Dawny Dominikański Kościół Bożego Ciała to największy kościół barokowy Lwowa. Ten monumentalny zabytek architektury sakralnej jest głównym elementem zespołu architektonicznego datowanego na XV-XIX w., w skład którego wchodzą również budowle klasztoru i dzwonnica. Murowany z kamienia i cegły kościół zbudowany został w latach 1749-1764 (autor projektu: Jan de Witte, M. Urbanik, K. Muradowicz) na miejscu kościoła gotyckiego z XV w., na posesji przyległej do zachodniej granicy zabudowy średniowiecznego Lwowa. W latach 1792-1798 kościół był częściowo przebudowywany (autor projektu: K. Fesinger). W latach 1905-1914 przeprowadzono restaurację wnętrza. Przed fasadą wytyczono plac i urządzono skwer.
Architektura
Kościół zbudowany został na planie wydłużonego krzyża z elipsoidalną sekcją centralną, nad którą wznosi się masywna kopuła, i z prostokątną częścią ołtarzową. Wokół centralnej elipsy promieniście rozmieszczono kaplice.
Fasada z ekspresywnym frontonem ujęta jest dwoma parami kolumn na cokole, które obramowują główne wejście. Tambur kopuły również ozdobiony jest kolumnami. Okna prostokątne, w obramowaniach. Fronton ozdabiają figury świętych (rzeźbiarz S. Fesinger).
We wnętrzu znajduje się kompleks dekoracji, które obejmują drewniane rzeźby pod kopułą (druga poł. XVIII w.), zdobienia ołtarzowe autorstwa M. Polejowskiego (1777), kamienne i alabastrowe nagrobki z XVI-XVII w. pochodzące ze starego kościoła. Na szczególną uwagę zasługuje marmurowe epitafium, wykonane przez B. Thorvaldsena (1816), pomnik A. Grottgera (autorstwa W. Gadomskiego, 1880), rzeźby pamiątkowe autorstwa A. Schimsera(pierwsza poł. XIX w.)
Lwowski kościół dominikański Bożego Ciała jest jednym z najwybitniejszych w Europie zabytków późnego baroku.