Sztucznie usypane wzniesienie położone pomiędzy osiedlami Szczepin i Popowice we Wrocławiu, zlikwidowane w latach 2003–2007. Powstanie wzgórza wiąże się głównie z odgruzowywaniem miasta po zniszczeniach wojennych. Tu między innymi wywożony był gruz ze zniszczonych budowli i budynków. Zasadnicze usypisko powstało w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku. Do końca swego istnienia hałda pozostawała niezagospodarowana. Samoistnie powstało tu jedynie środowisko oparte na roślinności ruderalnej. Na wzgórzu oprócz roślinności niskiej, rosły drzewa i krzewy, głównie akacje. Dawały one namiastkę naturalnego środowiska, powodując, że dochodziło do pojawiania się w obrębie wzgórza dzikiej zwierzyny. W obszarze wysypiska znajdowano i przypuszczalnie nadal znajduje się wiele niewybuchów.

Teren, na którym znajdowało się usypisko, leży w obrębie osiedla Popowice. Zarówno na wschodzie przebiega linia kolejowa, za którą położony jest Szczepin, jak i na zachodzie, za którą położone są Popowice, a konkretnie Magnolia Park. Na północy przebiega ulica Legnicka, a na południu ulica Bolkowska. Na wschodniej linii kolejowej znajduje się bezpośrednio przy terenie stacja kolejowa Wrocław Mikołajów.

Ponieważ teren na którym zlokalizowane było wzgórze, znajduje się stosunkowo blisko centrum miasta, przy jednej z głównych arterii komunikacyjnych, z dobrym połączeniem komunikacji miejskiej (linie tramwajowe i autobusowe) oraz w bezpośrednim sąsiedztwie stacji kolejowej i dużych osiedli, miasto zdecydowało o likwidacji wzgórza. W ten sposób pozyskany teren jest przeznaczony do sprzedaży pod inwestycje biurowe, handlowe i rozrywkowe. Teren przeznaczony pod inwestycje zajmuje obszar około 8 ha. Wcześniej, bo około 2004 roku, teren ten był brany pod uwagę, jako miejsce lokalizacji planowanej budowy Parku Wodnego. Ostatecznie jednak wybrano teren przy ulicy Borowskiej.

Źródło [ Wikipedia]

Ulica powstawała od początku XX wieku. Najpierw był to krótki odcinek na północ od ul. Zachodniej. Wydłużenie ulicy nastąpiło ok. 1910 roku w trakcie budowy szkoły ludowej (dziś Zespół Szkół nr 1). Przedwojenna nazwa ulicy - podobnie jak obecna - wywodziła się od nazwy miasta Legnica (Liegnitz). Trzeba zaznaczyć, że północny odcinek (od ul. Szprotawskiej do ul. Żagańskiej) był do lat 50. osobną ulicą występującą jako ul. Górska (dawna Guhrauerstr. od nazwy dolnośląskiego miasta Góra).
-----

UCHWAŁA NR LXXVIII/527/94
RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA
z dnia 16 kwietnia 1994 roku
w sprawie ustalenia nazw ulic na terenie Wrocławia
Na podstawie art.18 ust.2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku
o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późniejszymi
zmianami) Rada Miejska uchwala, co następuje:
§ 3.

2. Ulicę Górską włącza się do ul. Słubickiej, tym samym znosząc tę nazwę.

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.