starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.92
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Dominikański › Klasztor Dominikanów |
2002 , Jedno z wejść.
Skomentuj zdjęcie
mamik
 Ten fragment należy do klasztoru, przeniosłem. 2020-06-24 19:46:01 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 sierpień
21 lat 8 miesięcy 16 dni |
2 pobrania 696 odsłon 5.92 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bonczek_hydroforgroup
Obiekty widoczne na zdjęciu
Klasztor Dominikanów
więcej zdjęć (7)
Dawniej: Dominikanerkloster
Pierwszy k. D. powstał w latach 30. XIII w. Z tego czasu pochodził przylegający od pn. do prezbiterium kościoła św. Wojciecha co najmniej 2-kondygnacyjny budynek o prostokątnym rzucie, którego zewn. ściany byty mur. z cegły, a wewn. wy-konano w konstrukcji szachulcowej. Skromną dekorację ścian mur. stanowiły ceglane wątkowe profile obramień otworów oraz glazurowane parapety. We wnętrzu mieścił się kapitularz z posadzką wyk. z glazurowanych 2-barwnych pytek terakotowych. Po spaleniu tej budowli w 1241, w 2. pot. XIII w. zbudowano położony na wsch. od prezbiterium czworobok k. z wirydarzem otoczonym mur. sklepionym krużgankiem, przy którego pn., wsch. i pd. boku stanęły skrzydła klasztorne. W latach 1491-92 podwyższono jedno ze skrzydeł, zapewne wsch., w związku z umieszczeniem tam biblioteki. Pracami tymi kierował magister Nikolaus. W 1497 w skrzydle mieszczącym dormitorium prowadzono prace bud., przy których zatrudniony byt stolarz Dytmann.
Budynki gosp., wznoszone w XIV i XV w., zostały usytuowane na terenie położonym na pd. i pn. od klasztoru. Po stronie pn. znajdował się także klasztorny ogród. 6 VIII 1696 pożar zniszczył k. i budynki gospodarcze. Wkrótce potem, za rządów przeora Raymunda Boxhammera, rozpoczęto odbudowę, którą za-kończono w 1711. W 1724 przeor Humbert Dubelius zainicjował prze-budowę skrzydła wsch., w którym umieszczono refektarz. Po sekularyzacji w 1811 rozebrano część budynków gosp., a w k. umieszczono magazyny. W 1923 rozebrano niemal cały kompleks klasztorny w związku z budową gmachu poczty pączkowej, ocalał jedynie refektarz z barok, elewacją wschodnią. Pozostałe 2 elewacje utrzymane w stylistyce seces.-barok. i mansardowy dach wykonano w 1925 wg proj. radcy bud. Bertrama. Po zniszczeniach wojennych gmach został odbud. w latach 1963-69. We wnętrzu zachowała się bogata dekoracja sztukatorska oraz freski na plafonach wyk. być może przez J. F. de Backera.
W 1970 wg proj. E. Małachowicza wyeksponowano i zakonserwowano relikty średniow. krużganka zachowane pod prezbiterium kościoła św. Wojciecha. W latach 1999-2009 zbudowano 3-kondygnacyjny, przykryty mansardowym dachem budynek klasztorny łączący kościół z d. refektarzem, usytuowany w miejscu d. skrzydła pn. klasztoru. W piwnicy zostały wyeksponowane relikty późnorom. budowli.
Wojciech Brzezowski
Budynki gosp., wznoszone w XIV i XV w., zostały usytuowane na terenie położonym na pd. i pn. od klasztoru. Po stronie pn. znajdował się także klasztorny ogród. 6 VIII 1696 pożar zniszczył k. i budynki gospodarcze. Wkrótce potem, za rządów przeora Raymunda Boxhammera, rozpoczęto odbudowę, którą za-kończono w 1711. W 1724 przeor Humbert Dubelius zainicjował prze-budowę skrzydła wsch., w którym umieszczono refektarz. Po sekularyzacji w 1811 rozebrano część budynków gosp., a w k. umieszczono magazyny. W 1923 rozebrano niemal cały kompleks klasztorny w związku z budową gmachu poczty pączkowej, ocalał jedynie refektarz z barok, elewacją wschodnią. Pozostałe 2 elewacje utrzymane w stylistyce seces.-barok. i mansardowy dach wykonano w 1925 wg proj. radcy bud. Bertrama. Po zniszczeniach wojennych gmach został odbud. w latach 1963-69. We wnętrzu zachowała się bogata dekoracja sztukatorska oraz freski na plafonach wyk. być może przez J. F. de Backera.
W 1970 wg proj. E. Małachowicza wyeksponowano i zakonserwowano relikty średniow. krużganka zachowane pod prezbiterium kościoła św. Wojciecha. W latach 1999-2009 zbudowano 3-kondygnacyjny, przykryty mansardowym dachem budynek klasztorny łączący kościół z d. refektarzem, usytuowany w miejscu d. skrzydła pn. klasztoru. W piwnicy zostały wyeksponowane relikty późnorom. budowli.
Wojciech Brzezowski
pl. Dominikański
więcej zdjęć (818)
Dawniej: Dominikaner Platz
Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0