Strzecha Akademicka – schronisko PTTK znajdujące się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, na jednym ze szlaków prowadzących z Karpacza na Śnieżkę. Położone 1258 m n.p.m., pomiędzy Kotłem Małego Stawu i Białym Jarem, około 10 minut drogi od innego schroniska, Samotni.

Historia schroniska :

Strzecha Akademicka (obok schroniska Pod Łabskim Szczytem) uważana jest za najstarsze schronisko w Karkonoszach.

Buda pasterska malowniczo stojąca na Polanie Złotówka, przy starym Trakcie Śląskim, służyła górskim wędrowcom już w I połowie XVII wieku. Wzmiankowany u Gryphiusa w 1645 r. Daniel Steiner (stąd nazwa budy Danielsbaude) był następcą niejakiego Tanla (Tanlabaude), który tu gospodarzył już w 1642 roku.

Pierwsi właściciele słynęli ze znakomitej nalewki na szyszkach i gry, na rogu bądź trąbie, na powitanie i pożegnanie gości.

Wraz z rozwojem ruchu turystycznego pasterska buda zmieniała swój wygląd i przeistaczała się w prawdziwe górskie schronisko. Po niejakim Samuelu buda przeszła w ręce rodziny Hamplów (1758-1863) i od ich nazwiska uzyskała nazwę Hampelbaude, do dziś znaną i używaną w języku niemieckim.

Od 1696 do 1824 roku w schronisku wykładane były pamiątkowe księgi i stąd wiadomo, że we wrześniu 1790 roku w budzie Hampla nocował J.W. Goethe, który co rano podziwiał wschód słońca.

W 1896 roku w miejscu drewnianej budy wybudowano nowy, duży obiekt, który spłonął 1 kwietnia 1906 roku. Bardzo szybko, bo już 8 września tego samego roku uruchomiono po odbudowie hotel górski, rozbudowany jeszcze w 1912 roku, który w mało zmienionej postaci dotrwał do dziś.

Był niezwykle nowocześnie urządzony; miał elektryczne oświetlenie, centralne ogrzewanie, wygodnie urządzone pokoje z bieżącą wodą oraz łazienki. Służył turystom latem i zimą. Wielką atrakcją były zjazdy rogatymi saniami torem saneczkowym prowadzącym aż do Karpacza (obecnie żółty szlak turystyczny).

Po wojnie schronisko przejęło YMCA z Krakowa, potem prowadzili je studenci wyższych uczelni krakowskich (Centrala Akademickiego Zrzeszenia Sportowego) i z tego okresu pochodzi dzisiejsza nazwa schroniska. W latach 1950-1956 był tu dom wczasowy FWP. Od 1957 roku Strzecha Akademicka jest własnością Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Ważne dla funkcjonowania schroniska zimą było zainstalowanie na Hali Złotówka w latach 70. wyciągu orczykowego.

W ostatnich latach było poważnie modernizowane. W roku 1995 położony został nowy miedziany dach, w latach 2000-2003 wymienione zostały w całym schronisku okna i wyremontowane sanitariaty i prysznice. Schronisko zostało wyposażone w saunę i inne urządzenia rekreacyjne.

Info za [ Wikipedia]

Pierwsze przymiarki do budowy nowego schroniska miały miejsce już w 1949 roku. Jednak prawdziwym ojcem owych talerzy był pracownik Politechniki Wrocławskiej w 1960 roku dr inż. arch. Witold Lipiński (Katedra Budownictwa Ogólnego Politechniki). On własnie był autorem projektu owych "talerzy". Projekt jednak czekał aż trzy lata do 1963 roku by zaczęto go realizować. W 1964 ukończono pełną dokumentację (Witold Lipiński, Waldemar Wawrzyniak, Andrzej Sokolski, Zbigniew Katoł). Pozwolenie na budowę wydano 1966 roku (Jelenia Góra) a za wykonawcę wybrano Jeleniogórskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego. Kierownikiem przedsięwzięcia był inż. Stanisław Siemieński. Prace rozpoczęto w 1964 roku od budowy drogi dojazdowej i wodociągu. Drogę skończono dopiero w 1971 roku. Samo schronisko zaczęto budowac w 1967 roku zaczynając od rozbiórki starego. Na początku postawiono przepompownię wody a w 1969 roku zaczęto budować mury własciwego obiektu, by w 1973 roku doprowadzić do stanu zamkniętego całość "talerzy". Odbiór techniczny nastąpił 13 listopada 1974 roku. Ówczesne władze PRL z okazji zbliżającej się rocznicy XXX lecia PRL wykorzystały budowę do celów propagandowych wcześniej ni jak przy niej nie pomagając. Doprowadziło to w efekcie do rezygnacji z montażu okolicznosciowej plakietki na której byli wymienieni autorzy projektu i prac. Do dziś nie znalazła należnego jej miejsca, lecz nie wszystko jeszcze stracone....
12 marca 2009 budynek uległ uszkodzeniu wskutek złych warunków meteorologicznych w następstwie czego popękały ściany. 15 marca uszkodzeniu uległ górny dysk (osunięcie) i schronisko wraz z obserwatorium zostało zamknięte. Uszkodzenie górnego dysku zagraża pozostałym dyskom budynku.
b/h/ na podst. artykułu "Talerze na Śnieżce mają 30 lat" Iwo Łaborewicza - Sudety 12/2004

