Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 5.79
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › ul. Świdnicka › Plac Teatralny 1-2 - Świdnicka 36 |
24 stycznia 2015 , Remont kamienicy przy ulicy Świdnickiej i placu Teatralnym.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2001 wrzesień
24 lat 7 miesięcy 3 dni |
Dodane: 24 stycznia 2015, godz. 17:41:53
Autor zdjęcia: Neo[EZN]
Rozmiar: 1466px x 1400px
Aparat: NIKON D800E
1 / 160sƒ / 8ISO 56016mm
1 pobranie 543 odsłony 5.79 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Neo[EZN]
Obiekty widoczne na zdjęciu
Plac Teatralny 1-2 - Świdnicka 36
więcej zdjęć (72)
Zbudowano: 1870-1873
Dawniej: Kamienica Sachsów
W obecnym kwartale zabudowy pomiędzy ul. Bożego Ciała, Świdnicką i pl. Teatralnym istniał obok kościoła także szpital Bożego Ciała ufundowany ok. 1318 r. przez radę miejską, oraz kaplica Świętej Trójcy.
Po licznych przebudowach i zmianach własności, w latach 1824-26 działał tam szpital przytułek dla zubożałych kupców. Szybki rozwój miasta spowodował w 1865 r. decyzję o przeniesieniu lecznicy poza centrum miasta w rejon dzisiejszej ul. Tęczowej, Kolejowej i Szpitalnej gdzie działał pod nazwą szpitala Świętej Trójcy (zniszczony w 1945 r. wojny)
Opuszczony teren dawnego szpitala kupił Moris Sachs, właściciel banku, firmy handlowej i wielu wrocławskich kamienic. Działając razem ze swoim synem Leopoldem zlecił budowę kamienicy wg projektu Karla Schmidta. W latach 1870-73 powstał budynek składający się z dwóch założonych wokół dziedzińców 4-kondygnacyjnych kamienic o wspólnych elewacjach. Oprócz mieszkań właścicieli, eleganckich sklepów, modnej kawiarni „Cafe Fachring” i siedzib wielu firm znajdowały się tam luksusowe apartamenty, a na samej górze mieszkania dla służby. Kamienica Sachsów zapoczątkowała we Wrocławiu nowoczesny typ „pałacu czynszowego”, o monumentalnych formach i bardzo wysokim standardzie. Budynek wzniesiony w stylu neorenesansowym składa się z dwóch części na planie prostokąta – narożnej Świdnicka 36 pl/Teatralny 1, oraz pl. Teatralny 2. Komunikację zapewniało pierwotnie 7 klatek schodowych. Bogaty wystrój wnętrz m. In. sztukaterie i boazerie zachowały się fragmentarycznie.
Kamienica odebrana właścicielom w po dojściu do władzy NSDAP w 1933 r. Po II wojnie w wyniku niefachowego remontu utracił większość zabytkowego wystroju wnętrz.
Część narożna ul. Świdnicka 36/pl. Teatralny 1 jest siedzibą m. in. Dolnośląskiej Rady Stronnictwa Demokratycznego, wielu firm, mieszczą się tam także mieszkania.
Część kamienicy przy placu Teatralnym 2 była siedzibą Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii Politechniki Wrocławskiej - Politechnika Wrocławska budynek K-3
Źródła : Encyklopedia Wrocławia, Atlas Architektury Wrocławia
Po licznych przebudowach i zmianach własności, w latach 1824-26 działał tam szpital przytułek dla zubożałych kupców. Szybki rozwój miasta spowodował w 1865 r. decyzję o przeniesieniu lecznicy poza centrum miasta w rejon dzisiejszej ul. Tęczowej, Kolejowej i Szpitalnej gdzie działał pod nazwą szpitala Świętej Trójcy (zniszczony w 1945 r. wojny)
Opuszczony teren dawnego szpitala kupił Moris Sachs, właściciel banku, firmy handlowej i wielu wrocławskich kamienic. Działając razem ze swoim synem Leopoldem zlecił budowę kamienicy wg projektu Karla Schmidta. W latach 1870-73 powstał budynek składający się z dwóch założonych wokół dziedzińców 4-kondygnacyjnych kamienic o wspólnych elewacjach. Oprócz mieszkań właścicieli, eleganckich sklepów, modnej kawiarni „Cafe Fachring” i siedzib wielu firm znajdowały się tam luksusowe apartamenty, a na samej górze mieszkania dla służby. Kamienica Sachsów zapoczątkowała we Wrocławiu nowoczesny typ „pałacu czynszowego”, o monumentalnych formach i bardzo wysokim standardzie. Budynek wzniesiony w stylu neorenesansowym składa się z dwóch części na planie prostokąta – narożnej Świdnicka 36 pl/Teatralny 1, oraz pl. Teatralny 2. Komunikację zapewniało pierwotnie 7 klatek schodowych. Bogaty wystrój wnętrz m. In. sztukaterie i boazerie zachowały się fragmentarycznie.
Kamienica odebrana właścicielom w po dojściu do władzy NSDAP w 1933 r. Po II wojnie w wyniku niefachowego remontu utracił większość zabytkowego wystroju wnętrz.
Część narożna ul. Świdnicka 36/pl. Teatralny 1 jest siedzibą m. in. Dolnośląskiej Rady Stronnictwa Demokratycznego, wielu firm, mieszczą się tam także mieszkania.
Część kamienicy przy placu Teatralnym 2 była siedzibą Wydziału Geoinżynierii, Górnictwa i Geologii Politechniki Wrocławskiej - Politechnika Wrocławska budynek K-3
Źródła : Encyklopedia Wrocławia, Atlas Architektury Wrocławia
ul. Świdnicka
więcej zdjęć (4176)
Dawniej: Schweidnitzer Strasse, Neue Schweidnitzer Strasse, Aleksandra Fredry, Stalingradzka
Ulica prowadząca od południowo-wschodniego narożnika Rynku na południe należy do najstarszych we Wrocławiu. Pierwszy odcinek od Rynku do wewnętrznej fosy wytyczono ok. 1240 r. ale już w początkach XIV w. przedłużono ją do fosy zewnętrznej. Pierwszy zapis pojawia się w 1345 r., gdzie występuje pod nazwą Schwiednitzerstr. (ul. Świdnicka). W XIV w. powstały także dwa zespoły klasztorno-szpitalne związane z zakonem Joannitów (kościół Bożego Ciała) i zakonem Augustianów (kościół św. Doroty). Od początku wznoszono przy ulicy wiele karczm i zajazdów, a także pełniła ona funkcje handlowe. Dalszy rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu fortyfikacji miejskich w 1807 r. Oficjalnie przedłużono ją do obecnej ul. Powstańców Śląskich w 1823 r., nadając nowemu odcinkowi nazwę Neue Schweidnitzerstr. W pierwszej połowie lat 40. XIX w. wzniesiono z inicjatywy Eugena von Vaersta gmach Teatru Miejskiego, który zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Tuż obok powstał w 1846 r. budynek Generalnej Komendantury wg proj. F.A. Stüllera, a w latach 1863-65 budynek hotelu Monopol wg proj. spółki Brost & Grosser, do którego dobudowano w 1892 r. dom towarowy o tej samej nazwie. W pierwszej połowie XX w. najważniejszą budowlą wzniesioną przy ulicy był niewątpliwie olbrzymi dom handlowy firmy Wertheim (1928 r.).
Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.
Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.