Budowę domu ukończono w 1521 roku. 8 lat później ozdobiono go charakterystycznym portalem. Budynek charakteryzował się wydłużonymi attykami. Budynek w imię rozwoju kupiectwa i przedsiębiorczości zburzono w 1900 roku robiąc tym samym miejsce pod kolejny dom handlowy na wrocławskim Rynku. Dom został zburzony podczas walk o FB. Po wojnie odbudowany choć w nieco innej formie. Po wojnie kamienice odbudowano starając się nawiązać do pierwotnego kształtu. Stoi do dziś będąc siedzibą biur turystycznych i banków.
b/h/2010

Kościół ewangelicki św. Pawła, zaprojektowany przez berlińskiego architekta Arthura Kicktona. Przy kościele mieściły się : sala widowiskowa dla tysiąca osób, biblioteka, sale konferencyjne i mieszkania.

Pod koniec XIX stulecia miejscowi katolicy rozpoczęli starania  o budowę kościoła na "Księżu".
W 1901 roku w niedalekim Brochowie powstała filia parafii Św. Maurycego dla okolicznej ludności. Osiem lat później siostry zakonne ze zgromadzenia Arme Schulschwestern von Unseres Lieben Frau zbudowały dom przy obecnej dziś ulicy Świątnickiej, w którym znajdowała się miejscowa kaplica. Podjęte starania o budowie własnej świątyni stawały się z dnia na dzień coraz bardziej oczywiste i 20 czerwca 1909 roku położono kamień węgielny podbudowę ówczesnego kościoła. Utrzymana w stylu neoromańskiej bazyliki świątynia, którą dziś podziwiamy jest owocem zaledwie ośmiomiesięcznej pracy tutejszych mieszkańców. Dnia 2 stycznia 1910 roku Ksiądz Kanonik Franz Dannhauer dokonał poświęcenia nowego kościoła. W tym samym roku utworzono na Księżu nową parafię p.w. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych a jej pierwszym proboszczem został Ks. Konrad Metzger
Kościół, który zbudowano na terenie majątku biskupów wrocławskich wg projektu H. von Carlowitza, jest bazylikową pięcioprzęsłową budowlą neoromańską z cegły i kamienia, o absolutnie zamkniętym prezbiterium i wysokiej wieży od zachodu. Korpus z szeroką nawą środkową przykrytą stropem kasetonowym, elewacje rozczłonkowane zwielokrotnionym motywem wąskich arkad, które nadają budowli wyrazisty charakter. W latach 1964-70 założono nową instalację elektryczną i głośnikową oraz wyremontowano dach. W 1973 r. wprowadzono nową polichromię wnętrza. W latach 80. wybudowano m.in. grotę i ołtarz polowy z krzyżem misyjnym (z kamieni nagrobnych ze zlikwidowanego cmentarza na Mokrym Dworze). Dwa lata później musiano przeprowadzić remont dachu na kościele i plebanii, zniszczonych przez huragan, który powalił 22 stare drzewa rosnące obok kościoła – dwa z nich runęły na zakrystię. W 1997 r. powódź zalała kościół do wys. ponad 2 metry, niszcząc całkowicie wyposażenie zakrystii, ławki konfesjonały i ołtarze. Musiano zakupić nowe meble, wszystkie szaty i paramenty liturgiczne. Do tej pory trwają prace remontowo – konserwatorskie.
Za:

Dom przebudowany finalnie w 1794 roku przez C. G. Langansa.

Strona wschodnia
Obejmująca numery od 29 do 41 strona wschodnia, niegdyś określana jako Strona Zielonej Trzciny (niem. Grüne-Rohr-Seite), znajduje się naprzeciw głównej elewacji Ratusza.

Rynek 29 Pod Złotą Koroną w tym miejscu stała niegdyś renesansowa kamienica Pod Złotą Koroną z 1523-1528, w 1908 zastąpiona domem towarowym o ukośnie wycofanej linii zabudowy, któremu w latach 50. XX w. przydano nieproporcjonalną pseudohistoryczną elewację nawiązującą do pierwotnej.
Rynek 30 Kamienica Stary Ratusz
Rynek 31-32 dom towarowy braci Barasch (obecnie Feniks) projektu Georga Schneidera, secesyjny z 1904 r.
Rynek 33 dawny bank E. Heimanna z 1794 r.
Rynek 34 Kamienica Pod Złotą Gwiazdą
Rynek 35
Rynek 36-37
Rynek 38 Pod Złotą Kotwicą
Rynek 39-40 dom towarowy firmy Louis Lewy projektu Leona Schlesingera z 1904 r.
Rynek 41 Kamienica Pod Złotym Psem powstała dopiero w 1994 według projektu Macieja Małachowicza jako ostatni odbudowany dom w Rynku.
Źródło:

