Początki wrocławskiego Poltegoru datowane są na rok 1963 kiedy pojawiły się pierwsze projekty zagospodarowania tej działki przy ulicy Powstańców Śląskich. Pierwotny projekt autorstwa Zygmunta Dmowskiego, Kazimierza Oziewicza i Zenona Nasterskiego przewidywał budowę 24 piętrowego wieżowca w tym miejscu w komplecie z niskim pawilonem w przyziemiu. Kolejnym projektem był plan opracowany przez Alinę Kosecką i Waldemara Hinca z Warszawy przewidujący podział bryły budynku na kilka dostępnych także dla mieszkańców Wrocławia połączonych salami, kinami i basenem. Planowano także taras rekreacyjny. Żaden z tych projektów nie doczekał realizacji a na poważnie do tematu wrócono w 1968 roku zlecając projekt i realizację zespołowi pod przewodnictwem Zofii Szczęsnowicz-Sołowij. Projekt obiektu realizowano w latach 1968 – 1971 i pierwowzorem jego realizacji był pierwszy projekt autorstwa Dmowskiego, Oziewicza i Nasterskiego bazujący na dwóch bryłach pionowej i poziomej obiektu. De facto do końca funkcjonowania Poltegoru niższy, poziomy obiekt stanowiący podstawę – bazę dla wieżowca nigdy nie powstał. Do czasu wyburzenia był Poltegor najwyższym budynkiem Wrocławia i przykładem stylistyki nawiązującej do konstrukcji zachodnioeuropejskich czy też do amerykańskich drapaczy chmur. Swój epizod filmowy wraz z sedesowcami miał Poltegor w filmie "Karuzela" z 1974 r.

b/h/2020

Plac powstał według planu urbanistycznego Kaumanna i Hofmanna z 1882 r. Miał kształt prostokąta o wymiarach 140 x 120 metrów z dwoma zieleńcami oddzielonymi dwupasmową drogą (obecną ul. Zaporoską). Przepiękna zabudowa powstała głównie na przełomie XIX i XX wieku. Wschodnią pierzeję zdobił wybudowany w latach 1891-1893 przez Karla Grossera budynek Krajowego Zakładu Ubezpieczeń.
Nowy plac otrzymał nazwę Höfchen Platz, która pochodziła od nazwy wsi, która dawniej znajdowała się w tym rejonie. Na początku lat 30. XX wieku plac otrzymał nowego, "brunatnego" partona. Był nim Franz Seldte (1882-1947), szef Stahlhelmu i minister pracy w rządzie Hitlera.

W czasie walk o Festung Breslau zniszczone zostały wszystkie okazałe kamienice. Ocalał jedynie wspomniany budynek zakładu ubezpieczeń. W latach 1972-1974 r. w miejscu zieleńców na środku placu wzniesiono budynek mieszkalny z częścią handlową zawieszoną nad ulicą, którą co jakiś czas dzielni kierowcy próbują zburzyć.
Jeśli chodzi o powojenne nazwy tego placu to początkowo był on nazywany Placem Prostokątnym. Nazwa ta utrzymła się do 1954 r. W tym właśnie roku patronem został, już w miesiąc po swojej śmierci, Ludwik Hirszfeld (1884-1954), lekarz mikrobiolog, immunolog i serolog.

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.