Karpacz pierwotnie należał do parafii Miłków. Msze św. odprawiano w tym okresie w szkole katolickiej, którą wybudowano z inicjatywy ks. Sommera. Szkole nadano formę kaplicy. Obecnie jest to dom na przeciw kościoła z dużym krzyżem i figurą Chrystusa

Zezwolenie na kupno parceli pod budowę kościoła zostało wydane 19.06.1900 r. Ofiary na parcelę i budowę zbierał ks. Heinrich Hitschfeld. Budowę wg. projektu architekta Ludwika Schneidera z Wrocławia rozpoczęto 26.04.1909 r. W dniu 1.07.1909 r. dziekan z Jeleniej Góry, ks. Franz Forche poświęcił kamień węgielny. Budowę zlecono mistrzowi murarskiemu z Kowar - Maxowi Steinerowi. Krzyż na wieży zamontowano w dniu 28.10.1909 r. a w dzień św. Anny, czyli 26.08.1910 r. kościół został poświęcony. Charakterystyczna sylwetka świątyni, z cebulastym hełmem wieży, nawiązuje do barokowego budownictwa tyrolskiego. W roku 1979 ks. proboszcz Franciszek Schirmer zapoczątkował rozbudowę kościoła, wg projektu architekta Antoniego Bila z Karpacza. Prace zakończono w roku 1985.

Na podst. /p>

Łomnica jest dziką, górską rzeką. Swój początek bierze na wysokości 1407m n.p.m. Podczas intensywnych opadów deszczu i roztopów wiosennych rzeka wylewała i niszczyła wszystko co spotykała na swojej drodze. W roku 1816 oberwanie chmury w górach doprowadziło do olbrzymich zniszczeń w Miłkowie i całej Kotlinie Jeleniogórskiej, tak, że suma strat wyniosła 109496 talarów. Dwadzieścia osiem lat później do Wielkiego Stawu zeszła potężna lawina powodując zmiażdżenie lodu i wylew wody. Powstała w wyniku tego zdarzenia fala, niosąc ze sobą kry, wyrwane drzewa, głazy oraz potężną ilość wody, zniszczyła młyn wodny w Karpaczu Górnym. Szczególnie tragiczna była powódź w roku 1897. Wtedy to w samym Karpaczu, Brzeziu Karkonoskim i Miłkowie zostało porwane przez nurt rzeki wiele domów a kilometry dróg uległy zniszczeniu. Decyzją ówczesnych władz w latach 1910 - 1915 zbudowano zaporę przeciwrumoszową nazywaną obecnie Dzikim Wodospadem. Swoją skuteczność - wraz z innymi urządzeniami tego typu - potwierdziła ona w 1997 roku podczas powodzi tysiąclecia.

Łomnica jest jedną z najdzikszych i najniebezpieczniejszych górskich rzek Karkonoszy o długości 20 km. W górnym odcinku średni spadek wód wynosi 72 promile, w dolnym odcinku jest on siedmiokrotnie mniejszy. Już w średniowieczu jej koryto i dolinę przemierzali Walończycy w poszukiwaniu złota i kamieni szlachetnych. Jest ona bardzo kapryśna i zdradliwa. Podczas powodzi w 1897 zniszczyła wiele domów, dróg i gospodarstw rolnych, a nawet linię kolejową.
W ramach wielkiego programu przeciwpowodziowego latach 1910-1915 koryto rzeki uregulowano i obudowano na wielu odcinkach. Wzniesiono zapory przeciwrumowiskowe. Jedna z nich utworzyła malowniczy zalew oraz atrakcyjny dla turystów wodospad. Skuteczność zapory została potwierdzona podczas „Powodzi Tysiąclecia” w 1997 roku.
Za

Księża Góra (niem. Pfaffenberg, 610 m n.p.m.) – szczyt w Karkonoszach, w obrębie Pogórza Karkonoskiego, na jego wschodnim krańcu, między Karpaczem a Ścięgnami.
Księża Góra zbudowana jest z granitu karkonoskiego.
Zamknięty dla zwiedzających szczyt Księżej Góry zajmuje Zameczek, wybudowana w 1897 rezydencja baronów Kurta i Agnes Pergler von Perglas. W czasach II wojny światowej Zameczek był osobistą rezydencją Hermanna Göringa. Po 1945 roku zarządzało nim Ministerstwo Ziem Odzyskanych. W latach 70. był miejscem wypoczynku rządzących, bywał tu m. in. Edward Gierek stąd szczyt nosi nieoficjalną nazwę „Gierkówka”[. W 2010 własność Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego. (fantom)