starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 5.85
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › ul. Katarzyny, św. › Kościół św. Katarzyny |
5 kwietnia 2010 , Nie wiem gdzie zrobione, proszę o pomoc.
Skomentuj zdjęcie
ZPKSoft
 Ul. św. Katarzyny, klasztor i kościół św. Katarzyny widziane z Nowego Targu. 2015-03-25 09:48:06 (11 lat temu)
Wysoki budynek dawnego klasztoru jest własnością prywatną i mieści się tam znany klub muzyczny "Stary Klasztor". 2015-03-25 09:53:21 (11 lat temu)
do ZPKSoft: Dzieki! 2015-03-25 09:56:28 (11 lat temu)
|
|
Na stronie od 2013 sierpień
12 lat 9 miesięcy 6 dni |
Dodane: 25 marca 2015, godz. 9:07:23
Autor zdjęcia: cracusiac
Rozmiar: 1626px x 1084px
Aparat: FinePix S9600
1 / 450sƒ / 5ISO 2006mm
7 pobrań 930 odsłon 5.85 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia cracusiac
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Katarzyny
więcej zdjęć (39)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1314-1378
Zabytek: 16 z 28.11.1947; 43 z 25.01.1962
Kościół Dominikanek wraz z klasztorem Dominikanek zaczęto wznosić przed 1309, z 1314 pochodzi wzmianka o dalszych pracach budowlanych. Pierwotny kościół byt budowlą salową. Wnętrze przykryto sklepieniem krzyżowo-żebrowym spoczywającym w części wsch. na pótfilarach, w części zach. na rzeźbionych konsolach. Fasada zach. mieściła ostrołuczny portal. O następnym etapie budowy mówi dokument papieża Urbana VI z 1378 określający liczne beneficja dla klasztoru Dominikanek we Wrocławiu. W 1386 i 1398 mowa jest o odpuście dla odwiedzających kościół, co także może świadczyć o prowadzonej wówczas budowie empory w przęśle zach. ze sklepieniem trójpodporowym (ob. niezachowanym), wspartym na 2 granitowych slupach. Ustanowiony przez kolegium kardynalskie w Awinionie odpust z 1463, i in. z 1459, 1468 i 1473, łączyć można ze zdobywaniem środków na prowadzenie prac bud., które mogły dotyczyć zarówno klasztoru, jak i (wg niektórych badaczy) górnej kondygnacji kościoła.
Obecna 2-kondygnacyjna forma budowli jest efektem przebudowy z przeł. XVI/XVII w. polegającej na przedłużeniu mieszczącej się w zach. poł. budowli d. empory zakonnic i wprowadzeniu kam. słupów wspierających archaiczne krzyżowo-żebrowe sklepienia. Dolna kondygnacja kościoła mogła służyć wiernym spoza zgromadzenia, górna wyłącznie mniszkom. Takie późne datowanie części wsch. mogą także potwierdzać odnalezione na wysokości sklepień malowidła w ścianie pn. i na narożniku pn.-wsch. budowli, pochodzące z pocz. XVI w. i widoczne być może aż do pocz. XVII w. Malarstwo to, konserwowane w latach 1979-82, przedstawiało m.in. św. Katarzynę adorującą NMP i motywy heraldyczne. Takie widzenie etapów rozwoju może być również potwierdzone przez nowoż. widoki kościoła wówczas budowli 5-przęsłowej, z oknami pozbawionymi wyraźnych podziałów na kondygnacje. Z późniejszych przebudów należy odnotować wzniesienie w 1740 podwójnego barok, portalu zach. z figurą św. Katarzyny (niezachowany). Jego umieszczenie na poziomie d. ulicy spowodowało konieczność wyznaczenia nowego stropu dzielącego d. pierwszą kondygnację kościoła i wyznaczenie piwnicy pełniącej wówczas funkcje krypty. Od tego czasu kościół miał już 3 kondygnacje. Jak wynika z widoku miasta z 1562, kościół posiadał nakrytą hełmem wieżę, która została rozebrana w końcu XVIII w. W 1806 kościół został częściowo zniszczony, w 1812 naprawiony, o czym świadczyła inskrypcja z taką datą roczną na zworniku sklepienia dolnego kościoła. Po 1811 kościół zsekularyzowano i w 1814 przekształcono w magazyn i winiarnię. Od lat 30. XIX w. służył jako świątynia staroluterańska i nadal był częściowo wykorzystywany do celów magazynowych. W 1907 pod kierunkiem król, radcy bud. Schródera wzniesiono nową wieżę po stronie pd. i klatkę schodową.
