Neobarokowa narożna kamienica z kopułą powstała w 1896 r. dla Moryca i Idy Strengerów według projektu Karola Korna.

Kamienicę wypełniającą naroże ulic 3 Maja i Sixta zbudowano dla właściciela młyna parowego w Białej, Michaela Neumanna. Jednak budowla ta, wzniesiona w 1895 roku, dość często zmieniała swoich właścicieli, bo już w 1908 roku należy ona do Berty Mikesch, a cztery lata później nabywa ją fabrykant Georg Schwabe. Neobarokową budowlę zwykle przypisuje się Karolowi Kornowi, który zaprojektował cały szereg kamienic przy tej ulicy. W porównaniu z drugim domem Neumannów, w Białej przy pl. Wolności, ta kamienica jest bogatsza w swoim sztukatorskim wystroju, dumnie prezentując narożną kopułę i owalne lukarny w dachu z wplecionym motywem lwich paszczy i łap. Lwie atrybuty wieńczą także portal bramny, występując w miejscu przeznaczonym zwykle dla herbowego kartusza. Wnętrze klatki schodowej, lekkie i jasne, zdobi ceramiczna okładzina z białych i pomarańczowych kafli. Trawione szkło w kwaterach arkadowych okien ukazuje pod światło kunsztowny ornament, a wirowy motyw na płytkach wprawia w ruch podłogowe posadzki. Szczególnym pięknem odznaczają się supraporty wieńczące drzwi, z których poglądają anielskie twarze oraz kute elementy żeliwnej balustrady.

Kamienica o skromnych cechach neobarokowych powstała dla Michała Neumanna w 1905 r. według projektu architektów z "Karl Korn Baugesselschaft" - kontynuatorów dzieła Karola Korna.

Kamienica powstała w 1913 r. dla fabrykanta Karola Bachracha według projektu architektów z "Karl Korn Baugesselschaft" - kontynuatorów dzieła Karola Korna. Budynek łączy w sobie cechy secesji i rozpowszechnionego raczej po roku 1920 monumentalizmu.

Została wytyczona w 1889 r. jako droga prowadząca z centrum miasta do nowego dworca kolejowego (dziś Bielsko-Biała Główna). Stała się główną arterią wówczas gwałtownie się rozwijającego Dolnego Przedmieścia, szybko zapełniając się wielkomiejską zabudową, tworzoną głównie według projektów Karola Korna (a po jego śmierci w 1906 r. kancelarii architektonicznej Karl Korn kierowanej przez jego brata - Felixa); stąd też zwana jest czasami "promenadą Korna". Najpierw nosiła nazwę Nowej Drogi Dojazdowej (Neue Zufahrtstraße), potem Tunelowej (Tunnelstraße), aż w 1898 r. z okazji 50-lecia panowania Franciszka Józefa I uczczono w nazwie ulicy postać władcy. Obecną nazwę nadano w latach międzywojennych, jednak już w 1939 r. doszło do kolejnej zmiany - tym razem na Adolf-Hitler-Straße - a do następnej w roku 1945 - na Lenina. ''3 Maja'' przywrócono w 1990 r. Zabudowę zachodniej pierzei tworzy przede wszystkim zespół trzypiętrowych kamienic mieszczańskich z lat 1890–1913, z kolei od wschodu na odcinku od Przechodu Schodowego ulica pozostaje praktycznie niezabudowana (z wyjątkiem skrzyżowania z ul. Wałową) ze względu na trochę niefortunny przebieg linii kolejowej. Obecnie na całej długości ma dwa pasy ruchu w każdą stronę (w rejonie skrzyżowań więcej), nieoddzielone pasem zieleni; stanowi część drogi wojewódzkiej nr 942. Niestety powoduje to, że dawna reprezentacyjna aleja jest dziś tylko drogą przelotową i od lat żadne władze nie chcą tego zmienić...