Kamienica pod numerem 25 przy dzisiejszej ulicy Dworcowej, została zbudowana na zlecenie karczmarza Eliasa Preissa ze Studzienic. Budynek został wybudowany jako hotel. Budynek został zaprojektowany przez mistrza murarskiego Friedricha Scholza. W piętrowym budynku hotelu zaprojektowano na parterze sień z klatką schodową, duży pokój mieszkalny z sypialnią dla dzierżawcy po lewej stronie, oraz po prawej stronie sieni duży i mały pokój restauracyjny z kuchnią. Na pierwszym piętrze przewidziano 4 pokoje wyłącznie dla gości. W roku 1880, do budynku hotelowego od zachodu dobudowano część przeznaczoną na mieszkanie dla rodziny Preissów, która w tym czasie przenosiła się ze Studzienic do Pszczyny. Nowy budynek połączył dotychczasowy hotel z sąsiednim budynkiem, tworząc jednolity ciąg kamienic. W nowym budynku na parterze mieścił się lokal handlowy, gdzie w od roku 1882 był sklep kolonialny, z osobnym wejściem i dużym oknem wystawowym, od strony ulicy. Na parterze od strony podwórka były dwa pokoje, kuchnia oraz osobna klatka schodowa. Na piętrze mieściły się dwa pokoje dzienne, sypialnia, spiżarnia, kuchnia i dodatkowo duży strych.
Przez kilka lat (od wybudowania aż po rok 1888) pokoje hotelowe były zajmowane przez sekretarza powiatu Borzeńskiego.
Po śmierci Eliasa Preissa w roku 1889, hotel przejęła jego żona Rosalie, po śmierci której w roku 1897, przejęła hotel ich córka Maria, żona mistrza piekarskiego Ignatza (Isaaca) Kleinhandlera. W roku 1899 sprzedała ona kamienicę kupcowi Adolfowi Minarczykowi i jego żonie Mathlide z domu Nowak.

/na podstawie opisu Sławomira Pastuszki, w cyklu artykułów ukazujących się w Głosie Pszczyńskim/

Dawny pawilon meblowy, przebudowany na zestaw pomieszczeń sklepowych, z których obecnie wykorzystywany na cele sklepowe jedynie jeden, gdzie ulokowano sklep sieci Żabka. W pozostałych lokalach ulokowało się laboratorium analityczne, oraz siłownia.