W czasie jazdy z Wrocławia w kierunku Karkonoszy, dostrzega się wyraźne przejście z równiny w góry. Jest to Przedgórze Sudeckie z całym szeregiem wzgórz, których wysokość dochodzi do ok. 400 m n.p.m. Jednym z takich wzgórz jest dzisiejsza Wieżyca (395 m n.p.m.), u podnóża której ulokował się Dobromierz.
W przeszłości góra ta odegrała znaczącą rolę. Była to tzw. szubieniczna góra (takich miejsc na Dolnym Śląsku było dużo). Miała nieco inny kształt niż dzisiaj. Było to niezalesione, kopulaste wzgórze widoczne z daleka. Kiedy już zaprzestano wykonywania wyroków, góra stała się miejscem spacerów, z którego podziwiało się piękne widoki.
W czerwcu 1745 roku wojska austriacko-saksońskie maszerowały po terenach Dolnego Śląska w celu odbicia Śląska z rąk pruskich. Góra znajdowała się na trasie przemarszu. Ponieważ widok stąd był obszerny, wybudowano tu podwyższenie z okrąglaków. Dzięki czemu głównodowodzący wojskami, książę Karol Lotaryński, mógł dobrze rozejrzeć się po okolicy. Obserwując okoliczne tereny nie dostrzegł stacjonujących w pobliżu wojsk, pruskich. Utwierdził się w przekonaniu, że ma wolną drogę do zdobywania miast, które stąd doskonale widział. Nie zdawał sobie sprawy, że już na drugi dzień stoczy na pobliskiej równinie przegraną dla siebie bitwę. Nie dostrzegł bowiem wojsk pruskich ukrytych w pobliżu za lasem. Po bitwie Śląsk już na długo pozostał pod władaniem pruskim. Zaraz po bitwie, na tej górze, Fryderyk II Wielki, król pruski, zwycięzca w bitwie, zrobił przegląd zdobytych na wrogach sztandarów.
Dnia 04 czerwca 1845 zapadła decyzja o wybudowaniu na górze pomnika, poświęconego bitwie pod Dobromierzem. Okazją była 100 rocznica tejże bitwy. Staraniem ówczesnego burmistrza miasta zebrano 276 talarów i rozpoczęto budowę pomnika, który był jednocześnie wieżą widokową. Przed budową zniwelowano teren zgarniając skałę i ziemię tak, aby szczytem była płaszczyzna. Nadmiar tworzył sztucznie usypany fragment, nad którym wybudowano wspomnianą wieżę. Zmieniono wówczas nazwę góry z szubienicznej na Wzgórze Zwycięstwa. Budowa wieży jednak stanęła z powodu braku funduszy, ale w roku 1847 król Fryderyk Wilhelm IV dodał brakujące wówczas 230 talary. Pozwoliło to na dokończenie budowy wieży. W pięć lat później ten sam król był na otwarciu nowej drogi Świebodzice-Bolków, która przebiega tuż obok góry. Przy okazji odwiedził również wieżę widokową.
W roku 1876 postanowiono wznieść pomnik Chwały Żołnierza Pruskiego w Bolkowie. Ponieważ wieża od roku 1869 była na utrzymaniu Rady Powiatu Bolków, wobec tego podjęto decyzję o wyborze jej na ten pomnik. W latach 1877-1879 nastąpiła przebudowa wieży. Twórcą projektu był prof. Ludeck z Wrocławia. Powstała wówczas nowa bryła wieży w stylu neogotyckim. Dwupiętrowa budowla z zadaszeniem, na planie ośmiokąta foremnego, gdzie do wysokości pierwszego piętra powstał okrągły hol, którego zadaszenie jest tarasem widokowym. Umieszczono w nim tablice wotywne z granitu. Każda poświęcona była innej bitwie (1813 -15, 1849, 1864, 1866, 1870/71, 1914). Łącznie było ich sześć. Aby uprzyjemnić tu pobyt, w pobliżu wieży wybudowano restaurację z salą balową, tarasy i ławki do odpoczynku oraz miejsca zabaw dla dzieci.
Na zachodnim stoku góry w roku 1875 miejscowy związek strzelecki wybudował strzelnicę, która uchodziła za jedną z ładniejszych na Śląsku. W roku 1910 wybudowano tu hotel.
W 1945 roku wypadła dwusetna rocznica bitwy pod Dobromierzem. Wobec tego przeprowadzono remont budynków i wieży, upiększając teren.
Jednym z głównych gości jubileuszu miał być sam Adolf Hitler, który potwierdził swą obecność na uroczystości. Z powodu zakończenia II wojny światowej uroczystości nie odbyły się.
Po wojnie obiekty przy wieży zostały zniszczone, a sama wieża popadła w ruinę. 1991 roku kupił ją pan Edward Hałdaś. Przeprowadził wówczas remont wieży. Dzisiaj ponownie przy dobrej pogodzie można podziwiać cudowne widoki Dolnego Śląska. 
Za: