Brak jest informacji co do daty powstania w tym miejscu budowli zamkowej. Można przyjąć, że powstał on w miejscu piastowskiej warowni z fosą i wałami ziemnymi z XI lub XII wieku. W tym czasie miał być głównie używany jako siedziba myśliwska. Samo miasto, a razem z nim zamek, wzmiankowane jest 1303. W 1433 zamek opiera się najazdowi husyckiemu z czego wywodzimy, że w tym czasie był ufortyfikowany i otoczony fosą. Do dziś pod częścią zamku zachowały się gotyckie piwnice, a wmurowana w grube mury gotycka baszta używana była jako sekretna klatka schodowa.

W drugiej połowie XVI wieku zamek zostaje przebudowany w stylu renesansowym, następnie w latach 1680 a 1698 poddany zostaje modernizacji przez budowniczego Consilio Miliusa. W tym czasie zamek ma dwa równoległe skrzydła i jego rzut wpisuje się w zniekształcony prostokąt.

7 lipca 1737 zamek zostaje zniszczony przez pożar. W latach 1738 – 1768 trwa odbudowa zamku w stylu barokowym. Dobudowane zostaje trzecie skrzydło łączące dwa istniejące, a budowla nabiera regularności. Rzut zamku przypominał literę U z półotwartym dziedzińcem wewnętrznym.

W latach 1870 do 1876 dokonana zostaje przez francuskiego architekta Aleksandra Destailleura przebudowa zamku w stylu klasycyzmu francuskiego. Budowla nabiera wyglądu pałacu. Zostaje zabudowany wewnętrzny dziedziniec. W jego miejscu powstaje sień wjazdowa oraz reprezentacyjna klatka schodowa wzorowana na Wersalu. Na pierwszym piętrze powstaje reprezentacyjna sala jadalna. Zmienione zostają elewacje oraz przebudowany dach. W tym kształcie rezydencja przetrwała do dziś.
źródło : wikipedia

Z dniem 19 kwietnia 2021 r. Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Muzeum Zamkowe wraz z otaczającym go zabytkowym parkiem zostały uznane za Pomnik Historii. Na listę Pomników Historii trafiają wyłącznie najcenniejsze obiekty, o szczególnych wartościach materialnych i niematerialnych oraz znaczeniu dla dziedzictwa kulturowego naszego kraju

Historia zamku na stronie muzeum

Kamienica mieszczańska, murowana, narożna z XVIII w. Kamienica nazywana "Pod Żubrem", ze względu na umieszczenie na frontonie kamienicy płaskorzeźby przedstawiającej żubra.
W czasie wielkiego pożaru miasta z roku 1748, posesja przy dzisiejszej ulicy Rynek 18 należało do Teophila Kosmeliego, piekarza. W ramach odbudowy miasta po pożarze odbudowano dom mieszkalny, a także piekarnię w podwórzu. Po jego śmierci, kolejni właściele kamienicy prowadzili tu dalej piekarnię. Po roku 1881, gdy do Pszczyny przeprowadził się piernikarz z Loslau (dziś Wodzisław Śląski), na parterze kamienicy prowadził on cukiernię. W latach 50-tych XIX w. w kamienicy mieścił się hotel "Zum Kronprinzen von Preussen" ("U księcia Prus"). W roku 1899 w kamienicy mieściło się "Offizier-Casino" (Kasyno Oficerskie), w którym wynajmowano pokoje wojskowym. Kolejny właściciel Louis Frey, prowadził tu cukiernię z kawiarnią, zaś na piętrze były wynajmowane pokoje. Państwo Luis i Minna Frey poza cukiernią przy Rynku 18 prowadzili także cukiernię w Goczałkowicach. Po zmianie państwowości ziemi pszczyńskiej, kamienica była własnością Jana Brożka z Podlesia i jego żony Rozalii. W roku 1934 w kamienicy działały równocześnie trzy lokal: restauracja, gospoda i kawiarnia z cukiernią. W okresie okupacji po 1939 r. także działały tu te lokale.

(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, kierownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)

