 | Polska › woj. warmińsko-mazurskie › powiat giżycki › Bogaczewo › Kanał Kula › Most nad Kanałem Kula |
1908 , Most nad Kanałem Kula
Na pierwszym planie statek "Ernst", po wojnie po przebudowie pływał pod nazwą "Mazury"
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 6 miesięcy 1 dzień |
Jezioro Jagodne znajduje się na szlaku wodnym Wielkich Jezior Mazurskich pomiędzy Kanałem Szymońskim a Kanałem Kula. Oś jeziora skierowana jest z południowego zachodu na północny wschód. Długość jeziora wynosi 8,7 km, a szerokość do 1,8 km.
Powierzchnia zwierciadła wody razem z jego zatokami: Jeziorem Szymoneckim i Jeziorem Górkło (od południa) i Jeziorem Zimny Kąt, Jeziorem Malik oraz zatoką Kula (od północy) według różnych źródeł wynosi od 872,5 ha[2] do 942,7 ha[1] do 945 ha[potrzebne źródło]. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 115,7 m n.p.m.[2] lub 116,2 m n.p.m.[1] Średnia głębokość jeziora wynosi 8,7 m[1], natomiast głębokość maksymalna 37,4 m[1]. Największa głębia na jeziorze znajduje się w pobliżu zachodniego brzegu jeziora, obok miejscowości Prażmowo.
Na jeziorze są cztery bezimienne wyspy o łącznej powierzchni 2,6 ha.
Droga wzdłuż zachodniego brzegu jeziora biegnie w kierunku północno-wschodnim przez Kozin do Bogaczewa, leżącego już nad Jeziorem Bocznym.
Naprzeciw Prażmowa na wschodnim brzegu jeziora położona jest wieś Jagodne Małe. Droga z tej wsi w kierunku północno-wschodnim prowadzi do wsi Jagodne Wielkie. Jest zbiornikiem z licznymi dopływami, są to głównie rowy melioracyjne, łąki, odwadniające przyległe pola, tereny bagienno-leśne oraz Kanał Kula, łączący jezioro Boczne z jeziorem Jagodne. Rowy odwadniające pola i łąki wnosiły w okresie wiosennym znaczne ilości związków azotowych z przewagą azotanów. Jest to jezioro dość zasobne w związki azotu i fosforu, występuje wzrost poziomu zanieczyszczeń organicznych, jest to jezioro silnie zeutrofizowane, podatne na degradację, w celu poprawy jakości wód potrzebne są zmiany w sposobie użytkowania zlewni.
źródło:
autorzy:
Poprzez kanał przebiega umowny dział wodny pomiędzy dorzeczami Wisły i Pregoły, w rzeczywistości linia ta jest płynna w zależności od poziomu wody i kierunku wiatru.
Wśród żeglarzy pływających po Wielkich Jeziorach Mazurskich istnieje tradycja "chrztu" nowicjuszy, którzy po raz pierwszy przekraczają tę granicę, na wzór chrztów równikowych, spotykanych na statkach oceanicznych.
W pobliskim lesie na półwyspie Kula znajdują się dobrze zachowane umocnienia polowe z okresu I wojny światowej.
źródło:
autorzy:
licencja:
W 1909 r. Mazurska Kompania Żeglugi Parowej z Giżycka (Masurische Dampfer-Kompagnie Lötzen) sprowadziła parowiec zbudowany w 1896 r. w stoczni Gustav Fechter Werft w Królewcu. Wcześniej jednostka służyła pod nazwą “Altstadt” jako holownik w królewieckim porcie. Po adaptacji statek otrzymał imię “Ernst” na cześć Ernsta Rakowskiego, jednego z założycieli MDKL. Statek napędzany był silnikiem o mocy 48 KM i zabierał na pokład do 100 pasażerów.
W 1914 r. statek “Ernst” przejęło wojsko. Po przystosowaniu i ustawieniu na pokładzie działa polowego parowiec pod nową nazwą “Barbara” pełnił funkcję kanonierki. “Barbara” odegrała ważną rolę podczas walk w rejonie Węgorzewa ostrzeliwując pozycje rosyjskie, eskortując statki transportowe, przewożąc rannych do szpitala w Giżycku i dostarczając zaopatrzenie dla oddziału niemieckiego na Wyspie Upałty. Później rejonem jej działania było Jezioro Śniardwy. W 1915 r. statek wrócił do służby cywilnej i pływał nadal jako “Barbara”. W 1944 r. statek został przekazany do dyspozycji wojska w ramach “Transportflotille der Masurischen Seen” i 22 stycznia 1945 r. podczas ewakuacji Giżycka został zatopiony w Kanale Łuczańskim.
W związku z powojenną odbudową żeglugi mazurskiej statek został wydobyty w 1945 r. i wyremontowany. Od 1946 r. pływał pod nazwą “Sieja”. W 1952 r. przeszedł modernizację połączoną ze zmianą napędu z parowego na motorowy oraz zmianą nazwy na “Barbara”. Jednak z powodu znacznej awaryjności statku został on w 1956 r. całkowicie przebudowany, łącznie ze zmianą kształtu kadłuba, i zwodowany pod nazwą “Mazury” jako jednostka holowniczo-pasażerska. W 1957 r. statek wszedł w skład floty nowopowstałego Przedsiębiorstwa Państwowego “Żegluga Mazurska” i był eksploatowany do 1966 r. Później został wyciągnięty na brzeg Zatoki Tracz, ale brak informacji co do jego dalszych losów.