Willa wybudowana została w latach 1893 - 1894 według projektu Gustawa Landau-Gutentegera. O zakończeniu budowy świadczy niewątpliwie napis wkomponowany w posadzkę sieni "Salve 1894". Po śmierci Gustawa Schreera w 1920 roku, mieszkała w nim żona Berta i syn Juliusz. Aż do wybuchu II wojny światowej budynek był własnością rodziny Schreerów.

Willa usytuowana jest w linii regulacyjnej ulicy, w bliskim sąsiedztwie fabryki, lecz oddzielona od niej pełnym ogrodzeniem wytyczającym kwadratową działkę z ogrodem. Przedłużeniem elewacji frontowej było ażurowe ogrodzenie z furtką, z wkomponowanym inicjałem "S". Budynek założony był na planie zbliżonym do kwadratu, dwukondygnacyjny z piwnicami i poddaszem oraz przylegającą doń dwukondygnacyjną oficyną.

Nawiązuje do renesansu, z ornamentacją eklektyczną. Fasada frontowa jest dość skromna, z głównym akcentem w postaci balkonu na pierwszym piętrze. Układ wnętrz jasny, logiczny, dwutraktowy, z korytarzem na piętrze i symetrycznie po bokach rozmieszczonymi pokojami, sypialnią, jadalnią, biblioteką, łazienką. Parter o charakterze recepcyjnym składał się z sieni głównej, przedpokoju, pokoi gościnnych w układzie amfiladowym, analogicznie jak na piętrze oraz łazienki i sanitariatów. Wnętrza posiadają dekorację eklektyczną, zróżnicowaną w zależności od ich funkcji, pokoje o charakterze mieszkalnym, kameralnym, zdobione są ornamentyką rokokową, zaś pomieszczenia recepcyjne parteru oraz jadalnia, salon i biblioteka na piętrze neorenesansową.

Wikipedia