Zniszczoną w 1945 budowlę odbudowano w 1975-80 wg proj. Jadwigi Maciejowskiej i Andrzeja Kamińskiego z przeznaczeniem na pracownie Przedsiębiorstwa Państw. Pracownie Konserwacji Zabytków, w formach postmodernist., z charakterystycznymi wysokimi pionowymi oknami w neogot. elewacji zachodniej. Obecnie budowla mieści klub muzyczny.
Rafał Eysymontt
Obecna 2-kondygnacyjna forma budowli jest efektem przebudowy z przeł. XVI/XVII w. polegającej na przedłużeniu mieszczącej się w zach. poł. budowli d. empory zakonnic i wprowadzeniu kam. słupów wspierających archaiczne krzyżowo-żebrowe sklepienia. Dolna kondygnacja kościoła mogła służyć wiernym spoza zgromadzenia, górna wyłącznie mniszkom. Takie późne datowanie części wsch. mogą także potwierdzać odnalezione na wysokości sklepień malowidła w ścianie pn. i na narożniku pn.-wsch. budowli, pochodzące z pocz. XVI w. i widoczne być może aż do pocz. XVII w. Malarstwo to, konserwowane w latach 1979-82, przedstawiało m.in. św. Katarzynę adorującą NMP i motywy heraldyczne. Takie widzenie etapów rozwoju może być również potwierdzone przez nowoż. widoki kościoła wówczas budowli 5-przęsłowej, z oknami pozbawionymi wyraźnych podziałów na kondygnacje. Z późniejszych przebudów należy odnotować wzniesienie w 1740 podwójnego barok, portalu zach. z figurą św. Katarzyny (niezachowany). Jego umieszczenie na poziomie d. ulicy spowodowało konieczność wyznaczenia nowego stropu dzielącego d. pierwszą kondygnację kościoła i wyznaczenie piwnicy pełniącej wówczas funkcje krypty. Od tego czasu kościół miał już 3 kondygnacje. Jak wynika z widoku miasta z 1562, kościół posiadał nakrytą hełmem wieżę, która została rozebrana w końcu XVIII w. W 1806 kościół został częściowo zniszczony, w 1812 naprawiony, o czym świadczyła inskrypcja z taką datą roczną na zworniku sklepienia dolnego kościoła. Po 1811 kościół zsekularyzowano i w 1814 przekształcono w magazyn i winiarnię. Od lat 30. XIX w. służył jako świątynia staroluterańska i nadal był częściowo wykorzystywany do celów magazynowych. W 1907 pod kierunkiem król, radcy bud. Schródera wzniesiono nową wieżę po stronie pd. i klatkę schodową.
Zniszczoną w 1945 budowlę odbudowano w 1975-80 wg proj. Jadwigi Maciejowskiej i Andrzeja Kamińskiego z przeznaczeniem na pracownie Przedsiębiorstwa Państw. Pracownie Konserwacji Zabytków, w formach postmodernist., z charakterystycznymi wysokimi pionowymi oknami w neogot. elewacji zachodniej. Obecnie budowla mieści klub muzyczny.
Rafał Eysymontt
Zespół poklasztorny Dominikanek
więcej zdjęć (24)
Zbudowano: 1302
Dawniej: Postamt (ehemalige Dominikaninen Kloster)
ul. Katarzyny, św.
więcej zdjęć (785)
Dawniej: Katharinen Strasse
Ulica św. Katarzyny – fragment jednego z głównych średniowiecznych traktów komunikacyjnych Wrocławia w rejonie ścisłego centrum starego miasta, prowadzący do placu Nowy Targ; dalej trakt ten łączył się z drogą wylotową na północ, prowadzącą przez najstarsze przeprawy mostowe: Most Piaskowy i następnie przez Mosty Młyńskie do Ołbina (albo przez Most Tumski do Ostrowa Tumskiego).
Przebiega obok dawnego klasztoru i kościoła (ufundowanego w 1294 roku) zgromadzenia zakonnego dominikanek i od ich patronki wywodzi swoją nazwę, także historyczną tak polską („przy świętej Katarzynie”), jak i niemiecką (od XVII wieku Katharinengasse, potem Katharinenstraße). Początkowo miała długość jednego kwartału zabudowy (od dzisiejszej ul. Wita Stwosza do pl. Nowy Targ; w 1824 roku włączono w nią, jako jej południowy fragment, Zaułek Kapturowy (Kugelzipfel), a w roku 1889 dołączono jeszcze Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa (An der Grünenbaumbrücke), przez co ul. św. Katarzyny uzyskała połączenie z ul. Oławską; w 1890 ulica została poszerzona.
