W początkowym okresie działalności SSB odczuwała braki taborowe. Ponieważ w tym czasie tramwaje były najbardziej obciążone w okresach wolnych od pracy (w celach rekreacyjnych), to głównie brakowało odkrytych wagonów letnich. Próbowano stosować doczepy zamknięte, ale nie cieszyły się one popularnością – w dawnych wagonach okna były stałe i w lecie były problemy z wentylacją.
W tej sytuacji konstruktorzy SSB opracowali w 1908 roku nowy typ wagonu, tzw. wagon półotwarty (Halboffene Wagen) [VB 08]. Była to doczepa letnia nowego typu. Różniła się od wagonów letnich Sommerwagen posiadanymi burtami bocznymi, jak w wozach zakrytych. Trzy otwory okienne były pozbawione szyb niczym wozy odkryte. Wagony miały płaski dach (Flachdach). Numeracja taborowa SSB w zakresie 191-200 (-210?).
W połowie lat dwudziestych otwarte wagony letnie Sommerwagen zmodernizowano na wzór wagonów półotwartych, montując drewniane burty boczne (bez okien). Tak powstały wagony Kleine Sommerwagen [S 25].

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.