Nazwę Zielonej Rury ta część Rynku zawdzięcza studni która pierwotnie znajdowała się na wprost kamienicy nr 35. Ze studni tej wypływała woda zzieleniałą rurą. Studnia ta właśnie dzięki temu kolorowi rury miała nazwę Studni Zielonej Rury.

Wybudowany w latach 1913-15 według projektu architekta E. Wachenfelda. Otwarty w dniu 22 października 1915.

W połowie XIX w. Wrocław dysponował, oprócz wielkiego kompleksu Szpitala Wszystkich Świętych (obecnie Wojewódzki Szpital im. J. Babińskiego mieszczący się przy pl. Jana Pawła II) jedynie szeregiem małych szpitali, zarządzanych na ogół przez katolickie zakony. W 1849 r. w ramach tzw. misji wewnętrznej, z inicjatywą założenia szpitala prowadzącego bezpłatną opiekę nad chorymi różnych wyznań wystąpiły ewangelickie diakonisy. W tym celu dokonano zakupu działki przy obecnej ul. Romualda Traugutta 112. Stała się ona zaczątkiem półtorahektarowego kompleksu szpitalnego we Wrocławiu - Szpitala "Bethanien". W latach 1852-1913 wybudowano tu łącznie 10 gmachów, które do dziś są świadectwem rozwoju zarówno opieki medycznej, jak i koncepcji architektonicznej budynków szpitalnych.
Po 1945 r. niektóre obiekty szpitala zostały rozebrane lub częściowo przebudowane wraz ze znaczną modernizacją wnętrz. Z historycznego punktu widzenia najlepiej zachowany jest najmłodszy budynek "A". Najstarszy, obecnie całkowicie przebudowany, segment szpitala, znajduje się w południowo-zachodnim narożniku (obecnie bud. "G" - w którym mieszczą się Oddział Toksykologiczny i Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii). Powstał on w wyniku adaptacji karczmy "Pod austriackim cesarzem".
W 1866 r. oddano do użytku pierwszy większy budynek szpitalny na 100 łóżek - "Salem" (obecnie bud. "F" - Oddział Chirurgii Ogólnej oraz Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej), zaprojektowany przez architekta Hessego i rozbudowany w 1915 r. przez Th. Grunerta. W 1878 r. powstał nie zachowany neogotycki "Marienhaus", przeznaczony głównie na mieszkania dla sióstr, a w latach 1882-1884, według planów architekta Wolframa, duży budynek szpitalny na 115 łóżek, w którym obecnie mieszczą się oddziały dziecięce: Chirurgii Dziecięcej, Neurologii Dziecięcej i Otolaryngologii Dziecięcej. W 1924 r. budynek ten został przebudowany przez Simona i Halfpaapa, którzy dodali czwartą kondygnację i zmienili stylistykę elewacji. W 1884 r. zgodnie z tendencjami w lecznictwie budynek "Salem" wyposażono w werandy. Dziesięć lat później powstał kolejny segment szpitala - poliklinika i dom starców "Elim", obecnie, po przebudowie, budynek dyrekcji. Ostatnim, największym przedsięwzięciem, była budowa w latach 1913-1916 czterokondygnacyjnego gmachu z osobną portiernią wg projektów Th. Grunerta oraz spółki Simon i Halfpaap (obecnie bud. "A", w którym mieszczą się: Oddział Neurologii z Pododdziałem Udarowym (oddział kliniczny), Oddział Neurochirurgii (oddział kliniczny), Oddział Kardiologii, Oddział Neurologii z Pododdziałem Udarowym oraz Dział Rehabilitacji Leczniczej. Architektura tego gmachu nawiązuje do kompozycji barokowych pałaców.
