starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat głogowski › Głogów › Stare Miasto › ul. Balwierska › Kościół Łódź Chrystusa |
Lata 1900-1902 , Kartka okolicznościowa na 250-lecie ewangelickiego kościoła Pokoju wraz z kościołem Łódź Chrystusa.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 czerwiec
12 lat 10 miesięcy 6 dni |
14 pobrań 1383 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Hellrid
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół Łódź Chrystusa
więcej zdjęć (36)
Architekt: Carl Gotthard Langhans
Zbudowano: 1764-1772
Dawniej: Evangelische Kirche, Friedenskirche, Evangelische Kirche zum Schifflein Christi
Historia i opis
Kamień węgielny pod budowę świątyni położono 29 sierpnia 1764 r. Nastąpiło to w kilka lat po wielkim pożarze miasta (1758) r., który strawił ewangelicki Kościół Pokoju, znajdujący się poza murami miejskimi. Projektantem kościoła był Carl Gotthard Langhans (1732‒1808).
Budowa prowadzona była przy znacznej pomocy finansowej króla Fryderyka II. Kościół poświęcono i oddano do użytku 14 lutego 1773 r. Nadano mu nazwę „Łódź Chrystusowa” (z niemieckiego „Schifflein Christi”).
Trójnawowy kościół o wymiarach 25 × 50 m, z emporami w nawach bocznych, kryty czterospadowym dachem z ceramicznej dachówki, był budynkiem murowanym i otynkowanym. Był budowlą orientowaną. Od strony zachodniej do bryły przylegały dwie dwukondygnacyjne wieże, dobudowane w późniejszych latach, pierwotnie zakończone potężnymi kopułami. W latach 1796‒1797 zmieniono ich kształt. Nowe hełmy w kształcie obelisków zaprojektowano na wzór wież katedry poznańskiej. Wnętrze kościoła, utrzymane w stylu barokowym, wyposażone było w barokowy ołtarz oraz barokowy prospekt organowy i chór. Elewacja, również barokowa (udekorowana boniowaniem, sztukaterią, pilastrami oraz innymi charakterystycznymi dla tego stylu elementami), mimo ozdób była skromna, pozbawiona przepychu i nie wyróżniała się swą forma architektoniczną.
W czasie oblężenia miasta w 1945 r. został zniszczony. Pozostałe ruiny wysadzono w powietrze i rozebrano w 1962 r.
W 2003 roku teren, na którym dawniej stała świątynia, przekształcono w lapidarium upamiętniające istnienie kościoła. Projekt lapidarium wykonał architekt Dariusz Wojtowicz.
Zagospodarowany teren spełnia funkcje rekreacyjne. Jest to miejsce publiczne z elementami małej architektury (elementy przestrzenne, np. rzeźby, zieleń). Obszar lapidarium ze względu na ukształtowanie terenu, położony jest poniżej poziomu chodnika (o ok. 84 cm). Lapidarium zbudowano z cegły klinkierowej, tworząc zarys dawnego kościoła. W ten sposób zagospodarowano relikty ścian i filarów fundamentowych. Z powodu przepisów dotyczących szerokości ulicy, lapidarium nie ma właściwych rozmiarów dawnego kościoła. Zostało ono okrojone od strony południa o ok. 1 m. Po tej stronie brakuje więc murka będącego zarysem dawnej ściany. Podłoże wewnątrz obiektu wyłożono kostką brukową oraz kamieniami.
W lipcu 2006 roku, wewnątrz lapidarium umieszczono kompozycję przestrzenną pt. „Kondycja Ludzka”, składającą się z trzech rzeźb autorstwa Renaty Banaś. Kompozycja jest repliką pracy dyplomowej artystki.
Kamień węgielny pod budowę świątyni położono 29 sierpnia 1764 r. Nastąpiło to w kilka lat po wielkim pożarze miasta (1758) r., który strawił ewangelicki Kościół Pokoju, znajdujący się poza murami miejskimi. Projektantem kościoła był Carl Gotthard Langhans (1732‒1808).
Budowa prowadzona była przy znacznej pomocy finansowej króla Fryderyka II. Kościół poświęcono i oddano do użytku 14 lutego 1773 r. Nadano mu nazwę „Łódź Chrystusowa” (z niemieckiego „Schifflein Christi”).