Po zniszczeniach wojennych związanych z oblężeniem Festung Breslau w 1945 roku zabudowa wzdłuż ulicy została prawie całkowicie zniszczona w stopniu nienadającym się do odbudowy i w konsekwencji zrównana z ziemią. Odbudowano tylko część dawnego klasztoru (w latach 70.) oraz sąsiadujący z nim kościół św Wojciecha (wcześniej, w latach 50.); odbudowany też został znajdujący się pomiędzy nimi budynek, w którym latach 1839-1850 mieścił się Zakład Fizjologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Wrocławskiego założony (w 1832) przez prof. J.E. Purkyniego; później budynek ten pełnił różne inne funkcje, m.in. (pod koniec XX wieku) był siedzibą oddziału Banku Śląskiego. Fragmenty ulicy, włączone w nią w XIX wieku (Zaułek Kapturowy i Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa) znalazły się po powojennych przekształceniach w przestrzeni obszernego placu Feliksa Dzierżyńskiego (dziś: plac Dominikański - w ostatniej dekadzie XX wieku ten fragment placu uzyskał nominalnie swojego indywidualnego patrona, Czesława Odrowąża i nosi nazwę ul. Błogosławionego Czesława), a ul. św. Katarzyny, tak jak przed 1824 rokiem, liczy znów tylko ok. 160 metrów i przebiega od skrzyżowania ulicy Wita Stwosza z pl. Dominikańskim na południu do skrzyżowania ulicy Purkyniego z placem Nowy Targ na północy; za tym placem przedłużenie ul. św. Katarzyny nosi już nazwę ul. Piaskowej. Jezdnia ulicy św. Katarzyny jest obecnie jednokierunkowa (z północy na południe), a równolegle do niej ułożone są tory dwukierunkowej linii tramwajowej.
Przebiega obok dawnego klasztoru i kościoła (ufundowanego w 1294 roku) zgromadzenia zakonnego dominikanek i od ich patronki wywodzi swoją nazwę, także historyczną tak polską („przy świętej Katarzynie”), jak i niemiecką (od XVII wieku Katharinengasse, potem Katharinenstraße). Początkowo miała długość jednego kwartału zabudowy (od dzisiejszej ul. Wita Stwosza do pl. Nowy Targ; w 1824 roku włączono w nią, jako jej południowy fragment, Zaułek Kapturowy (Kugelzipfel), a w roku 1889 dołączono jeszcze Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa (An der Grünenbaumbrücke), przez co ul. św. Katarzyny uzyskała połączenie z ul. Oławską; w 1890 ulica została poszerzona.
Po zniszczeniach wojennych związanych z oblężeniem Festung Breslau w 1945 roku zabudowa wzdłuż ulicy została prawie całkowicie zniszczona w stopniu nienadającym się do odbudowy i w konsekwencji zrównana z ziemią. Odbudowano tylko część dawnego klasztoru (w latach 70.) oraz sąsiadujący z nim kościół św Wojciecha (wcześniej, w latach 50.); odbudowany też został znajdujący się pomiędzy nimi budynek, w którym latach 1839-1850 mieścił się Zakład Fizjologii Eksperymentalnej Uniwersytetu Wrocławskiego założony (w 1832) przez prof. J.E. Purkyniego; później budynek ten pełnił różne inne funkcje, m.in. (pod koniec XX wieku) był siedzibą oddziału Banku Śląskiego. Fragmenty ulicy, włączone w nią w XIX wieku (Zaułek Kapturowy i Zaułek przy Moście Zielonego Drzewa) znalazły się po powojennych przekształceniach w przestrzeni obszernego placu Feliksa Dzierżyńskiego (dziś: plac Dominikański - w ostatniej dekadzie XX wieku ten fragment placu uzyskał nominalnie swojego indywidualnego patrona, Czesława Odrowąża i nosi nazwę ul. Błogosławionego Czesława), a ul. św. Katarzyny, tak jak przed 1824 rokiem, liczy znów tylko ok. 160 metrów i przebiega od skrzyżowania ulicy Wita Stwosza z pl. Dominikańskim na południu do skrzyżowania ulicy Purkyniego z placem Nowy Targ na północy; za tym placem przedłużenie ul. św. Katarzyny nosi już nazwę ul. Piaskowej. Jezdnia ulicy św. Katarzyny jest obecnie jednokierunkowa (z północy na południe), a równolegle do niej ułożone są tory dwukierunkowej linii tramwajowej.
