starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › Rynek › Południowa strona Rynku - "Złotego Pucharu" › Rynek 14 - Centrum Informacji Turystycznej |
Lata 1930-1940 , Kamenice nr 15 i 14 w latach 30-tych XX wieku.
Skomentuj zdjęcie
ruzams
 Wnioskując z zamieszczonego opisu kamienicy nr 15 na tym zdjęciu jest widoczna jej forma modernistyczna sprzed przebudowy Steina z 1930 r. Zapewne istniała w tej postaci zaledwie kilka lat. Druga część opisu mówiąca o zniszczeniu w czasie wojny neobarokowego szczytu frontowego jest nieprawdziwa, gdyż jeszcze w 1960 r. był on widoczny: i jego przebudowa musiała nastąpić później. Inną ciekawą kwestią jest to, że szczyt tylny jest chyba jeszcze oryginalny, może nawet renesansowy. Widać go na zdjęciu z Archiwum Budowlanego, z odsłoniętym starym wątkiem ceglanym oraz z ozdobnymi opaskami okiennymi. Obecnie opasek nie ma, ale układ otworów jest ten sam więc może został on tylko zubożony. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: błędny link 2016-01-30 19:24:52 (10 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 październik
21 lat 8 miesięcy 3 dni |
9 pobrań 2344 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia kudelin
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 14 - Centrum Informacji Turystycznej
więcej zdjęć (22)
Zbudowano: l.20-te XX w.
Rynek 14 w sąsiedztwie secesyjnej fasady kamienicy nr 13 z jednej strony i neorenesansowej elewacji domu nr 15 z drugiej strony wizualnie wypada raczej skromnie. Jednak nie zawsze tak było.
Choć jego współczesna szata pochodzi z lat 20. minionego wieku, o dawnym rodowodzie budynku najlepiej świadczą datowane na XIV-XV w. piwnice. W późnym gotyku fasada tej niezbyt szerokiej kamienicy, dzięki wyjątkowemu szczytowi, była jedną z najznakomitszych na wrocławskim Rynku. Dziś najlepszym obrazem owego pięcioosiowego, uskokowego szczytu ze skośnie ustawionymi lizenami byłoby zwieńczenie kościoła Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej.
- Kamienica miała sporo szczęścia, bo nie tylko nie uległa zniszczeniom w czasie wojny, ale także nie została bardzo zmieniona w trakcie rewitalizacji, którą wykonało Biuro Projektów Miasta Wrocławia - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
A mogło tak się stać, bo posiłkując się opracowaniami autorstwa Rudolfa Steina architekci najczęściej odtwarzali kamienice w duchu historycznym.
- Wówczas ten zaledwie 40-letni budynek nie miał szczególnej wartości jako zabytek, natomiast dziś, kiedy zupełnie inaczej ocenia się architekturę modernizmu, jego oryginalna, przedwojenna elewacja nabiera zupełnie innej wartości - dodaje Damian Kanclerski.
Oszczędność środków charakterystyczna dla modernizmu służy sąsiednim kamienicom - w sąsiedztwie Rynku 14 ich walory są dodatkowo wyeksponowane. Choć modernistyczna elewacja jest skromna, jej największym walorem jest właśnie elegancka prostota charakteryzująca czteroosiową fasadę z dużymi oknami. Mimo iż przez brak przysłaniającego kalenicowy dach szczytu, budynek wydaje się niższy od pozostałych, ta pięciokondygnacyjna kamienica należy do najwyższych na południowej pierzei Rynku. Od lat na parterze Rynku 14 mieści się informacja turystyczna, dziś, analogicznie do hasła promującego miasto - "Wrocław the meeting place", nazywa się ona "The Meeting Point".
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Choć jego współczesna szata pochodzi z lat 20. minionego wieku, o dawnym rodowodzie budynku najlepiej świadczą datowane na XIV-XV w. piwnice. W późnym gotyku fasada tej niezbyt szerokiej kamienicy, dzięki wyjątkowemu szczytowi, była jedną z najznakomitszych na wrocławskim Rynku. Dziś najlepszym obrazem owego pięcioosiowego, uskokowego szczytu ze skośnie ustawionymi lizenami byłoby zwieńczenie kościoła Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej.
- Kamienica miała sporo szczęścia, bo nie tylko nie uległa zniszczeniom w czasie wojny, ale także nie została bardzo zmieniona w trakcie rewitalizacji, którą wykonało Biuro Projektów Miasta Wrocławia - wyjaśnia historyk sztuki i miejski przewodnik Damian Kanclerski.