W 1945 r. obiekty szpitalne przejął IV Okręgowy Szpital Wojskowy, a następnie w 1957 r. przekazał je Radzie Narodowej. Po przeprowadzeniu remontu budynków przeznaczono je na szpital specjalistyczny. W dniu 26 września 1963 r. dokonano uroczystego otwarcia Szpitala Specjalistycznego dla miasta Wrocławia. Jednostka posiadała wówczas 104 łóżka. Od stycznia 1976 r. zespół obiektów szpitalnych funkcjonował jako Zakład Opieki Zdrowotnej Dzielnicy-Krzyki. Postanowieniem Wojewody Wrocławskiego z dnia 29 lipca 1978 r. Szpitalowi w Zespole Opieki Zdrowotnej Dzielnicy - Krzyki położonemu przy ul. Traugutta nadano imię Tadeusza Marciniaka. Z dniem 1 stycznia 1991 r. na mocy decyzji Wojewody Wrocławskiego dokonano rozwiązania Specjalistycznego Szpitala Zespolonego i wyodrębnienia dwóch jednostek: zespołu przychodni lecznictwa podstawowego i specjalistycznego oraz Szpital im. Marciniaka wraz ze Szpitalem im. Falkiewicza oraz Podstacją Pogotowia Ratunkowego - z jedną dyrekcją. W 1994 r. wybudowano i uroczyście otwarto łącznik pomiędzy budynkami "A" i "B", dzięki któremu uzyskano na jednym poziomie połączenie pomiędzy oddziałami dla dorosłych i dzieci, oraz oddziałów dziecięcych z pracowniami diagnostycznymi usytuowanymi w budynku "A".
W dniu 12 lipca 1997 r. o godz. 17.00 "wielka woda" - powódź wtargnęła na teren szpitala. Zalała najniższe kondygnacje budynków, zniszczyła m.in. Pracownię Tomografii Komputerowej, wyremontowaną izbę przyjęć, salę wykładową, pomieszczenia kuchni, nowoczesną sterylizatornię, 3 kotłownie. Łączne straty oszacowano na 6 700 000 zł. W tym dniu, zanim nadeszła powódź, ewakuowano większość pacjentów. W dniu 1 sierpnia 1997 r. Zarządzeniem Wojewody Wrocławskiego rozdzielono Specjalistyczny Szpital Zespolony na dwie odrębne organizacyjnie jednostki: Dolnośląski Szpital Specjalistyczny im. T. Marciniaka - Centrum Medycyny Ratunkowej oraz Szpital Specjalistyczny im. A. Falkiewicza. W sierpniu po powodzi Szpital im. Falkiewicza rozpoczął samodzielne funkcjonowanie. W 2002 r. szpital po raz pierwszy uzyskał na okres 3 lat Certyfikat Jakości Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia. Było to wynikiem trwających od 1999 r. intensywnych działań zmierzających do poprawy jakości świadczonych usług medycznych. W czerwcu 2005 r. odbyło się uroczyste wręczenie przez dr Jerzego Lacha drugiego Certyfikatu Jakości przyznanego, na okres następnych 3 lat, przez Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia. W 2003 r. w bezpośrednim sąsiedztwie Szpitala powstało lądowisko dla helikopterów ( Zdjęcie nr 7 ), sfinansowane przez Urząd Miasta. Uroczystego otwarcia dokonał Prezydent Miasta Rafał Dutkiewicz. Od stycznia 2004 r., uzyskując kontrakt z Narodowego Funduszu Zdrowia, rozpoczął funkcjonowanie Szpitalny Oddział Ratunkowy z Pracownią Tlenoterapii Hiperbarycznej. Obecnie w strukturze szpitala funkcjonuje 12 oddziałów (łącznie 429 łóżek), Specjalistyczna Przychodnia Przyszpitalna oraz Działy Diagnostyczne. W maju 2006 r. dzięki życzliwości firmy Diagnostyka Sp. z o.o. Laboratoria Medyczne, która ufundowała zegar zewnętrzny, udało się w części przywrócić dawny wygląd pięknego, neogotyckiego budynku o historycznej nazwie "Marienhaus", który powstał w 1878 r., a obecnie mieszczą się w nim oddziały dziecięce Szpitala: Chirurgii Dziecięcej, Neurologii Dziecięcej i Otolaryngologii Dziecięcej.
Za:

Plac Strzegomski we Wrocławiu znajduje się na Szczepinie lub inaczej: Przedmieściu Mikołajskim. Plac leży na skrzyżowaniu ulicy Legnickiej, Poznańskiej, Smoleckiej, Braniborskiej oraz Strzegomskiej. Przy placu znajduje się Bunkier Strzegomski.

