Piastowska - jedna z najpiękniejszych śródmiejskich ulic Wrocławia jeśli chodzi o zachowaną zabudowę kamieniczną, szczególnie na jej środkowym odcinku między Grunwaldzką a Sienkiewicza. Wytyczona na przełomie XIX i XX wieku, za rządów nadburmistrza Georga Bendera, jako Piasten Strasse czyli w dosłownym tłumaczeniu – ulica Piastów.
Łączyć miała Scheitniger Stern (Gwiazdę Szczytnicką, czyli obecne Rondo Reagana) z kolonią willową Wilhelmsruh (Zacisze), którą włączono do miasta w 1928 roku. Planowany przebieg północnego odcinka Piastowskiej (powyżej ulicy Gdańskiej, w miejscu dzisiejszych ogródków działkowych) nie został jednak zrealizowany i połączenie z Wotan Strasse, czyli obecną ulicą Józefa Mianowskiego (wymagające zbudowania mostu przez kanał Starej Odry), nigdy nie doszło do skutku.
W projekcie ulicy przewidziano dwa skwery przy głównych skrzyżowaniach: mniejszy przy ulicy Sienkiewicza i większy przy ul. Nowowiejskiej . Ten drugi skwer znany jest jako plac Westerplatte (Friesen Platz). Południowy odcinek ulicy Piastowskiej (od skrzyżowania z ulicą Grunwaldzką) został całkowicie zniszczony w 1945 roku, podobnie jak cała okolica placu Grunwaldzkiego. Zabudowę tego fragmentu ulicy uzupełniano w dwóch etapach – w połowie lat 60. XX wieku zbudowano dom studencki „Dwudziestolatka”, a czterdzieści lat później – Pasaż Grunwaldzki. Okres najintensywniejszej zabudowy ulicy Piastowskiej przypada na lata 1901-1905, kiedy powstały najbardziej okazałe kamienice w jej środkowym odcinku. Boniowane fasady, w przeważającej części symetryczne, charakteryzują się wyraźnie wyodrębnioną częścią parterową. W ich eklektycznych dekoracjach dominują elementy secesji – częste motywy kwiatowe urozmaicone są niekiedy wizerunkami kobiecych twarzy.
Odcinek północny, już mniej spektakularny pod względem detalu, powstawał w latach 1926-28. Kamienice między ulicami Sienkiewicza i Nowowiejską zaprojektował Theo Effenberger (autor kilku budynków w ramach wystawy WUWA, budynki za placem Westerplatte (nr 56 i 58) są autorstwa Ludwiga Moshamera. Wschodni pierzeja ulicy pomiędzy Nowowiejską a Gdańską powstała w pierwszej połowie lat trzydziestych.
W 1939 roku, z wiadomych przyczyn, zmieniono nazwę Piasten Strasse na Memelland Strasse, bowiem uznano, że upamiętnienie polskiej dynastii, która niegdyś rządziła tym miastem, przestało być poprawne politycznie. Memelland to niemieckie określenie południowej części bałtyckiego wybrzeża Litwy w okolicach Kłajpedy.

[na podst.: ]

Początki ulicy siegają końca XVIII w. kiedy to w rejonie obecnego Muzeum Przyrodniczego wzniesiono z rozkazu Fryderyka Wielkiego Bastion Gwiazdy. Jednak dopiero od 1807 r. po zburzeniu wspomnianych fortyfikacji ulica zaczęła nabierać miejskiego charakteru. Początkowo sięgała tylko do obecnej ul. Świętokrzyskiej, następnie przedłużano ją kolejno do ul. Matejki i do ul. Górnickiego. Dopiero pod koniec XIX w. ulica dotarła do obecnej ul. Piastowskiej. Ostatnie przed wojną budynki wzniesli w latach 20 XX w. Theo Effenberger i Heinrich Lauterbach. Nazwa ulicy pochodziła od wspomnianego juz Bastionu Gwiazdy (Stern => gwiazda).

Zniszczenia wojenne nie ominęły niestety tej ulicy. W kolejnych latach luki w zabudowie były stopniowo uzupełniane przeważnie blokami wątpliwych walorach estetycznych. W latach 60. przebudowano początkowy odcinek ulicy na dwujezdniowy z wydzielonym torowiskiem tramwajowym. Obecnie przeprowadzany jest generalny remont ulicy między ul. Wyszyńskiego i ul. Bujwida. Prace mają się zakończyć w połowie 2006 r.