Pierwszy odcinek linii tramwajowej uruchomiono w grudniu 1907 r. z Dworca Głównego do Mostu Św. Jana na Łynie. Linię przedłużono stopniowo do Jeziora Długiego. Drugą linię poprowadzono w stronę północnej granicy miasta - do Jakubowa (Stadion Leśny) - na linii tej w 1940 r. zawieszono kursowanie tramwajów zastępując je trolejbusami.

W 1946 r. ponownie uruchomiono obie linie (nr 1 z Dworca Gł. do Jeziora Długiego i nr 2 z Rynku do Stadionu Leśnego). W 1965 r. podjęto decyzję o likwidacji tramwajów w Olsztynie (w listopadzie 1965 r. rozebrano trakcję tramwajową).

Po 50 latach władze miejskie postanowiły przywrócić komunikację tramwajową w Olsztynie - ogłoszono przetarg na budowę sieci tramwajowej wygrany w 2011 r. przez hiszpańską firmę FCC Construcción (wartość zamówienia - ok. 250 mln złotych). Zgodnie z założeniami sieć opiera się na wagonach dwustronnych, nie będzie więc konieczności budowania pętli. Budowę linii przewidziano na zupełnie nowych trasach, niż funkcjonujące wcześniej tj w kierunku dzielnic południowych: z Dworca Głównego na osiedle Jaroty z odnogami na Kortowo i Stare Miasto.

Cała inwestycja przebiegała nie bez problemów. najpierw w 2012 r. z postępowania na dostawę 15 tramwajów wykluczono zwycięskie konsorcjum firm Newag & Modertrans z powodu wygaśnięcia gwarancji bankowych stanowiących wadium. Ostatecznie zatem zlecenie przejął następny oferent - Solaris który dostarczył 15 tramwajów Tramino (w czerwcu 2015 r. odbyła się prezentacja pierwszego olsztyńskiego Tramino a do października 2015 r. dostarczono cały zamówiony tabor).

Kolejnym problemem okazał się hiszpański wykonawca FCC Construcción z którym ze względu na opóźnienia w pracach zerwano umowę (2013 r.) a samo zlecenie budowy sieci tramwajowej podzielono na 5 części. Ostateczne zakończenie prac nastąpiło jesienią 2015 r. (zamiast w planowanym 2014 r.) a otwarcie regularnego kursu pierwszej linii nastąpiło 19 grudnia 2015 r.

Olsztyn Główny – stacja w Olsztynie, największa w województwie warmińsko-mazurskim. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca wojewódzkiego. Posiada dworzec kolejowy, 4 zadaszone perony, lokomotywownię i przejście podziemne.

Budowę olsztyńskiego Dworca Głównego ukończono 1 grudnia 1872 roku. Początkowo planowano zlokalizowanie dworca w rejonie zbiegu dzisiejszej ulicy 1 Maja z torami kolejowymi, ponieważ ulica Partyzantów wówczas jeszcze nie istniała. Pomysł ten jednak upadł i dworzec zbudowano w miejscu znacznie oddalonym od miasta - przy Bahnhof Straße (czyli ulica Dworcowa), a dzisiejszej Partyzantów.



W 1902 wydrążono pod torami tunele łączące poszczególne perony. W 1907 uruchomiono pierwszą linię tramwajową, która połączyła dworzec ze Śródmieściem i umożliwiła wygodne skomunikowanie stacji z miastem. W 1911 ukończono elektryfikację budynku dworcowego oraz peronów.



W nocy z 17 na 18 lutego 1945 dworzec spłonął. Przebudowa i modernizacja zniszczonego budynku zakończyła się w 1948 roku. Kształt nowego dworca odbiegał od poprzedniego. Charakterystycznym elementem stała się wieża zegarowa górująca nad pawilonami. Dworzec w takiej postaci służył miastu przez dwadzieścia lat, po czym został rozebrany. Nowy budynek został oddany do użytku w 1971 roku. Architektura budynku jest przykładem stylu panującego w ówczesnym okresie. Rozległa hala kasowa o powierzchni ok. 1000 m² połączona była z mniejszą częścią PKS 2-kondygnacyjną antresolą. Na parterze zaprojektowano obszerną poczekalnie dla podróżnych (dziś znajdują się tam sklepy, pizzeria), natomiast na pierwszym piętrze znajdował się bar WARS - zamknięty pod koniec lat osiemdziesiątych (wraz z kwiaciarnią). Hala kasowa PKP wypełniona była światłem dzięki ścianie wykonanej ze szkła. Konstrukcja dworca jak na owe czasy była nowoczesna i dorównywała sztandarowej inwestycji tamtych lat - Warszawie Centralnej. W całym budynku zastosowano stolarkę aluminiową wraz z podwójnymi szybami. Ciekawym rozwiązaniem było zastosowanie ogrzewania ciepłym powietrzem. Wyloty ogrzewania znajdują się w różnych miejscach, między innymi widoczne są dziś przy wyjściu na pierwszy peron oraz przy kasach. Zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami pod podłogą holu zlokalizowano schron. Jedno z wejść widoczne jest do dziś w tunelu łączącym perony. wikipedia (fantom)