Szpital na Placu Kaszubskim, mający od chwili jego założenia w 1928 r. różne nazwy, został zorganizowany przez siostry zakonne Zgromadzenia św. Wincentego a Paulo, inaczej zwane siostrami Miłosierdzia lub Szarytkami. Siostry te, których Dom Centralny znajduje się w Chełmnie, przebyły i osiadły w Gdyni w 1910 r. Od znanej rodziny Skwierczów otrzymały w darze za opiekę, a częściowo odkupiły, gospodarstwo z budynkami i ziemią, leżące w obrębie dzisiejszego Placu Kaszubskiego, aż po brzeg morski. Już, od 1912 r. w domku mieszkalnym gospodarstwa, który stał kiedyś tam, gdzie dzisiaj mamy 8-mio piętrowy blok szpitala, raz w tygodniu przyjmował chorych dojeżdżający z Wejherowa lekarz Kasy Chorych. Siostry w tym pomagały.

W 1925 r. przełożoną sióstr w Gdyni mianowano Franciszkę Berek, która później staje się inicjatorką i głównym organizatorem przyszłego szpitala. W 1927 r. siostry decydują się na budowę, obok swego domu przy Pl. Kaszubskim, dużego 4-ro piętrowego budynku. Budowniczym był niejaki Bredefeld z Chełmna. Dom miał 60 pokoi, z przeznaczeniem do wynajmowania letnikom oraz na różne biura.

Rzekomo już zimą 1927 r., gdy dom jeszcze nie był wykończony, już do gotowych pomieszczeń, sporadycznie wprawdzie, kładziono chorych wymagających leżenia. W 1928 r. nowy dom był gotów i w sezonie pełen letników. Sezon jednak nad morzem trwa krótko. Opróżnione pokoje aż się prosiły o ich zagospodarowanie. Wtedy to, za namową władz miejskich, a w szczególności lekarza Kasy Chorych dr Bronisława Skowrońskiego, w części budynku siostry postanowiły zorganizować szpital. Podaje się również, że impulsem do tej decyzji miały być wypadki. Pierwszy, to wywrócenie się na morzu łodzi z dziećmi, drugi – masowe zatrucie robotników portowych. Oba wymagały nagłej hospitalizacji większej ilości pacjentów. I taki był początek szpitala na Pl. Kaszubskim. Za datę jego założenia należy przyjąć 1928 r.

W początkowym okresie szpital był bardzo mały. Miał 20 łóżek, z których 10 wyposażyło miasto. Zatrudniony był tylko jeden lekarz i to ogólny – dr Bronisław Skowroński. Chorych przyjmowano bez specjalnej segregacji. Siostry zdawały sobie sprawę, że szpital bez chirurga i sali operacyjnej nie spełnia właściwego zadania i usilnie zabiegały o zmiany w tej dziedzinie.

Za: