Pierwszym właścicielem kamienicy wybudowanej po wielkim pożarze z roku 1748 przy Rynku 8 był burmistrz Pszczyny Gotfried Kotschy, któremu na wybudowanie domu murowanego o dwu kondygnacjach przyznano 220 talarów wsparcia pożarowego. Budowę kamienicy ukończono w roku 1752. Burmistrz Kotschy z zawodu rymarz, wcześniej pełnił funkcję radnego miejskiego oraz skarbnika miejskiego. Po burmistrzu Kotschym następnym właścicielem kamienicy był jego syn Johann Christlieb (Gottlieb), który kamienicę sprzedał wraz z prawem do wyszynku piwa Annie Elisabeth Mühler za kwotę 2100 talarów. W roku 1851 kamienica stała się własnością pszczyńskiego adwokata i notariusza Rudolfa Schramm za sumę 3000 talarów. Kolejnym właścicielem kamienicy przy Rynku pod numerem 8 stał się pszczyński burmistrz i aptekarz z zawodu Carl Friedrich August Hoefer (właściciel apteki „Pod Murzynem” i pierwszej w Pszczynie wytwórni butelkowanej wody sodowej). Jego spadkobiercy sprzedali kamienicę w 1887 r. kupcowi Josefowi Frystackiemu za sumę 6000 talarów (18000 marek). W budynku tym Frystacki otworzył sklep kolonialny, drogerię, sprzedaż farb i sklep z herbatą. W 1897 r. w podwórzu kamienicy została wybudowana nowa stajnia i spalone wcześniej magazyny. Wykonawcą planów budowlanych był Asser – pszczyński budowniczy wielu kamienic. W roku 1908 została dodatkowo wybudowana powozownia z mieszkaniem dla woźnicy, a stare zabudowania, w tym szopę na drewno i węgiel wyburzono. Po śmierci Josefa Frystackiego kamienicę odziedziczył jego syn, również Josef, a następnie wnuk Max Frystacki, który handlował materiałami żelaznymi, i swój sklep żelazny prowadził przy ul. Piastowskiej 5. W roku 1912 w kamienicy została przez Teodora Pragera uruchomiona jego nowa drogeria. Kamienica została w roku 1921 zakupiona przez Augusta Czechowskiego i jego żonę Augustę z domu Copek za 90 tyś. marek. W roku 1932 kamienica wróciła z powrotem do rodziny Frystackich.
Obecnie w budynku mieści się na parterze sklep, w piwnicach swe miejsce znalazł lokal gastronomiczny „Pivnica”, zaś górne piętra przeznaczone są na lokale mieszkalne pod wynajem.

(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, pracownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)

Pierwsze informacje o budynku na rogu Rynku i ulicy Bankowej sięgają przełomu 1748 i 1749 r. W roku 1748 miał miejsce w Pszczynie (wtedy jeszcze Pless) ogromny pożar, który strawił większą część ówczesnego miasta. Przed "wielkim pożarem", w miejscu tym mieściła się miejska karczma, która spłonęła doszczętnie. Dzierżawca karczmy otrzymał po pożarze 220 talarów jako tzw. wsparcie pożarowe (był to specjalny fundusz z którego po pożarze były wypłacane sumy od 100 do 220 talarów, w celu odbudowy domów). Wystawiona nowa karczma była budynkiem murowanym o 2 kondygnacjach, z podpiwniczeniem. W roku 1848 kamienica została wydzierżawiona dla potrzeb Sądu Książęcego Anhaltów, który w tym miejscu działał przez 10 lat, po czym sąd został rozwiązany, a jego kompetencje przejął Królewski Sąd Powiatowy w Pszczynie. Królewski Sąd Powiatowy oraz również Sąd Obwodowy mieściły się w kamienicy do roku 1903. W roku 1903 kamienica została zakupiona przez budowniczego Fritza Saeftela ze Słupnej (dzielnica Mysłowic) oraz jego syna Gustawa, za kwotę 45200 marek. Już w roku 1904 budynek został gruntownie przebudowany. Od tego czasu w budynku swą siedzibę miało przedsiębiorstwo budowlane Saeftela, a na parterze znajdowały się lokale przeznaczone na działalność gospodarczą. W roku 1913 kamienica została sprzedana wydziałowi powiatowemu w Pszczynie, za 80 tyś. marek. W budynku swą siedzibę znalazła Kreis Kommunal Kasse (Powiatowa Kasa Komunalna), w miejsce której w roku 1927 była to już Komunalna Kasa Oszczędności Powiatu Pszczyńskiego. Komunalna Kasa Oszczędności miała rozwijać wśród ludności zmysł do oszczędzania, umiejętnego gospodarowania zaoszczędzonymi środkami, a także popierania produkcji przez udzielanie kredytów dla wszystkich warstw społeczeństwa. Za wiarygodność Kasy ręczyło starostwo pszczyńskie, całym swym majątkiem. W czerwcu 1936 r. Minister Skarbu RP w porozumieniu z ministrem spraw wewnętrznych wydał zgodę na nabycie od wydziału powiatowego budynku na własność przez Kasę Oszczędności, za kwotę 135 tyś. zł. Komunalna Kasa Oszczędności została ostatecznie zlikwidowana dekretem z dnia 25 października 1948 r. o reformie bankowej. W latach powojennych w budynku dalej mieściły się instytucje związane z bankowością, a ostatnią był pszczyński oddział banku ING Bank Śląski, który ostatecznie to miejsce opuścił w roku 2012, przenosząc się do nowej siedziby przy ulicy Dworcowej 8. Od pewnego czasu na parterze kamienicy mieszczą się lokale gastronomiczne, najpierw sieci Mr Hamburger, obecnie Bazar u Koziołka,pozostałe zaś lokale czekają na swych najemców.