Trójnawowy kościół o wymiarach 25 × 50 m, z emporami w nawach bocznych, kryty czterospadowym dachem z ceramicznej dachówki, był budynkiem murowanym i otynkowanym. Był budowlą orientowaną. Od strony zachodniej do bryły przylegały dwie dwukondygnacyjne wieże, dobudowane w późniejszych latach, pierwotnie zakończone potężnymi kopułami. W latach 1796‒1797 zmieniono ich kształt. Nowe hełmy w kształcie obelisków zaprojektowano na wzór wież katedry poznańskiej. Wnętrze kościoła, utrzymane w stylu barokowym, wyposażone było w barokowy ołtarz oraz barokowy prospekt organowy i chór. Elewacja, również barokowa (udekorowana boniowaniem, sztukaterią, pilastrami oraz innymi charakterystycznymi dla tego stylu elementami), mimo ozdób była skromna, pozbawiona przepychu i nie wyróżniała się swą forma architektoniczną.
W czasie oblężenia miasta w 1945 r. został zniszczony. Pozostałe ruiny wysadzono w powietrze i rozebrano w 1962 r.
W 2003 roku teren, na którym dawniej stała świątynia, przekształcono w lapidarium upamiętniające istnienie kościoła. Projekt lapidarium wykonał architekt Dariusz Wojtowicz.
Zagospodarowany teren spełnia funkcje rekreacyjne. Jest to miejsce publiczne z elementami małej architektury (elementy przestrzenne, np. rzeźby, zieleń). Obszar lapidarium ze względu na ukształtowanie terenu, położony jest poniżej poziomu chodnika (o ok. 84 cm). Lapidarium zbudowano z cegły klinkierowej, tworząc zarys dawnego kościoła. W ten sposób zagospodarowano relikty ścian i filarów fundamentowych. Z powodu przepisów dotyczących szerokości ulicy, lapidarium nie ma właściwych rozmiarów dawnego kościoła. Zostało ono okrojone od strony południa o ok. 1 m. Po tej stronie brakuje więc murka będącego zarysem dawnej ściany. Podłoże wewnątrz obiektu wyłożono kostką brukową oraz kamieniami.
W lipcu 2006 roku, wewnątrz lapidarium umieszczono kompozycję przestrzenną pt. „Kondycja Ludzka”, składającą się z trzech rzeźb autorstwa Renaty Banaś. Kompozycja jest repliką pracy dyplomowej artystki.
Kościół Pokoju
więcej zdjęć (3)
Zbudowano: 1652-4
Zlikwidowano: 1758
Dawniej: Friedenskirche
Jednym z warunków zawartego w l648 r. pokoju westfalskiego była, wymuszona na cesarzu austriackim, zgoda na wybudowanie na Śląsku trzech świątyń ewangelickich: w Jaworze, Świdnicy i Głogowie. Te, tak nazywane: "Kościoły Pokoju" miały być budowane poza murami miast i z materiałów nietrwałych takich jak glina czy drewno, aby na wypadek oblężenia można je było w łatwy sposób zburzyć i żeby nie mogły stanowić schronienia dla napastników.
Od traktatu pokojowego do uzyskania zgody na budowę świątyni była jednak długa droga. Katolickie władze głogowskiej twierdzy nie chciały wyrazić zgody na budowę kościoła. Zamknięto nawet prowizoryczny dom modlitwy urządzony przez protestantów w jednym z domów mieszkalnych. Dopiero po długich staraniach 2l kwietnia l65l r. uzyskano reskrypt cesarza zezwalający na budowę świątyni. l grudnia l65l r. o godzinie 9.30 rano udała się na miejsce przyszłej budowy komisja składająca się z burmistrza, namiestnika cesarskiego, dwóch rajców, pisarza miejskiego i nadwachmistrza. W obecności tych osób żołnierz odmierzył 300 kroków na południe od zewnętrznych granic fortyfikacji twierdzy (zasięg ówczesnych dział fortecznych) i wyznaczono tam plac pod budowę przyszłego zboru.
