Działka znajdująca się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 21 powstała z połączenia w latach 1844–1854 dwóch parcel – wschodniej i zachodniej. Do tego momentu ich historia toczyła się dwutorowo. W 1689 roku na parceli wschodniej istniała kamienica Madejowiczowa. W 1721 roku właścicielem posesji został Jan Krasowicz. W tym czasie dom był w części murowany, a w części drewniany, zwany wcześniej kamienicą Zubrzycką, a później Krassowiczowską. Kolejnymi właścicielami byli: Ewa Lewandowska, Jan Gryziński, Dobrzańscy, Marcin Broszkiewicz i Anna z Gryzińskich. W latach 1762–1807 właścicielem nieruchomości był Jakub Rzewuski, który zakupił ją od Anny i Jana Sławińskich. W latach 1807–1823 kamienica należała do Benedykta Rzewuskiego, syna Jakuba, a w latach 1823–1839 do Brygidy z Rzewuskich, od których kupili kamienicę Karol i Ewa Rotkiel.

Pierwsza wzmianka archiwalna o parceli zachodniej pojawiła się przed 1727 rokiem, stojący na niej dom nazywano Kazimierskim. W tym samym roku właścicielem był Jakub Bogdanowicz, a w 1766 roku niejaki Ernst. W latach 1766–1806 nieruchomość należała do Jakuba Meyznera, który zakupił ją od Wojciecha i Barbary Ernstów. Od 1806 do 1814 roku kamienica pozostawała w rękach sukcesorów Jakuba Meyznera, czyli jego trojga dzieci. W 1844 roku kupili ją na publicznej licytacji Karol i Ewa Rotkielowie i wtedy nastąpiło połączenie obu sąsiadujących ze sobą parceli. W latach 1850–1854 przebudowali oni dwie jednopiętrowe kamieniczki na dwupiętrowy hotel. W wyniku przeprowadzonych prac budynek uzyskał obecne gabaryty, elewacje, rozplanowanie, układ przestrzenny i komunikacyjny. Pełnił wówczas funkcję domu zajezdnego zwanego Hotelem Angielskim. Ponadto w parceli znajdowały się budynki murowane kryte dachówką holenderską, tj. oficyna usytuowana wzdłuż ulicy Zielonej, oficyna lewa mieszcząca kloakę i skład siana, oraz oficyna prawa z przystawką. W 1867 roku nieruchomość odziedziczył syn Rotkielów, Karol, zaś w latach 1867–1882 właścicielami zostali spadkobiercy Karola Rotkiela, tj. jego dzieci – Ewa, Karol, Ignacy i Matylda. W 1882 roku na publicznej licytacji kupił nieruchomość Jan Michelis. W latach 1899–1901 właścicielami byli Konstanty i Zofia Lewińscy, zaś w latach 1901–1903 – Wojciech Pieniążek. W 1903 roku kamienicę przejęli synowie Wojciecha: Jerzy i Czesław Odrowąż-Pieniążkowie. Około 1927 roku miała miejsce zmiana pokrycia dachowego – na oficynie zachodniej położono blachę, a na pozostałych budynkach położono papę. W 1933 roku odnowiono elewację kamienicy. W 1936 roku została przebudowana kawiarnia, a w latach 1937 i 1939 część okien na parterze przerobiono na witryny sklepowe. W czasie II wojny światowej obiekt nie uległ zniszczeniu. W 1954 roku odnowiono kamienicę. W 1972 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 1973 roku przeprowadzono remont elewacji frontowej. W latach 1974 i 1984 przeprowadzono modernizację pomieszczeń znajdujących się na parterze, adaptując je na sklep ARGED i zakład fotograficzny ZORZA. W latach 1991–1992 pomieszczenia zaadaptowano na cele gastronomiczne i handlowe.
teatrnn.pl

Główna ulica Lublina, częściowo zamknięta dla ruchu kołowego i przekształcona w deptak (na odcinku od ulicy Kapucyńskiej do Placu Władysława Łokietka). Przez długi czas najważniejszy trakt komunikacyjny miasta, część drogi biegnącej z Krakowa przez Lublin na wschód. Od początku pełniła też istotną funkcję handlowo-usługową – tu mieściły się też siedziby najważniejszych urzędów i instytucji miasta.
Ulicę Krakowskie Przedmieście otwiera Plac Władysława Łokietka, przy którym usytuowana jest Brama Krakowska (otwierająca drogę do Starego Miasta) i budynek Nowego Ratusza. Fragment biegnący do Placu Litewskiego prawie w całości kształtował się w pierwszej połowie XIX wieku. Jego cechą charakterystyczną jest niewielka szerokość traktu i silna zwartość zabudowy ulicy. To właśnie ta część pod koniec XX wieku została zamknięta dla ruchu kołowego i przebudowana na deptak. Kolejny, młodszy fragment Krakowskiego Przedmieścia (kształtowany na przełomie XIX i XX wieku), otwiera duży plac z fontanną i pomnikiem Unii Lubelskiej z jednej strony (Plac Litewski) i skwer przy centrum handlowym – z drugiej (przy skrzyżowaniu z ul. Kapucyńską). Dalej trakt jest szerszy i biegnie w kierunku skrzyżowania z ulicą Lipową i Alejami Racławickimi.
Jednym z najważniejszych wydarzeń dla życia Lublina była przebudowa Krakowskiego Przedmieście w połowie lat 90. XX wieku. Wtedy to odcinek od Placu Władysława Łokietka do Placu Litewskiego stał się miejskim deptakiem. Kursujące tędy do tej pory główne linie trolejbusowe zostały przeniesione poza centrum miasta, a ta część ulicy zaczęła przeżywać silny i dynamiczny rozwój - powstawały tu liczne punkty usługowe, ekskluzywne sklepy, restauracje i bary.
Źródło: wikipedia ( )