A mogło tak się stać, bo posiłkując się opracowaniami autorstwa Rudolfa Steina architekci najczęściej odtwarzali kamienice w duchu historycznym.
- Wówczas ten zaledwie 40-letni budynek nie miał szczególnej wartości jako zabytek, natomiast dziś, kiedy zupełnie inaczej ocenia się architekturę modernizmu, jego oryginalna, przedwojenna elewacja nabiera zupełnie innej wartości - dodaje Damian Kanclerski.
Oszczędność środków charakterystyczna dla modernizmu służy sąsiednim kamienicom - w sąsiedztwie Rynku 14 ich walory są dodatkowo wyeksponowane. Choć modernistyczna elewacja jest skromna, jej największym walorem jest właśnie elegancka prostota charakteryzująca czteroosiową fasadę z dużymi oknami. Mimo iż przez brak przysłaniającego kalenicowy dach szczytu, budynek wydaje się niższy od pozostałych, ta pięciokondygnacyjna kamienica należy do najwyższych na południowej pierzei Rynku. Od lat na parterze Rynku 14 mieści się informacja turystyczna, dziś, analogicznie do hasła promującego miasto - "Wrocław the meeting place", nazywa się ona "The Meeting Point".
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Południowa strona Rynku - "Złotego Pucharu"
więcej zdjęć (344)
Dawniej: Goldene Becher Seite
Strona południowa
Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją.
Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r.
Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r.
Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej
Rynek 15
Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy
Rynek 17
Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa
Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą
Rynek 20
Rynek 21
Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r.
Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym
Rynek 24
Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r.
Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem
Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych.
Źródło:
Nosiła nazwę Strony Złotego Pucharu (niem. Goldene-Becher-Seite), a wcześniej Przy Starej Szubienicy (Beim Alten Galgen), jej zabudowa stanowi w znacznym stopniu swobodną rekonstrukcję z okresu powojennego (z lat 1952-1960). Duża część budynków to dawne secesyjne lub modernistyczne domy towarowe, ukryte za pseudohistoryczną elewacją.
Rynek 12 po wojnie elewacja odbudowana w uproszczonej formie, została zrekonstruowana w 2006 r.
Rynek 13 budynek stanowi ciekawy przykład secesji z 1903 r.
Rynek 14 mieści centrum informacji turystycznej
Rynek 15
Rynek 16 powstała w 1822 r. w wyniku przebudowy renesansowej kamienicy
Rynek 17
Rynek 18 Apteka pod Ratuszem barokowa
Rynek 19 Kamienica Pod Starą Szubienicą
Rynek 20
Rynek 21
Rynek 22 Kamienica Pod Złotym Dzbanem fasadę odtworzono według stanu z 1822 r.
Rynek 23 Kamienica Pod Zieloną Dynią odbudowana w stylu renesansowym
Rynek 24
Rynek 25 secesyjny dawny dom handlowy firmy Stein & Koslowsky z 1906 r.
Rynek 26 Kamienica Pod Złotym Pucharem
Rynek 27-28 secesyjna kamienica na miejscu dwóch wcześniejszych.
Źródło:
Rynek 15
więcej zdjęć (22)
Choć dziś barokowa kamienica prezentuje się skromnie, dawniej była domem dla bankierów, kupców, a nawet barona.
Bez wątpienia jednym z najciekawszych wątków w historii kamienicy pod numerem piętnastym w Rynku są jej poprzedni lokatorzy. Wiadomo, że w 1671 r. właścicielem budynku był Ferdinand von Mudrach. Odziedziczył go po nim Ernst von Mudrach, który w 1715 r. otrzymał tytuł barona. Mudrachom musiało się dobrze powodzić, bo około 1740 r. opuścili kamienicę i przenieśli się do zamku w Leśnicy. Właścicielami domu w Rynku zostali wówczas bracia Johann Ludwig i Matthäus Eichbornowie.
Byli oni założycielami banku Eichborn & Co, który działał we Wrocławiu od 1728 aż do 1945 r. Bracia zaczynali od handlu płótnem, a już od 1767 prowadzili niemal wyłącznie operacje finansowe. Kredytowali m.in. górnictwo, hutnictwo i koleje żelazne, a ich kontakty handlowe sięgały aż po Amerykę i Azję.