Kamienica szewca Wyrobka spłonęła jak i wiele innych zlokalizowanych w centrum miasta w czasie wielkiego pożaru Pszczyny z roku 1748. Po pożarze miasta z roku 1748, szewc Johann Wyrobek otrzymał 170 talarów tzw. wsparcia pożarowego, w celu odbudowy kamienicy.
Kolejnymi właścicielami odbudowanej kamienicy byli Frystacki i Ernst Christian Kleinischen. Kleinisch z zawodu był farbiarzem sukna, a równocześnie pełnił funkcję burmistrza Pszczyny. W miejskich spisach właścicieli nieruchomości kamienica przy rynku pod numerem 15 w roku 1785 zapisana jest jako własność Gottfrieda Keyselitz, doktora medycyny i podopiecznego Jana Erdmannna von Promnitz. Keyselitz po swej śmierci w roku 1812 dom pozostawił w spadku swej córce, żonie radcy sądowego Johanna Stephana Fuchsa.
Według danych spisowych z roku 1850 dom frontowy składał się z małego sklepu z jednym oknem, dwa średnie pokoje, mała komora (pomieszczenie bez okna) i kuchni. Na pierwszym piętrze znajdowały się dwa pokoje z komorą, oraz mały pokoik i kuchnia. W budynku gospodarczym po prawej stronie podwórza mieściły się dwa pomieszczenia na drewno, dwie obórki dla bydła i stajnia dla koni.
Kolejnym właścicielem kamienicy był Ernst Satory. W pisach z roku 1843 zanotowano, że w budynku frontowym oraz oficynie mieszkało łącznie 41 osób. W budynku Ernst Satory junior prowadził sklep z artykułami kolonialnymi, inaczej zwany sklepem korzennym. Sprzedawał tam cygara, czekoladę, herbatę, wina, koniaki, rum i likiery. Prowadził także wyszynk piwa i wina. Na parterze przez pewien czas swój zakład prowadził zegarmistrz Johann Spyra.
W roku 1892 Satory dobudował jedną kondygnację do budynku gospodarczego, w którym mieściła się teraz stajnia, wozownia, pomieszczenie na węgiel i drewno. W roku 1900 Satory wydzierżawił sklep kolonialny kupcowi z Opola, Wilhelmowi Herrmannowi, który prowadził go wraz z żoną. W roku 1906 Herrmann kupił kamienicę, i za kilka miesięcy ją sprzedał za kwotę 44500 marek restauratorowi Maxowi Karlinerowi. W budynku kamienicy w roku 1926 swoje biuro porad prawnych otworzył Jan Ryt z Łąki, a pomieszczenia sklepu wynajmowała Joanna Bartenstein.
W roku 1930 kamienica została zakupiona przez kupca z Krakowa Stanisława Wintuszka i jego żony Heleny z domu Szulc. Państwo Wintuszka w roku 1931 zamieszkali w kamienicy na ulicy Piastowskiej, zaś kamienicę przy rynku pod numerem 15 sprzedali za 43000 marek kupcowi Augustynowi Luxowi. Lux w roku 1935 zaplanował rozbudowę drugiego piętra domu oraz poddasza na cele mieszkalne. Lux uzyskał nawet zatwierdzenie planów przebudowy, które były prolongowane na kolejne lata, aż do roku 1939. Przebudowa nigdy przez Luxa nieostała dokonana.


(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, pracownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)

Kramarz Martin Winkler po pożarze miasta w roku 1748 otrzymał 185 talarów wsparcia ogniowego na odbudowę piętrowego domu. W roku 1850 według spisu przedstawionego do wyliczenia podatku kamienica składała się: na parterze budynku frontowego - pokoju, komory i kuchni po lewej stronie oraz dwóch małych składów towarów, na piętrze - dwa pokoje, kuchnia i dwie komory, na poddaszu znajdowały się trzy małe pomieszczenia dla suszenia prania. W tym czasie nie było jeszcze oficyn, zaś na podwórzu znajdowała szopa na drewno i wóz oraz stajnia. W roku 1854 właścicielem kamienicy została rodzina Schiller, wyznania mojżeszowego, z kupcem Heinrichem, który w roku 1861 po założeniu spółki z budowniczym Wilhelmem Czechem założyli na terenie Goczałkowic Dolnych Uzdrowisko (dzisiejsze uzdrowisko w Goczałkowicach-Zdroju).
Po II wojnie światowej kamienica nieustannie podupadała na stanie, do czasu gdy w roku 2007 obecny właściciel zakupił ją od miasta i dokonał całkowitego remontu i przebudowy.
W wyniku przebudowy odrestaurowano sień oraz piwnice sklepione kolebką z lunetami, klatkę schodową. Podstawowe zmiany nastąpiły na podwórku, które zostało zabudowane w nawiązaniu do pozostałej części kamienicy, gdzie umieszczono nowoczesną kawiarnię.
Obecnie w budynku mieści się kawiarnia oraz pensjonat.

Pierwszym właścicielem kamienicy przy dzisiejszym Rynku 17 był Heinrich Gotthard Pedel., któremu w roku 1770 książę pszczyński Fryderyk Erdmann Anhalt-Köthen powierzył funkcję nadwornego adwokata. Od 1769 roku pszczyńskim aptekarzem został Christoph Pedel, którego córka Johanna poślubiła w 1792 r. aptekarza Beniamina Gottloba Zachera, który został wkrótce właścicielem budynku. W aktach magistratu w wykazie aptek z roku 1819 w miejscu tym wpisano Stadt-Apotheke (Aptekę Miejską). W grudniu 1835 roku książę Ludwik Anhalt-Köthen wydał zarządzenie na mocy którego lekarstwa dla jego poddanych miały być odbierane jedynie w aptece Zachera. W roku 1840 zasady zmieniono, i odtąd lekarstwa dla poddanych księcia były wydawane na przemian co miesiąc w aptece Zachera i aptece R. Hirschfeldera (Apteka pod Murzynem). W roku 1902 właścicielem budynku został Eugen Friedländer. Synem Eugena Fiedländera był znany malarz i grafik Gotthard Joachim Friedländer, zwany Johnnym. Pierwszym właścicielem kamienicy po zmianie państwowości Pszczyny był Wacław Długaj, który w latach trzydziestych XX w. dokonał przebudowy budynku dodając drugie piętro oraz rozbudował część mieszkalną od strony podwórka. W okresie po II wojnie światowej od do roku 2010 w budynku tym stale mieściła się apteka. W chwili obecnej budynek został przez prywatnego inwestora przebudowany, apteka została zlikwidowana i na parterze urządzono lokale gastronomiczne.