(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, pracownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)

Kamienica mieszczańska z XVIII w. zlokalizowana na pszczyńskim rynku pod numerem 4. Pierwotnym właścicielem kamienicy był Michael Steiner junior, zaś w roku 1894 zamieszkał w niej Herman Silbiger. Od lat 90-tych XIX w. do wybuchu II wojny światowej na parterze kamienicy znajdował się sklep z towarami manufakturyjnymi i tekstylnymi prowadzony przez żydowską rodzinę Marthy i Hermanna Silbiger. Herman Silbiger zmarł w Pszczynie 29 września 1921 r. i został pochowany na pszczyńskim kirkucie (link do pszczyńskiego kirkutu: ). Po śmierci Hermanna sklep prowadziła jego żona wraz z najstarszym synem Józefem, który posiadał także skład towarów manufakturyjnych, artykułów toaletowych i golarnię w Pszczynie przy ul. Dworcowej 7. Po II wojnie światowej do lat 90-tych XX w. w prawej części parteru kamienicy zlokalizowany był sklep tekstylny z modą przede wszystkim męską "Żupan" (link do zdjęcia ukazującego sklep Żupan: ), zaś w lewej części parteru do dziś mieści się jedna z najstarszych pszczyńskich lodziarni (znana w Pszczynie pod określeniem "lodziarni u Czerneckich" - od nazwiska wieloletnich właścicieli lodziarni). W lecie 2012 r. w kamienicy została wykonana wymiana pokrycia dachu - dziś z dachu niemal czarnego, mamy czerwony dach z dachówki.

Budynek powstał na bazie pozostałych po pożarze miasta w roku 1748 fundamentów starego budynku mistrza piekarskiego Adolpha Chrystiana.
Od roku 1904 budynek należał do rodziny Lokay. Alfons Lokay prowadził tu drukarnię, introligatornię oraz sklep z materiałami szkolnymi, biurowymi i książkami. W roku 1921 po śmierci Alfonsa, kamienicę odziedziczył jego syn Otmar, który unowocześnił zakład, w którym drukowane było większość czasopism urzędowych w Pszczynie.
W latach 90-ych XX w. w budynku ponownie otwarto sklep z artykułami biurowymi i szkolnymi z nazwą A. Lokay

Pierwszym właścicielem nieruchomości był Siegmund Lazarek, który po pożarze miasta w roku 1748 otrzymał 220 talarów wsparcia pożarowego na odbudowę piętrowego domu i stajni.
W 1850 r. budynek składał się z: na parterze były to pokój, kuchnia, komora, skłąd i kantor, na pierwszym piętrze dwa pokoje, kuchnia i dwie komory. Na podwórzu znajdowała się szopa na drewno oraz mały ogródek. W piętrowym budynku oficyny znajdowały się dwa lokale na towary, pralnia, pokój, kuchnia i dwie komory.
Budynek frontowy został nadbudowany o drugie piętro w roku 1875.
Budynek od 1906 r. stał się własnością katowickiego Banku Ludowego, a od roku 1910 banku pszczyńskiego.
W budynku tym pod koniec lat 30-tych XX w. Eugenia Harlos założyła zakład fotograficzny.
W budynku tym dziś mieści się pszczyński Bank Spółdzielczy, który na przełomie XX i XXI w. dokonał odnowienia kamienicy, a także przebudował znacznie jej wnętrze wraz z podwórkiem, w miejscu którego powstała sala operacyjna banku.