Z budową śpieszono się bardzo. Pomimo, że kościoła jeszcze nie było już l0 grudnia l65l r. na placu kościelnym dwaj pastorzy z Grębocic odprawili w prowizorycznej szopie z desek, pierwsze nabożeństwo. Uroczystości otworzył syndyk ziemstwa Andreas Gryphius (znany pisarz niemiecki pochodzący z Głogowa), który wygłosił przemówienie. Pastorzy Ouerscher i Knorr wygłosili kazania. Budowa świątyni trwała cały rok. Po ogromnie wyniszczającej wojnie trzydziestoletniej ludność była zubożała i trudno było zebrać środki na budowę. 24 grudnia l652 r. odbyło się pierwsze uroczyste nabożeństwo. W l653 r. wybudowano plebanię. Tymczasem 24 sierpnia l654 r. silna wichura rozwaliła świątynię i budowę trzeba było rozpoczynać prawie od początku. Dzięki darowi kurfirsta brandenburskiego i opodatkowaniu się stanów księstwa głogowskiego ostatecznie budowę kościoła ukończono w l655 r. Nazwano go "Boża Strzecha".
Głogowski Kościół Pokoju służył protestanckim mieszkańcom miasta przez ponad sto lat. l3 maja l758 r. w czasie wielkiego pożaru miasta spłonął i nie został już odbudowany. Na tym miejscu aż do lat siedemdziesiątych XX wieku był cmentarz ewangelicki, a obecnie znajduje się ono wewnątrz Ronda 3 Maja.
Za :
Patrz także tu:
Od traktatu pokojowego do uzyskania zgody na budowę świątyni była jednak długa droga. Katolickie władze głogowskiej twierdzy nie chciały wyrazić zgody na budowę kościoła. Zamknięto nawet prowizoryczny dom modlitwy urządzony przez protestantów w jednym z domów mieszkalnych. Dopiero po długich staraniach 2l kwietnia l65l r. uzyskano reskrypt cesarza zezwalający na budowę świątyni. l grudnia l65l r. o godzinie 9.30 rano udała się na miejsce przyszłej budowy komisja składająca się z burmistrza, namiestnika cesarskiego, dwóch rajców, pisarza miejskiego i nadwachmistrza. W obecności tych osób żołnierz odmierzył 300 kroków na południe od zewnętrznych granic fortyfikacji twierdzy (zasięg ówczesnych dział fortecznych) i wyznaczono tam plac pod budowę przyszłego zboru.
Z budową śpieszono się bardzo. Pomimo, że kościoła jeszcze nie było już l0 grudnia l65l r. na placu kościelnym dwaj pastorzy z Grębocic odprawili w prowizorycznej szopie z desek, pierwsze nabożeństwo. Uroczystości otworzył syndyk ziemstwa Andreas Gryphius (znany pisarz niemiecki pochodzący z Głogowa), który wygłosił przemówienie. Pastorzy Ouerscher i Knorr wygłosili kazania. Budowa świątyni trwała cały rok. Po ogromnie wyniszczającej wojnie trzydziestoletniej ludność była zubożała i trudno było zebrać środki na budowę. 24 grudnia l652 r. odbyło się pierwsze uroczyste nabożeństwo. W l653 r. wybudowano plebanię. Tymczasem 24 sierpnia l654 r. silna wichura rozwaliła świątynię i budowę trzeba było rozpoczynać prawie od początku. Dzięki darowi kurfirsta brandenburskiego i opodatkowaniu się stanów księstwa głogowskiego ostatecznie budowę kościoła ukończono w l655 r. Nazwano go "Boża Strzecha".
Głogowski Kościół Pokoju służył protestanckim mieszkańcom miasta przez ponad sto lat. l3 maja l758 r. w czasie wielkiego pożaru miasta spłonął i nie został już odbudowany. Na tym miejscu aż do lat siedemdziesiątych XX wieku był cmentarz ewangelicki, a obecnie znajduje się ono wewnątrz Ronda 3 Maja.
Za :
Patrz także tu:
ul. Balwierska
więcej zdjęć (58)
Dawniej: Schulstraße
pl. Konstytucji 3 Maja
więcej zdjęć (45)
Dawniej: Soetbeerring, Soetbeer-Ring