Ulica Św. Barbary w Warszawie - jedna z ulic Południowego Śródmieścia Warszawy, biegnąca z załamaniem biegu od ul. Poznańskiej do Nowogrodzkiej.
Historia
Ulica Św. Barbary została przeprowadzona w roku 1898 na terenach rozparcelowanej walcowni Koszyki; swą nazwę zawdzięcza cmentarnej kaplicy Św. Barbary mieszczącej się przy ul. Wspólnej, na terenie dawnego Cmentarza Świętokrzyskiego. Po roku 1866 kaplica pełniła funkcje świątyni parafialnej, zaś po roku 1883 na terenie cmentarza wybudowano Kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła.

W latach 1898-99 ulicę zabudowano trzypiętrowymi kamienicami, zaś pod zamykającym ulicę murem Cmentarza Świętokrzyskiego ustawiono "Bożą Mękę" - krzyż stojący pierwotnie u zbiegu ulic Marszałkowskiej i Nowogrodzkiej, przeniesiony przy okazji przebijania ulicy Poznańskiej. Od XVIII wieku pełnił on funkcję drogowskazu dla konduktów pogrzebowych, zmierzających na Cmentarz Świętokrzyski.

Wypalone w roku 1944 domy rozebrano w okresie powojennym, mimo niezłego stanu zachowania ich murów. Poza gmachem Urzędu Telekomunikacyjnego przypisanego numeracji ul. Nowogrodzkiej ocalała jedynie pozbawiona wystroju architektonicznego kamienica sióstr Tołwińskich, mieszcząca przed rokiem 1939 Gimnazjum Fizjologiczne Stefanii Tołwińskiej, od roku 1920 - XI Państwowe Żeńskie Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej.
Źródło: