Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. zachodniopomorskie › Szczecin › Stare Miasto › ul. Korsarzy › Zamek Książąt Pomorskich |
1957 , Zamek Książąt Pomorskich.
Skomentuj zdjęcie
Mariusz Brzeziński
+1 głosów:1  Przed zamkiem ruina kamieniczki nr 12 przy Kuśnierskiej. 2020-12-01 14:28:04 (5 lat temu)
|
|
Na stronie od 2014 styczeń
12 lat 4 miesiące 21 dni |
13 pobrań 1273 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Soravia
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
zamki
|
Zamek Książąt Pomorskich
więcej zdjęć (212)
Atrakcja turystyczna
Zabytek: 24 z 22.04.1955; A-805 z 16.02.2011
Przed 1124 na wzgórzu zamkowym znajdował się gród słowiański z drewnianym dworem księcia Warcisława I. Po przeniesieniu przez księcia Barnima I w 1235 stolicy księstwa zachodniopomorskiego z Uznamia do Szczecina dwór został rozbudowany.
Początki dzisiejszego zamku sięgają 1346 roku, kiedy Barnim III, łamiąc przywileje szczecińskiego patrycjatu rozpoczął wznoszenie na wzgórzu zamkowym tzw. kamiennego domu. Obok kamiennego domu stanęła kaplica św. Ottona oraz tzw. duży dom z wieżą więzienną. W 1428 w mieście wybuchł bunt wywołany przez biedotę i rzemieślników. W zamian za stłumienie buntu książę Kazimierz V otrzymał od Rady Miejskiej znaczną sumę na rozbudowę i umocnienie kamiennego dworu. Wybudowano wówczas utrzymane w stylu późnogotyckim skrzydło południowe.
Po pożarze w 1530 roku rozpoczęto przebudowę zamku. Trwała 7 lat, w jej trakcie kamienny dom przebudowano w stylu renesansu w dwupiętrową budowlę z dwuspadowym dachem i wieżą zegarową. Dobudowano także wschodnie skrzydło.
W latach 1573−1582 książę Jan Fryderyk dokonał generalnej przebudowy zamku. Zburzono kamienny dom i kościół św. Ottona. Pozostawiono gotyckie skrzydło południowe, podwyższono wschodnie i dobudowano do nich skrzydła północne i zachodnie, zamykając w ten sposób dziedziniec. Do zamku doprowadzono także wodociąg.
Na początku XVII wieku za panowania Filipa II i Franciszka (I) za skrzydłem zachodnim dobudowano dwupiętrowe piąte skrzydło (obecnie skrzydło muzealne), tworząc w ten sposób drugi, mały dziedziniec.
Po wymarciu dynastii Gryfitów, od 1637 zamek był siedzibą namiestnika szwedzkiego, a od 1720 − garnizonu pruskiego. W 1752 Fryderyk II Wielki założył w skrzydle muzealnym mennicę.
Podczas panowania pruskiego zamek wielokrotnie przebudowywano, dostosowując do mieszczącego się tam garnizonu. Usunięto wiele ozdób. Największej dewastacji zamku dokonał garnizon pruski w XIX wieku, kiedy to zburzono sklepienia w skrzydle wschodnim, całkowicie przebudowano skrzydło południowe, wyburzono krużganki, zaś wewnątrz zamku wymurowano klatki schodowe i korytarze.
Po opuszczeniu przez garnizon w 1902 roku, zamek popadał stopniowo w dewastację. Roboty renowacyjne mające przywrócić zamkowi wygląd dawnej rezydencji podjęto w 1925, jednak zaprzestano ich rok później. Mimo wielu planów, władze niemieckie do wybuchu II wojny światowej nie podjęły się kompleksowej renowacji zamku.
W 1944 zamek został poważnie zniszczony podczas nalotów. W 1946 rozpoczęto zabezpieczanie ruin zamku, odkrywając wówczas m.in. kryptę książęcą. W 1948 na dziedzińcu zamku rozpoczęły się prace archeologiczne.
W latach 1958−1980 zamek został odbudowany. Przywrócono mu XVI-wieczny, renesansowy wygląd.
Źródło: Licencja:
Początki dzisiejszego zamku sięgają 1346 roku, kiedy Barnim III, łamiąc przywileje szczecińskiego patrycjatu rozpoczął wznoszenie na wzgórzu zamkowym tzw. kamiennego domu. Obok kamiennego domu stanęła kaplica św. Ottona oraz tzw. duży dom z wieżą więzienną. W 1428 w mieście wybuchł bunt wywołany przez biedotę i rzemieślników. W zamian za stłumienie buntu książę Kazimierz V otrzymał od Rady Miejskiej znaczną sumę na rozbudowę i umocnienie kamiennego dworu. Wybudowano wówczas utrzymane w stylu późnogotyckim skrzydło południowe.
Po pożarze w 1530 roku rozpoczęto przebudowę zamku. Trwała 7 lat, w jej trakcie kamienny dom przebudowano w stylu renesansu w dwupiętrową budowlę z dwuspadowym dachem i wieżą zegarową. Dobudowano także wschodnie skrzydło.
W latach 1573−1582 książę Jan Fryderyk dokonał generalnej przebudowy zamku. Zburzono kamienny dom i kościół św. Ottona. Pozostawiono gotyckie skrzydło południowe, podwyższono wschodnie i dobudowano do nich skrzydła północne i zachodnie, zamykając w ten sposób dziedziniec. Do zamku doprowadzono także wodociąg.
Na początku XVII wieku za panowania Filipa II i Franciszka (I) za skrzydłem zachodnim dobudowano dwupiętrowe piąte skrzydło (obecnie skrzydło muzealne), tworząc w ten sposób drugi, mały dziedziniec.
Po wymarciu dynastii Gryfitów, od 1637 zamek był siedzibą namiestnika szwedzkiego, a od 1720 − garnizonu pruskiego. W 1752 Fryderyk II Wielki założył w skrzydle muzealnym mennicę.
Podczas panowania pruskiego zamek wielokrotnie przebudowywano, dostosowując do mieszczącego się tam garnizonu. Usunięto wiele ozdób. Największej dewastacji zamku dokonał garnizon pruski w XIX wieku, kiedy to zburzono sklepienia w skrzydle wschodnim, całkowicie przebudowano skrzydło południowe, wyburzono krużganki, zaś wewnątrz zamku wymurowano klatki schodowe i korytarze.
Po opuszczeniu przez garnizon w 1902 roku, zamek popadał stopniowo w dewastację. Roboty renowacyjne mające przywrócić zamkowi wygląd dawnej rezydencji podjęto w 1925, jednak zaprzestano ich rok później. Mimo wielu planów, władze niemieckie do wybuchu II wojny światowej nie podjęły się kompleksowej renowacji zamku.
W 1944 zamek został poważnie zniszczony podczas nalotów. W 1946 rozpoczęto zabezpieczanie ruin zamku, odkrywając wówczas m.in. kryptę książęcą. W 1948 na dziedzińcu zamku rozpoczęły się prace archeologiczne.
W latach 1958−1980 zamek został odbudowany. Przywrócono mu XVI-wieczny, renesansowy wygląd.
Źródło: Licencja:
Kuśnierska 12
więcej zdjęć (17)
Zbudowano: XVII wiek
Zabytek: -
ul. Korsarzy
więcej zdjęć (1333)
Dawniej: Große Ritterstraße, Podwale
ul. Kuśnierska
więcej zdjęć (200)
Dawniej: Pelzerstraße
Ulica "Szewców łataczy" (Oldeböterstrate), obecna ulica Kuśnierska.
Dolna, spadzista część obecnej ulicy Kuśnierskiej, początkowo nosiła nazwę „ulicy łataczy starego obuwia” (oldeböterstrate, 1403). Nazwa ta związana jest z zawodem tzw. „oltboter” lub „oltbutern” (altbötern), inaczej zwanych również „[alt]lapper” (łata, łatanina, łatacz) lub „[alt]lepper” (łatacz staroci). Wszystkie te określenia w języku środkowo-dolnoniemieckim są mianem tzw. łataczy staroci, tu łataczy starego obuwia, tworzących jedną z gałęzi rzemiosła wśród właściwych szewców, ściśle oddzieloną od szewców zamieszkujących ulicę Szewską (Schuhstraße) i wyrabiających nowe obuwie. Nazwę trzeciej grupy szewców zwanych „pattinenmaker” (producentów drewnianych sabotów, trepów), „pantoffelmacher” (pantoflarze, producentów lekkiego, płaskiego obuwia bez cholewek) lub „korkenmacher” (producentów obuwia korkowego), w nazewnictwie szczecińskich ulic nie spotyka się.
Jak dalece utrzymywały się ostre podziały w obu gałęziach cechu szewców świadczy, na pozór śmieszny przebieg wydarzeń, jaki miał miejsce jesienią 1678 roku w Stralsundzie, gdzie mieszczanie, nie bacząc na trwające od miesięcy oblężenie miasta przez wojska Wielkiego Elektora, i związaną z tym utratę uzyskanej wcześniej sławy wojennej nad wojskami Wallensteina, bezskutecznie oblegającego miasto w 1628 roku, aktywnie włączyli się w spór pomiędzy szewcami łataczami (oltlepper), a pozostałymi szewcami, z których ci ostatni pozazdrościli łataczom nowoprzyjętego określania „szewców łataczy” (oldenschomaker), żądając stanowczo, aby łatacze używali wyłącznie nazwy lub bez dodawania zastrzeżonego dla siebie określenia „schomaker”. Rada Miejska w środku zgiełku wojennego, zmuszona była poświęcić tej sprawie wiele posiedzeń, by ostatecznie stwierdzić i postanowić: ,,[…] nazwa „oltlepper” ma być zachowana”.
W szczecińskich księgach miejskich pisanych po łacinie nazwy tej ulicy do tej pory nie zdołano ujawnić, mimo, że spotykana była również i w innych miastach, np. w Wismarze (platea antiquorum refectorum), czy Rostocku (platea renovatorum, 1289). W Szczecinie powstała w niejasnych okolicznościach i w dostępnych źródłach wykazywana była jako olderbuterestrate, oldbuterstrate (1432), oldboterstrate (1436) oltböterstrate (1491, 1493), Altbuttergaße (1502), oldböterstrate (1504), oltboter strate (1535). W miarę upływu czasu nazwa ta ulegała dziwacznym przekształceniom, jak np. Alt Beuter – Berg (1709), Alte Peterberg (1721), tj. „Górka Starego Piotra”, czy Altbötterberg (1721), lub Der alte Pötterberg (1801), by ostatecznie pozostać przy mianie Altböterberg (1811), co można tłumaczyć jako „Górka Szewców Łataczy”. Przykłady te uświadamiają nam, jak w niebywały sposób rozmnożył się w tej nazwie ludowy źródłosłów. Urzędowym potwierdzeniem tej ostatniej była blaszana tabliczka uliczna wywieszona na przyporze łukowej od strony ulicy Panieńskiej, która wisiała tu do września 1843 roku (po lewej stronie ulicy wisiała tablica z nazwą „Altböter Berg”, a po prawej „Alt Peter Berg”). Przypora ta wspomniana jest w dokumentach źródłowych już w XVI wieku., cyt.: „do tego miejsca na przy przyporze łukowej” (up deme orde an der oldböter strate an den swickbogen, 1504). Thomas Kanzow (Pomerania, 2005, 114) podaje, że miasto w wyniku układu z księciem Bogusławem X z 5 stycznia 1503 r., zostało zobowiązane do wyburzenia zabudowań mieszczańskich leżących po północnej stronie ulicy Altbuttergaße, gdyż stanowiły przeszkodę w rozbudowie zamku.
W innym miejscu (Pomerania, 2005, 212-213), nazwa ulicy została wymieniona w ugodzie książąt z miastem z 23 kwietnia 1535 r., gdzie m.in. wspomniano o „cuchnącym rynsztoku, biegnącym z kuchni, [usytuowanej] na dziedzińcu zamkowym, w dół ulicy ”(gate, de [vam hofe] ut de koken de oltboter strate henafgink, 1535). Po 1856 roku, w ramach porządkowania nazw ulic, ulica Szewców Łataczy została potraktowana jako przedłużenie wyżej położonej ulicy Kuśnierskiej (Pelzerstraße). Według informacji umieszczonej na planie miasta z 1721 roku, do ulicy Szewców Łataczy (tu określonej mianem Alte Peterberg, należały parcele od nr 493 [ Altböterstraße 890/ Pelzerstraße 15] do nr 500 [ Altböterstraße 883/ Frauenstraße 21].
Dolna, spadzista część obecnej ulicy Kuśnierskiej, początkowo nosiła nazwę „ulicy łataczy starego obuwia” (oldeböterstrate, 1403). Nazwa ta związana jest z zawodem tzw. „oltboter” lub „oltbutern” (altbötern), inaczej zwanych również „[alt]lapper” (łata, łatanina, łatacz) lub „[alt]lepper” (łatacz staroci). Wszystkie te określenia w języku środkowo-dolnoniemieckim są mianem tzw. łataczy staroci, tu łataczy starego obuwia, tworzących jedną z gałęzi rzemiosła wśród właściwych szewców, ściśle oddzieloną od szewców zamieszkujących ulicę Szewską (Schuhstraße) i wyrabiających nowe obuwie. Nazwę trzeciej grupy szewców zwanych „pattinenmaker” (producentów drewnianych sabotów, trepów), „pantoffelmacher” (pantoflarze, producentów lekkiego, płaskiego obuwia bez cholewek) lub „korkenmacher” (producentów obuwia korkowego), w nazewnictwie szczecińskich ulic nie spotyka się.
Jak dalece utrzymywały się ostre podziały w obu gałęziach cechu szewców świadczy, na pozór śmieszny przebieg wydarzeń, jaki miał miejsce jesienią 1678 roku w Stralsundzie, gdzie mieszczanie, nie bacząc na trwające od miesięcy oblężenie miasta przez wojska Wielkiego Elektora, i związaną z tym utratę uzyskanej wcześniej sławy wojennej nad wojskami Wallensteina, bezskutecznie oblegającego miasto w 1628 roku, aktywnie włączyli się w spór pomiędzy szewcami łataczami (oltlepper), a pozostałymi szewcami, z których ci ostatni pozazdrościli łataczom nowoprzyjętego określania „szewców łataczy” (oldenschomaker), żądając stanowczo, aby łatacze używali wyłącznie nazwy lub bez dodawania zastrzeżonego dla siebie określenia „schomaker”. Rada Miejska w środku zgiełku wojennego, zmuszona była poświęcić tej sprawie wiele posiedzeń, by ostatecznie stwierdzić i postanowić: ,,[…] nazwa „oltlepper” ma być zachowana”.
W szczecińskich księgach miejskich pisanych po łacinie nazwy tej ulicy do tej pory nie zdołano ujawnić, mimo, że spotykana była również i w innych miastach, np. w Wismarze (platea antiquorum refectorum), czy Rostocku (platea renovatorum, 1289). W Szczecinie powstała w niejasnych okolicznościach i w dostępnych źródłach wykazywana była jako olderbuterestrate, oldbuterstrate (1432), oldboterstrate (1436) oltböterstrate (1491, 1493), Altbuttergaße (1502), oldböterstrate (1504), oltboter strate (1535). W miarę upływu czasu nazwa ta ulegała dziwacznym przekształceniom, jak np. Alt Beuter – Berg (1709), Alte Peterberg (1721), tj. „Górka Starego Piotra”, czy Altbötterberg (1721), lub Der alte Pötterberg (1801), by ostatecznie pozostać przy mianie Altböterberg (1811), co można tłumaczyć jako „Górka Szewców Łataczy”. Przykłady te uświadamiają nam, jak w niebywały sposób rozmnożył się w tej nazwie ludowy źródłosłów. Urzędowym potwierdzeniem tej ostatniej była blaszana tabliczka uliczna wywieszona na przyporze łukowej od strony ulicy Panieńskiej, która wisiała tu do września 1843 roku (po lewej stronie ulicy wisiała tablica z nazwą „Altböter Berg”, a po prawej „Alt Peter Berg”). Przypora ta wspomniana jest w dokumentach źródłowych już w XVI wieku., cyt.: „do tego miejsca na przy przyporze łukowej” (up deme orde an der oldböter strate an den swickbogen, 1504). Thomas Kanzow (Pomerania, 2005, 114) podaje, że miasto w wyniku układu z księciem Bogusławem X z 5 stycznia 1503 r., zostało zobowiązane do wyburzenia zabudowań mieszczańskich leżących po północnej stronie ulicy Altbuttergaße, gdyż stanowiły przeszkodę w rozbudowie zamku.
W innym miejscu (Pomerania, 2005, 212-213), nazwa ulicy została wymieniona w ugodzie książąt z miastem z 23 kwietnia 1535 r., gdzie m.in. wspomniano o „cuchnącym rynsztoku, biegnącym z kuchni, [usytuowanej] na dziedzińcu zamkowym, w dół ulicy ”(gate, de [vam hofe] ut de koken de oltboter strate henafgink, 1535). Po 1856 roku, w ramach porządkowania nazw ulic, ulica Szewców Łataczy została potraktowana jako przedłużenie wyżej położonej ulicy Kuśnierskiej (Pelzerstraße). Według informacji umieszczonej na planie miasta z 1721 roku, do ulicy Szewców Łataczy (tu określonej mianem Alte Peterberg, należały parcele od nr 493 [ Altböterstraße 890/ Pelzerstraße 15] do nr 500 [ Altböterstraße 883/ Frauenstraße 21].