Źródło: Autorzy: Licencja: [CC-BY-SA 3.0

Bieg obecnej ul. Podwale wyznaczył przebieg murów miejskich i znajdującej się przy nich zewnetrznej fosy miejskiej. Niezabudowana droga nabrała miejskiego charakteru dopiero po wyburzeniu fortyfikacji w 1807 r. Po rozparcelowaniu w 1813 r. na 26 działek nowa ulica otrzymała nazwę Am Stadtgraben (Przy Fosie Miejskiej). Istnienie dużych parcel, które w następnych latach dzielono na mniejsze, pociągało za sobą ciągłe zmiany numeracji. Aby usprawnić te działania w 1847 r. zdecydowano się na podzielenie ulicy na trzy odcinki i nadanie im osobnych nazw (wywodzących się od przedmieść, przez które przechodziły):

- odcinek od ul. Sikorskiego do pl. Orląt Lwowskich nazwano Nikolai Stadtgraben (Podwale Mikołajskie);
- od pl. Orląt Lwowskich do ul. Dworcowej - Schweidnitzer Stadtgraben (Podwale Świdnickie);
- od ul. Dworcowej do al. Słowackiego - Ohlauer Stadtgraben (Podwale Oławskie);

W dwa lata po podziale ulicy zamontowano na niej oświetlenie gazowe. Do połowy lat 40. XIX w. wzdłuź ulicy ciągnęły się głównie ogrody, które z czasem zaczęły zastępować okazałe gmachy użyteczności publicznej i budynki mieszkalne. W latach 1828-1834 między ul. Sądową i pl. Orląt Lwowskich wznisiono Koszary Kirasjerów (później Grenadierów), a w latach 1845-1852 na sąsiedniej działce powstał okazały gmach sądu. W następnych latach powstały: Synagona Na Wygonie (1866-70), dom handlowy Martina Schneidera (ob. Podwale), gmach Prezydium Policji (1925-27), monumentalny dom towarowy Wertheim (AWAG, po wojnie PDT) czy willa rodziny Haase pod nr 76 (później siedziba śląskiego oddziału HJ).

W czasie wojny najbardziej ucierpiał południowy odcinej ulicy między ul Czystą i ul. Kołłątaja, a także rejon ul. Traugutta i pl. 1-go Maja. Po wojnie ulica także była podzielona na trzy odcinki, lecz 11 grudnia 1951 r. zdecydowano się na ich połączenie pod jedną nazwą - ul. Podwale.

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło:

Ulica Krakowska – jedna z wylotowych arterii Wrocławia w dzielnicy Krzyki (osiedla Rakowiec, Wilczy Kąt, Księże Małe), długości 2,37 km, prowadząca wzdłuż Oławy i Górnej Oławy na południowy wschód, przedłużenie ulicy Traugutta.

Zaczyna się przy moście Rakowieckim (przy skrzyżowaniu z ul. Na Niskich Łąkach), w miejscu, gdzie ul. Traugutta zbiega się z ul. Kościuszki, a kończy przy skrzyżowaniu z Rybnicką, przechodząc w sposób płynny w ulicę Opolską.

W przeszłości był to fragment szosy Oławskiej (niem. Ohlauer Chaussee), od Czerwonego Mostu do Czerwonej Karczmy.

Trakt ten przebiegał przez tereny będące częścią majątku biskupiego; od połowy XIX wieku zagospodarowywane (w latach 1856-1858 urządzono tu m.in. cmentarze ewangelickie), w II połowie XIX wieku pojawiła się także zabudowa przemysłowa (m.in. ze względu na bliskość linii Kolei Górnośląskiej), w tym browar Haasego oraz komunalna (komenda straży pożarnej, zajezdnia tramwajowa) i użyteczności publicznej. Od roku 1904 (włączenie Rakowca w granice miasta) ma status ulicy (niem. Ofenerstraße), w 1928 wydłużona o odcinek do ul. Rybnickiej.

Wybudowane przy ul. Krakowskiej obiekty zachowały się po II wojnie światowej tylko częściowo, niektóre z nich zmieniły przeznaczenie (np. szkoła ludowa z roku 1908 zaprojektowana przez Richarda Plüddemanna – ul. Krakowska 64 – stanowi dziś siedzibę zakładów Dolam). Współczesny charakter zabudowy ulicy podobny jest do przedwojennego: dominują obiekty handlowo-produkcyjne. Na całej długości ulicy biegnie nią dwutorowa linia tramwajowa.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital \"Bethanien\". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.

W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.