Po wojnie to właśnie z tej kamienicy nadano inauguracyjną audycję Polskiego Radia we Wrocławiu. Pamiętne wydarzenie miało miejsce 29 września 1946 r., a do dziś przypomina o nim pamiątkowa tablica.
Współcześnie kamienica jest najbardziej znana z greckiej restauracji, która pojawiła się na jej parterze jako jedna z pierwszych w Rynku, bo już w 1993 r. Wcześniej pod nazwą Redy\'s, dziś jako Greco serwuje grecką kuchnię.
Pod względem architektury ze średniowiecznych podstaw kamienicy do dziś zachowały się piwnice i gotycka oficyna. Natomiast zdobiący wejście piaskowcowy portal przeniesiono tu z budynku przy ul. Rzeźniczej 23 w trakcie renowacji po 1945 r.
Barokowy charakter kamienica zyskała około 1700 r. Została wtedy gruntownie przebudowana, a jej największą ozdobą stał się dekoracyjny szczyt. Jak się później okazało, miał on kilkakrotnie znikać i wracać na fasadę w Rynku 15. Po raz pierwszy zdemontowano go w 1879 r. Fasadzie nadano wówczas neorenesansową szatę, a szczyt usunięto. W 1930 r. przywrócił go Rudolf Stein, odnawiając budynek w stylu barokowym.
Niestety, szczyt nie ozdobił kamienicy na długo - uległ całkowitemu zniszczeniu w trakcie wojny. Po 1945 r. budynek ponownie odnowiono, posikując się szkicami Steina. Choć zachowano styl, barokowy szczyt nie jest wierny oryginałowi.
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Bez wątpienia jednym z najciekawszych wątków w historii kamienicy pod numerem piętnastym w Rynku są jej poprzedni lokatorzy. Wiadomo, że w 1671 r. właścicielem budynku był Ferdinand von Mudrach. Odziedziczył go po nim Ernst von Mudrach, który w 1715 r. otrzymał tytuł barona. Mudrachom musiało się dobrze powodzić, bo około 1740 r. opuścili kamienicę i przenieśli się do zamku w Leśnicy. Właścicielami domu w Rynku zostali wówczas bracia Johann Ludwig i Matthäus Eichbornowie.
Byli oni założycielami banku Eichborn & Co, który działał we Wrocławiu od 1728 aż do 1945 r. Bracia zaczynali od handlu płótnem, a już od 1767 prowadzili niemal wyłącznie operacje finansowe. Kredytowali m.in. górnictwo, hutnictwo i koleje żelazne, a ich kontakty handlowe sięgały aż po Amerykę i Azję.
Po wojnie to właśnie z tej kamienicy nadano inauguracyjną audycję Polskiego Radia we Wrocławiu. Pamiętne wydarzenie miało miejsce 29 września 1946 r., a do dziś przypomina o nim pamiątkowa tablica.
Współcześnie kamienica jest najbardziej znana z greckiej restauracji, która pojawiła się na jej parterze jako jedna z pierwszych w Rynku, bo już w 1993 r. Wcześniej pod nazwą Redy\'s, dziś jako Greco serwuje grecką kuchnię.
Pod względem architektury ze średniowiecznych podstaw kamienicy do dziś zachowały się piwnice i gotycka oficyna. Natomiast zdobiący wejście piaskowcowy portal przeniesiono tu z budynku przy ul. Rzeźniczej 23 w trakcie renowacji po 1945 r.
Barokowy charakter kamienica zyskała około 1700 r. Została wtedy gruntownie przebudowana, a jej największą ozdobą stał się dekoracyjny szczyt. Jak się później okazało, miał on kilkakrotnie znikać i wracać na fasadę w Rynku 15. Po raz pierwszy zdemontowano go w 1879 r. Fasadzie nadano wówczas neorenesansową szatę, a szczyt usunięto. W 1930 r. przywrócił go Rudolf Stein, odnawiając budynek w stylu barokowym.
Niestety, szczyt nie ozdobił kamienicy na długo - uległ całkowitemu zniszczeniu w trakcie wojny. Po 1945 r. budynek ponownie odnowiono, posikując się szkicami Steina. Choć zachowano styl, barokowy szczyt nie jest wierny oryginałowi.
Źródło [ wroclaw.naszemiasto.pl]
Rynek
więcej zdjęć (6186)
Dawniej: Ring
Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.
Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.
W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.
Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.
Źródło:
Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.
W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.
Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.
Źródło: