starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 5.89
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Zdrowie › ul. Siewna › Park im. Józefa Piłsudskiego - "Park na Zdrowiu" |
8 listopada 2015 , Fragment najbardziej wysuniętej na północ części Parku w pobliżu skrzyżowania ul. Siewnej z Krakowską. Stąd do południowego krańca Parku w pobliżu AtlasAreny są 3 km.
Na wprost "aleja" biegnąca na południe do skrzyżowania ul. Wieczność i Biegunowej wytyczona jeszcze w latach 30. Obecnie to jest tylko szeroka ścieżka, ponieważ ta część Parku to po prostu dziko rosnący las.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 5 miesięcy 6 dni |
Dodane: 9 listopada 2015, godz. 21:43:01
Autor zdjęcia: blaggio.
Rozmiar: 1500px x 1125px
Licencja: CC-BY-NC 3.0 Aparat: COOLPIX P7800
1 / 640sƒ / 2ISO 806mm
1 pobranie 581 odsłon 5.89 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia blaggio.
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Park im. Józefa Piłsudskiego - "Park na Zdrowiu"
więcej zdjęć (71)
Architekci: Stefan Rogowicz, Edward Ciszkiewicz
Zbudowano: 1928
Dawniej: Park Ludowy, Park Kultury i Wypoczynku
Zabytek: A/332, 226/P-VII-20
Park na Zdrowiu (im. J. Piłsudskiego) dawniej "Park Ludowy" – (największy park w Łodzi i jeden z największych w Europie – rozciąga się na powierzchni 172 ha).
Park znajduje się w rejonie ulic: Al. Unii, Srebrzyńska, Krakowska, Krzemieniecka, Konstantynowska.
Powstał na terenach należących niegdyś do lasów miejskich. W okresie I wojny światowej powierzchnię lasu zredukowano z ok. 400 ha do 115 ha. Pierwsza koncepcja zagospodarowania tego terenu jako parku pochodziła z 1904 roku i należała do Teodora Chrząńskiego (twórcy parku Poniatowskiego i parku Sienkiewicza), nie została ona jednak nigdy zrealizowana. Plany zagospodarowania parku były wielokrotnie zmieniane przez kolejnych twórców. Do bardziej znaczących projektantów można zaliczyć: Edwarda Ciszkiewicza, braci Zajkowskich, E. Templina lecz dopiero Stefan Rogowicz ustalił ostateczną wersję planu. We wszystkich koncepcjach starano się zachować resztki pozostałego lasu i wyznaczyć tereny przeznaczone pod sport i rekreację. Park zachował taki charakter do dzisiaj.
Wstępne prace nad zagospodarowaniem parku rozpoczęto w latach 20. XX wieku. Do 1928 roku dosadzono na tym terenie prawie 300 000 sztuk drzew, wykopano stawy i rozpoczęto prace na terenach sportowych (stadion, korty tenisowe). W latach 30. XX wieku urządzono ogród zoologiczny, zakończono budowę stadionu, ogródka jordanowskiego, strzelnicy, wieży spadochronowej. W tym czasie założono również pierwszy w Łodzi ogród działkowy ciągnący się wąskim pasem wzdłuż wschodniej granicy parku, tuż przy torach kolejowych. Kilka lat przed wybuchem II wojny światowej tempo prac spowolniło się znacznie ze względu na brak funduszy tak, że koncepcja Rogowicza nie została do końca zrealizowana (m.in. tereny wystawowe). W skład parku miał wchodzić także Ogród Botaniczny – zrealizowany dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, który obecnie stanowi odrębny obiekt. Park został zaprojektowany w postaci półkola od wschodu przylegającego do Al. Unii Lubelskiej. Zachodnią część wyznaczają ulice Krakowska i Krzemieniecka. Bryła parku przecięta jest ulicą Konstantynowską. Po obu jej stronach rosną dwa rzędy lip krymskich. Stojąc u zbiegu ulic Konstantynowskiej z Al. Unii Lubelskiej widzimy kolejne dwie aleje rozchodzące się promieniście ze skrzyżowania w kierunkach pn.-zach. i pd.-zach. Obie aleje przebiegają przez cały park i posiadają po dwa ciągi spacerowe obsadzone jesionem pensylwańskim.
Na terenie parku po północnej stronie ulicy Konstantynowskiej znajduje się Pomnik Czynu Rewolucyjnego (odsłonięty w 1975 r. w miejscu zniszczonej przez hitlerowców Kolumny Rewolucjonistów z 1923 r.) upamiętniający straconych rewolucjonistów z 1905–1907 r., którzy zostali w tym miejscu pochowani.
Zasadnicza, leśna część parku składa się z pospolitych gatunków drzew: sosny zwyczajnej, brzozy brodawkowatej, dębu szypułkowego, grabu oraz olchy czarnej rosnącej na terenach podmokłych. Ogród dendrologiczny natomiast zawiera w swojej kolekcji rzadko spotykane odmiany pospolitych drzew jak na przykład świerk pospolity w odmianie wężowej, czy olszę czarną odmiany strzępolistnej. Ponadto możemy tam spotkać zupełnie egzotyczne gatunki drzew nie występujące naturalnie w naszej strefie klimatycznej jak tulipanowiec czy platan klonolistny.
Obecnie park oraz przylegające do niego tereny określa się mianem kompleksu leśno-rekreacyjnego na Zdrowiu. W jego skład oprócz parku wchodzą: ogród botaniczny (największy w kraju), ogród zoologiczny, ogródek dendrologiczny, lunapark, tereny sportowe oraz rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". W parku znajduje się 18 pojedynczych drzew – pomników przyrody: brzoza brodawkowata (220 cm), 3 buki pospolite (115, 230, 300 cm), dąb czerwony (265 cm), 2 dęby szypułkowe (250 i 310 cm), kasztanowiec biały (255 cm), 2 klony srebrzyste (235, 260 cm), 2 lipy drobnolistne (305 i 320 cm), 2 skrzydłorzechy kaukaskie (225 i 285 cm), wierzba biała odm. zwisła (245 cm) oraz dwie grupy klonów srebrzystych (37 egz. o obw. pni 65 – 270 cm oraz 14 egz. o obw. 205 – 300 cm) uznanych za pomniki przyrody.
Źródło:
Park znajduje się w rejonie ulic: Al. Unii, Srebrzyńska, Krakowska, Krzemieniecka, Konstantynowska.
Powstał na terenach należących niegdyś do lasów miejskich. W okresie I wojny światowej powierzchnię lasu zredukowano z ok. 400 ha do 115 ha. Pierwsza koncepcja zagospodarowania tego terenu jako parku pochodziła z 1904 roku i należała do Teodora Chrząńskiego (twórcy parku Poniatowskiego i parku Sienkiewicza), nie została ona jednak nigdy zrealizowana. Plany zagospodarowania parku były wielokrotnie zmieniane przez kolejnych twórców. Do bardziej znaczących projektantów można zaliczyć: Edwarda Ciszkiewicza, braci Zajkowskich, E. Templina lecz dopiero Stefan Rogowicz ustalił ostateczną wersję planu. We wszystkich koncepcjach starano się zachować resztki pozostałego lasu i wyznaczyć tereny przeznaczone pod sport i rekreację. Park zachował taki charakter do dzisiaj.
Wstępne prace nad zagospodarowaniem parku rozpoczęto w latach 20. XX wieku. Do 1928 roku dosadzono na tym terenie prawie 300 000 sztuk drzew, wykopano stawy i rozpoczęto prace na terenach sportowych (stadion, korty tenisowe). W latach 30. XX wieku urządzono ogród zoologiczny, zakończono budowę stadionu, ogródka jordanowskiego, strzelnicy, wieży spadochronowej. W tym czasie założono również pierwszy w Łodzi ogród działkowy ciągnący się wąskim pasem wzdłuż wschodniej granicy parku, tuż przy torach kolejowych. Kilka lat przed wybuchem II wojny światowej tempo prac spowolniło się znacznie ze względu na brak funduszy tak, że koncepcja Rogowicza nie została do końca zrealizowana (m.in. tereny wystawowe). W skład parku miał wchodzić także Ogród Botaniczny – zrealizowany dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, który obecnie stanowi odrębny obiekt. Park został zaprojektowany w postaci półkola od wschodu przylegającego do Al. Unii Lubelskiej. Zachodnią część wyznaczają ulice Krakowska i Krzemieniecka. Bryła parku przecięta jest ulicą Konstantynowską. Po obu jej stronach rosną dwa rzędy lip krymskich. Stojąc u zbiegu ulic Konstantynowskiej z Al. Unii Lubelskiej widzimy kolejne dwie aleje rozchodzące się promieniście ze skrzyżowania w kierunkach pn.-zach. i pd.-zach. Obie aleje przebiegają przez cały park i posiadają po dwa ciągi spacerowe obsadzone jesionem pensylwańskim.
Na terenie parku po północnej stronie ulicy Konstantynowskiej znajduje się Pomnik Czynu Rewolucyjnego (odsłonięty w 1975 r. w miejscu zniszczonej przez hitlerowców Kolumny Rewolucjonistów z 1923 r.) upamiętniający straconych rewolucjonistów z 1905–1907 r., którzy zostali w tym miejscu pochowani.
Zasadnicza, leśna część parku składa się z pospolitych gatunków drzew: sosny zwyczajnej, brzozy brodawkowatej, dębu szypułkowego, grabu oraz olchy czarnej rosnącej na terenach podmokłych. Ogród dendrologiczny natomiast zawiera w swojej kolekcji rzadko spotykane odmiany pospolitych drzew jak na przykład świerk pospolity w odmianie wężowej, czy olszę czarną odmiany strzępolistnej. Ponadto możemy tam spotkać zupełnie egzotyczne gatunki drzew nie występujące naturalnie w naszej strefie klimatycznej jak tulipanowiec czy platan klonolistny.
Obecnie park oraz przylegające do niego tereny określa się mianem kompleksu leśno-rekreacyjnego na Zdrowiu. W jego skład oprócz parku wchodzą: ogród botaniczny (największy w kraju), ogród zoologiczny, ogródek dendrologiczny, lunapark, tereny sportowe oraz rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". W parku znajduje się 18 pojedynczych drzew – pomników przyrody: brzoza brodawkowata (220 cm), 3 buki pospolite (115, 230, 300 cm), dąb czerwony (265 cm), 2 dęby szypułkowe (250 i 310 cm), kasztanowiec biały (255 cm), 2 klony srebrzyste (235, 260 cm), 2 lipy drobnolistne (305 i 320 cm), 2 skrzydłorzechy kaukaskie (225 i 285 cm), wierzba biała odm. zwisła (245 cm) oraz dwie grupy klonów srebrzystych (37 egz. o obw. pni 65 – 270 cm oraz 14 egz. o obw. 205 – 300 cm) uznanych za pomniki przyrody.
Źródło:
ul. Siewna
więcej zdjęć (544)
Ulica Siewna to ulica zbiorcza z przeważającym udziałem ruchu tranzytowego pomiędzy Północnym Śródmieściem a Złotnem i Teofilowem. Ulica ma długość ok. 700 m. Jej przebieg zgodny jest z przebiegiem dawnej granicy starej Łodzi. Po południowej stronie tej granicy rozciągał się las miejski, a po północnej od końca XVIII w. grunty wschodniej kolonii wsi Żabieniec.
Od czasów średniowiecznych zachodni odcinek dzisiejszej ulicy był fragmentem drogi ze starej Łodzi do Lutomierska, która biegła od wschodu z rejonu dzisiejszej ul. Perłowej przez teren późniejszego cmentarza i dalej od skrzyżowania z ul. Wieczność tak jak ulica Siewna i ulica Złotno. Zaś wschodni odcinek ulicy Siewnej pojawił się dużo później jako zwykła droga polna. Na przełomie lat 70. I 80. XIX w. wybudowano szosę, która prowadziła od strony Mani dzisiejszymi ulicami Wieczność, Siewną i Złotno. W końcu XIX w. po północnej stronie szosy Adolf Schmidt usytuował swoją fabrykę – noszącą później nazwę” Apret” Wykończalnia i Farbiarnia. Zlokalizowana była w miejscu, gdzie obecnie stoi biurowiec i łącznik byłych zakładów „Vera”. Z kolei w 1915 r. po południowej stronie polnej drogi na terenie poleśnym utworzono cmentarz św. Antoniego (popularnie nazywany „na Mani”) kasując jednocześnie fragment starej Drogi Lutomierskiej. Prawdopodobnie już od 1913 r. ulica nosiła obecną nazwę, a po 1921 r. została utwardzona również na pozostałym, czyli wschodnim odcinku, przy czym sam początek ulicy uległ wyprostowaniu i uzyskał połączenie z nowopowstałą ulicą Owsianą umożliwiającą poprzez przejazd kolejowy i ulicę Wrześnieńską dojazd do Żubardzia i Bałut. W latach 1931-34 na terenie położonym po południowej stronie wschodniej części ulicy wzniesiono osiedle drewnianych baraków socjalnych. W tym samym czasie przytykające do zachodniej części ulicy pozostałości lasu miejskiego włączono do urządzanego właśnie Parku im. Piłsudskiego.
