Stajnie książęce.

Budynki stajni zostały wzniesione 2 połowie XIX w. w stylu neoromańskim. W narożniku, od strony ujeżdżalni usytuowano okrągłą basztę, nakrytą stożkowym dachem. Na ceglanej elewacji umieszczono kamienny portal z kolumienkami, oraz rzeźbę w formie końskiego łba, a zwieńczenie wykonano w formie fryzu arkadowego. Wnętrze wykonane w formie trójnawowej hali, nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym, zostało wsparte na żeliwnych kolumnach. Na wschód od budynku stajni dobudowano ciąg budynków powozowni, wykonanych w 1864 r. w stylu neoromańskim, a dalej w latach 1904-1910 garaże na 10 samochodów i magazyn gospodarczy. Budynek piętrowy stajni, na którego dolnym poziomie znajdują się pomieszczenia przeznaczone dla użytkowanych w zamku książęcych powozów i karet, został wybudowany w latach 1866-1876. W elewacji widoczne drewniane wrota w kamiennych portalach (łącznie 7 wrót). Wrota zostały wykonane w obu ścianach, umożliwiając przejazd przez budynek. Całość hali została nakryta drewnianym stropem, z podparciem żeliwnymi kolumnami. Na piętrze mieściły się pomieszczenia przeznaczone dla stajennych, składy siana i paszy, podobnie jak pomieszczenia na pierwszym piętrze nad stajniami. Najbliżej zamku znajduje się trzeci element kompleksu, ujeżdżalnia. Budynek ujeżdżalni wybudowany w roku 1869, został przebudowany w XIX w. Niestety budynek ten do dziś nie przetrwał w swej pierwotnej formie i swym przeznaczeniu. W latach 1970-1971 został on przebudowany i zaadoptowany na halę sportową, co zupełnie zmieniło jego elewację. Kilka lat temu miejscowym zapaleńcom udało się, niestety na krótki okres reaktywować stajnie, i przez niedługi okres w pszczyńskim parku można było oglądać mieszkające konie. Obecnie budynki stajni i powozowni poddawane są gruntownym pracom rekonstrukcyjnym i renowacyjnym, po zakończeniu których miasto przekaże je na rzecz Muzeum Zamkowego w Pszczynie, celem wykorzystania na poszerzenie pomieszczeń ekspozycyjnych.

Brak jest informacji co do daty powstania w tym miejscu budowli zamkowej. Można przyjąć, że powstał on w miejscu piastowskiej warowni z fosą i wałami ziemnymi z XI lub XII wieku. W tym czasie miał być głównie używany jako siedziba myśliwska. Samo miasto, a razem z nim zamek, wzmiankowane jest 1303. W 1433 zamek opiera się najazdowi husyckiemu z czego wywodzimy, że w tym czasie był ufortyfikowany i otoczony fosą. Do dziś pod częścią zamku zachowały się gotyckie piwnice, a wmurowana w grube mury gotycka baszta używana była jako sekretna klatka schodowa.

W drugiej połowie XVI wieku zamek zostaje przebudowany w stylu renesansowym, następnie w latach 1680 a 1698 poddany zostaje modernizacji przez budowniczego Consilio Miliusa. W tym czasie zamek ma dwa równoległe skrzydła i jego rzut wpisuje się w zniekształcony prostokąt.

7 lipca 1737 zamek zostaje zniszczony przez pożar. W latach 1738 – 1768 trwa odbudowa zamku w stylu barokowym. Dobudowane zostaje trzecie skrzydło łączące dwa istniejące, a budowla nabiera regularności. Rzut zamku przypominał literę U z półotwartym dziedzińcem wewnętrznym.

W latach 1870 do 1876 dokonana zostaje przez francuskiego architekta Aleksandra Destailleura przebudowa zamku w stylu klasycyzmu francuskiego. Budowla nabiera wyglądu pałacu. Zostaje zabudowany wewnętrzny dziedziniec. W jego miejscu powstaje sień wjazdowa oraz reprezentacyjna klatka schodowa wzorowana na Wersalu. Na pierwszym piętrze powstaje reprezentacyjna sala jadalna. Zmienione zostają elewacje oraz przebudowany dach. W tym kształcie rezydencja przetrwała do dziś.
źródło : wikipedia

Z dniem 19 kwietnia 2021 r. Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Muzeum Zamkowe wraz z otaczającym go zabytkowym parkiem zostały uznane za Pomnik Historii. Na listę Pomników Historii trafiają wyłącznie najcenniejsze obiekty, o szczególnych wartościach materialnych i niematerialnych oraz znaczeniu dla dziedzictwa kulturowego naszego kraju

Historia zamku na stronie muzeum