

Do 1839 r. ulica rozciągała się między ul. Traugutta i ul. Komuny Paryskiej. Wtedy też przedłużono ją do al. Słowackiego. Przy nowym fragmencie ulicy znajdował się najstarszy cmentarz żydowski (pełniący wtedy już funkcje cmentarza wojskowego). W jego miejscu w latach 1926-1929 wzniesiono pierwszy wrocławski wieżowiec według proj. Lothara Neumanna, w którym mieściła się poczta czekowa. Niemiecką nazwę Gross Feldstr. nadano w 1823 r. dla odróżnienia od Klein Feldstr. (Sandomierska), lecz od 1907 r. używano już tylko nazwy Feldstr.

Po wojnie krótko używano przetłumaczonej niemieckiej nazwy - ul. Polna, wkrótce zmienionej na ul. Zygmunta Krasińskiego (1812-1859), poety i powieściopisarza epoki romantyzmu.

Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital \"Bethanien\". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.

W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.