Ulica Nowowiejska – ulica w północnej części dzielnicy Śródmieście we Wrocławiu (osiedle Ołbin na Przedmieściu Piaskowym) długości ok. 1,7 km, łącząca ulicę Sienkiewicza na południowym wschodzie z ulicą Jedności Narodowej na północnym zachodzie.

W przeszłości główna droga podwrocławskiej Nowej Wsi Polskiej (niem. Polnisch-Neudorf); oryginalna nazwa ulicy (Neudorfgasse) zmieniona została później na Michaelisstraße, nawiązującą do pobliskiego kościoła św. Michała. Mieszkańcy Nowej Wsi Polskiej w znacznej swej części mówili po polsku także w czasach, kiedy Wrocław wraz ze Śląskiem znajdował się w granicach Prus i Niemiec; nazwa Polnisch-Neudorf była w użyciu jeszcze w połowie XIX wieku.

W 1951 planowano przemianować Nowowiejską na ulicę Lenina, ale z tego zamiaru zrezygnowano z powodu historycznego charakteru obowiązującej nazwy.

Przy ulicy Nowowiejskiej, pod numerem 38, znajduje się dom rodzinny Edyty Stein (kanonizowanej w 1998 jako św. Teresa Benedykta od Krzyża), Żydówki, która przeszła na katolicyzm i zginęła w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz w 1942.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0

Piastowska - jedna z najpiękniejszych śródmiejskich ulic Wrocławia jeśli chodzi o zachowaną zabudowę kamieniczną, szczególnie na jej środkowym odcinku między Grunwaldzką a Sienkiewicza. Wytyczona na przełomie XIX i XX wieku, za rządów nadburmistrza Georga Bendera, jako Piasten Strasse czyli w dosłownym tłumaczeniu – ulica Piastów.
Łączyć miała Scheitniger Stern (Gwiazdę Szczytnicką, czyli obecne Rondo Reagana) z kolonią willową Wilhelmsruh (Zacisze), którą włączono do miasta w 1928 roku. Planowany przebieg północnego odcinka Piastowskiej (powyżej ulicy Gdańskiej, w miejscu dzisiejszych ogródków działkowych) nie został jednak zrealizowany i połączenie z Wotan Strasse, czyli obecną ulicą Józefa Mianowskiego (wymagające zbudowania mostu przez kanał Starej Odry), nigdy nie doszło do skutku.
W projekcie ulicy przewidziano dwa skwery przy głównych skrzyżowaniach: mniejszy przy ulicy Sienkiewicza i większy przy ul. Nowowiejskiej . Ten drugi skwer znany jest jako plac Westerplatte (Friesen Platz). Południowy odcinek ulicy Piastowskiej (od skrzyżowania z ulicą Grunwaldzką) został całkowicie zniszczony w 1945 roku, podobnie jak cała okolica placu Grunwaldzkiego. Zabudowę tego fragmentu ulicy uzupełniano w dwóch etapach – w połowie lat 60. XX wieku zbudowano dom studencki „Dwudziestolatka”, a czterdzieści lat później – Pasaż Grunwaldzki. Okres najintensywniejszej zabudowy ulicy Piastowskiej przypada na lata 1901-1905, kiedy powstały najbardziej okazałe kamienice w jej środkowym odcinku. Boniowane fasady, w przeważającej części symetryczne, charakteryzują się wyraźnie wyodrębnioną częścią parterową. W ich eklektycznych dekoracjach dominują elementy secesji – częste motywy kwiatowe urozmaicone są niekiedy wizerunkami kobiecych twarzy.
Odcinek północny, już mniej spektakularny pod względem detalu, powstawał w latach 1926-28. Kamienice między ulicami Sienkiewicza i Nowowiejską zaprojektował Theo Effenberger (autor kilku budynków w ramach wystawy WUWA, budynki za placem Westerplatte (nr 56 i 58) są autorstwa Ludwiga Moshamera. Wschodni pierzeja ulicy pomiędzy Nowowiejską a Gdańską powstała w pierwszej połowie lat trzydziestych.
W 1939 roku, z wiadomych przyczyn, zmieniono nazwę Piasten Strasse na Memelland Strasse, bowiem uznano, że upamiętnienie polskiej dynastii, która niegdyś rządziła tym miastem, przestało być poprawne politycznie. Memelland to niemieckie określenie południowej części bałtyckiego wybrzeża Litwy w okolicach Kłajpedy.

[na podst.: ]