ul. Purkyniego Jana Ewangelisty
więcej zdjęć (922)
Dawniej: Breite Strasse, Szeroka
Ulica Jana Ewangelisty Purkyniego we Wrocławiu, przecinająca równoleżnikowo Nowe Miasto. W przeszłości łączyła plac Nowy Targ przez Bramę Krupniczą (zwaną też Nową) w linii murów wewnętrznych z Bramą Ceglarską w linii murów zewnętrznych. W średniowieczu główna ulica Nowego Miasta; najpierw bezimienna, potem nazywana Platea magna (\"Wielka\", wzmiankowana w 1403), w XVII wieku nazywano ją Straßgasse (\"Uliczna\", co nawiązywało do wyróżniającej jej od sąsiednich zaułków szerokości), a od XVIII wieku Breitegasse (\"zaułek Szeroki\") lub Breitestraße (\"ulica Szeroka\"). Początkowy odcinek ulicy, między placem Nowy Targ a Bramą Krupniczą nazywano Gutengraupengasse (\"zaułek Dobrej Kaszy\") albo Mönchgasse (\"zaułek Mnisi\"), a w 1824 dołączono do ulicy Szerokiej.
Po likwidacji fortyfikacji miejskich w 1807 i zasypaniu fragmentu Fosy Miejskiej przy Bastionie Ceglarskim ulica przedłużona została o dalszy wschodni odcinek położony w miejscu, gdzie niegdyś stał most przed Bramą Ceglarską i towarzyszący jej rawelin.
Po 1945 Breitestraße przemianowano tłumacząc jej nazwę po prostu na \"ulicę Szeroką\"; nazwa ta utrzymała się do roku 1956, kiedy jej patronem został Jan Evangelista Purkyně, czeski lekarz, fizjolog i uczony, działający I połowie XIX wieku we Wrocławiu, twórca Wydziału Fizjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, którego dom znajdował się niegdyś przy tej ulicy.
Do połowy XX wieku przy dzisiejszej ulicy Purkyniego nr 25 stał dom dyrektora promenady, utworzonej na miejscu zburzonych po 1807 fortyfikacji miejskich, mieściły się tu także dwa browary (Browar Pod Gruszą, posesja nr 6/8 i Browar pod Złotą Marią, posesja nr 39), Villa Meincke (nr 26), Seminarium Nauczycielek Katolickich (nr 36).
Obecnie ulica Purkyniego liczy ok. 620 metrów długości; zaczyna się po stronie zachodniej przy skrzyżowaniu z ul. Świętej Katarzyny na skraju placu Nowy Targ, a kończy się po wschodniej stronie na Placu Powstańców Warszawy, przy budynku Muzeum Narodowego i Parku Juliusza Słowackiego. W połowie jej długości, naprzeciw Wzgórza Polskiego (pozostałości po Bastionie Ceglarskim) znajduje się rotunda Panoramy Racławickiej.
Źródło: Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5.
Po likwidacji fortyfikacji miejskich w 1807 i zasypaniu fragmentu Fosy Miejskiej przy Bastionie Ceglarskim ulica przedłużona została o dalszy wschodni odcinek położony w miejscu, gdzie niegdyś stał most przed Bramą Ceglarską i towarzyszący jej rawelin.
Po 1945 Breitestraße przemianowano tłumacząc jej nazwę po prostu na \"ulicę Szeroką\"; nazwa ta utrzymała się do roku 1956, kiedy jej patronem został Jan Evangelista Purkyně, czeski lekarz, fizjolog i uczony, działający I połowie XIX wieku we Wrocławiu, twórca Wydziału Fizjologii Uniwersytetu Wrocławskiego, którego dom znajdował się niegdyś przy tej ulicy.
Do połowy XX wieku przy dzisiejszej ulicy Purkyniego nr 25 stał dom dyrektora promenady, utworzonej na miejscu zburzonych po 1807 fortyfikacji miejskich, mieściły się tu także dwa browary (Browar Pod Gruszą, posesja nr 6/8 i Browar pod Złotą Marią, posesja nr 39), Villa Meincke (nr 26), Seminarium Nauczycielek Katolickich (nr 36).
Obecnie ulica Purkyniego liczy ok. 620 metrów długości; zaczyna się po stronie zachodniej przy skrzyżowaniu z ul. Świętej Katarzyny na skraju placu Nowy Targ, a kończy się po wschodniej stronie na Placu Powstańców Warszawy, przy budynku Muzeum Narodowego i Parku Juliusza Słowackiego. W połowie jej długości, naprzeciw Wzgórza Polskiego (pozostałości po Bastionie Ceglarskim) znajduje się rotunda Panoramy Racławickiej.
Źródło: Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5.