Pamiętam, że marzeniem było przejechać się ta "dwójką" i czasem się udawało ;)

do † Yanek: Dlaczego marzenie? Nie jestem z Gdańska a też jechałem taką "2" - nie pamiętam tylko w którym to było roku.

do fralat: Bo była jedna, jedyna i taka nowoczesna ;)

do † Yanek: Nowoczesna? Toz to niewielka modyfikacja N+ND...

do Jarosław Dubowski: Heh, trzeba było powiedzieć to 50 lat temu :) :) :)

do † Yanek: 50-60 lat temu to było wyrzucanie pieniędzy w błoto. Żadna to modernizacja była, ledwie - po dzisiejszemu - lifting. (czyli pseudomodernizacja). W każdym mieście mieli takie "ambicje" i podobne paskudztwa powstawały, ale w jednym, czasem w kilku egzemplarzach, bo kosztowało to tyle, że kontynuacji na większą skalę nie było. Nawet w gospodarce PRLu czasem rachunek ekonomiczny bywał brany pod uwagę. Konstrukcja tej generacji tramwajów była po prostu niepodatna na większe unowocześnianie.

do mirekjot: Niezupełnie. Automatyczne drzwi, jednokierunkowość, hamulce szynowe zrobiono z czasem we wszystkich 4N i N-kach. Nawet malowanie stosowano jeszcze do 1971 roku. Natomiast co wyróżniało ten skład, to zaokrąglony przód i tył (z czasem przywrócony do kanciastego), miękkie siedzenia (zachowały się do końca), malowanie wnętrza w barwach 102 (przywrócono z czasem kolor orzechowy), nagłośnienie i może kilka nowinek technicznych nieodczuwalnych dla pasażera. Al;e rzeczywiście. Dopóki był nowy, jazda nim była marzeniem.

Podwale Grodzkie jeszcze z brukiem, a nowy tramwaj widać że świeżutko po modernizacji. To musi być rok 1964.