W 1949 r. poprowadzona została jednotorowa linia tramwajowa na Nowe Złotno, która przebiegała od ul. Wieczność po południowej stronie Siewnej, a na zakręcie miała mijankę. Do lat 60. XX w. przy ulicy nie było zabudowy mieszkalnej poza barakami dla eksmitowanych i nieistniejącym już od końca 2014 r. drewnianym domem wielorodzinnym pod nr 3. Zabudowa taka zaczęła powstawać dopiero na początku lat 60. w rejonie ulic Azaliowej i Omłotowej. W połowie lat 70. na miejscu dawnej fabryki Schmidta wzniesione zostały nowe budynki Zakładów Wyrobów Obiciowych „Vera”. W 1974 r. ulicą pobiegła linia autobusowa nr 83. Na początku lat 90. na ulicy wprowadzono ruch jednokierunkowy. W 1992 r. zlikwidowane zostało połączenie tramwajowe z Nowym Złotnem. W ostatnich latach ulica jest stopniowo modernizowana.
Od czasów średniowiecznych zachodni odcinek dzisiejszej ulicy był fragmentem drogi ze starej Łodzi do Lutomierska, która biegła od wschodu z rejonu dzisiejszej ul. Perłowej przez teren późniejszego cmentarza i dalej od skrzyżowania z ul. Wieczność tak jak ulica Siewna i ulica Złotno. Zaś wschodni odcinek ulicy Siewnej pojawił się dużo później jako zwykła droga polna. Na przełomie lat 70. I 80. XIX w. wybudowano szosę, która prowadziła od strony Mani dzisiejszymi ulicami Wieczność, Siewną i Złotno. W końcu XIX w. po północnej stronie szosy Adolf Schmidt usytuował swoją fabrykę – noszącą później nazwę” Apret” Wykończalnia i Farbiarnia. Zlokalizowana była w miejscu, gdzie obecnie stoi biurowiec i łącznik byłych zakładów „Vera”. Z kolei w 1915 r. po południowej stronie polnej drogi na terenie poleśnym utworzono cmentarz św. Antoniego (popularnie nazywany „na Mani”) kasując jednocześnie fragment starej Drogi Lutomierskiej. Prawdopodobnie już od 1913 r. ulica nosiła obecną nazwę, a po 1921 r. została utwardzona również na pozostałym, czyli wschodnim odcinku, przy czym sam początek ulicy uległ wyprostowaniu i uzyskał połączenie z nowopowstałą ulicą Owsianą umożliwiającą poprzez przejazd kolejowy i ulicę Wrześnieńską dojazd do Żubardzia i Bałut. W latach 1931-34 na terenie położonym po południowej stronie wschodniej części ulicy wzniesiono osiedle drewnianych baraków socjalnych. W tym samym czasie przytykające do zachodniej części ulicy pozostałości lasu miejskiego włączono do urządzanego właśnie Parku im. Piłsudskiego.
W 1949 r. poprowadzona została jednotorowa linia tramwajowa na Nowe Złotno, która przebiegała od ul. Wieczność po południowej stronie Siewnej, a na zakręcie miała mijankę. Do lat 60. XX w. przy ulicy nie było zabudowy mieszkalnej poza barakami dla eksmitowanych i nieistniejącym już od końca 2014 r. drewnianym domem wielorodzinnym pod nr 3. Zabudowa taka zaczęła powstawać dopiero na początku lat 60. w rejonie ulic Azaliowej i Omłotowej. W połowie lat 70. na miejscu dawnej fabryki Schmidta wzniesione zostały nowe budynki Zakładów Wyrobów Obiciowych „Vera”. W 1974 r. ulicą pobiegła linia autobusowa nr 83. Na początku lat 90. na ulicy wprowadzono ruch jednokierunkowy. W 1992 r. zlikwidowane zostało połączenie tramwajowe z Nowym Złotnem. W ostatnich latach ulica jest stopniowo modernizowana.