 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Komunikacja miejska w Łodzi › Tramwaje w Łodzi › Linia tramwajowa na Nowe Złotno |
19 marca 2016 , Widok od strony ul. Biegunowej na zachodnią stronę ulicy Wieczność.
Szpaler rozrośniętych krzewów widoczny na wprost po lewej od parkujących samochodów to dawny strzyżony żywopłot oddzielający od ulicy biegnący kiedyś po jej zachodniej stronie tor tramwajowy.
|
Na stronie od 2013 listopad
12 lat 7 miesięcy 12 dni |
 |
linie tramwajowe
|
Linia tramwajowa na Nowe Złotno z wydzielonym torowiskiem wybudowana została w 1949 r. i prowadziła od ul. Konstantynowskiej Aleją Unii Lubelskiej i ulicami Srebrzyńską, Wieczność, Siewną i Cyganka do pętli zlokalizowanej u zbiegu ulicy Fizylierów z ulicą Złotno. Pierwotnie była to linia jednotorowa przebudowana w połowie lat 70. na dwutorową. W latach 1949-1963 na trasie tej kursowały tramwaje linii nr 3. W 1952 r. doszła linia nr 13, ktora docierała do mijanki przy skrzyżowaniu Al. Unii z ul. Srebrzyńską, a w latach 1957-1960 i od 1963 r do czasu jej likwidacji w 1989 r. do pętli na Nowym Złotnie. Od 1960 r. wprowadzono jeszcze linię nr 17, której składy początkowo kończyły bieg na mijance na ulicy Srebrzyńskiej przy ul. Jarzynowej, a od 1966 r. na nowo wybudowanej pętli Biegunowa, a z kolei od 1974 r. do całkowitego zawieszenia ruchu w 1992 r. na pętli Nowe Złotno. Zamiast zlikwidowanej linii nr 13 od 1989 r. dochodziła tu linia nr 29, ale tylko do pętli Biegunowa. W lipcu 1992 r. zawieszono kursowanie tramwajów na linii do Nowego Złotna ze względu na stan torowiska, a kilka lat później zdecydowano o likwidacji jej ze względu na brak funduszy na modernizację. W 1996 r. dokonano rozbiórki torowisk. Obecnie na trasie dawnej linii przy Al. Unii i ul. Srebrzyńskiej istnieją parkingi, a na znacznym odcinku ulicy Cyganka w miejscu torowiska stoją domy mieszkalne w zabudowie szeregowej wzniesione jeszcze w końcu lat 90. Teren pętli Nowe Złotno jest zabudowywany stopniowo już od końca lat 90. domami mieszkalny i pawilonami handlowymi.
Ulica pierwotnie była fragmentem wybudowanej w drugiej połowie XIX w. szosy. Droga ta prowadziła ulicą Srebrzyńską i omijała od wschodu i północy starą fabrykę na Mani, następnie po przecięciu zachodniej granicy terenu należącego do folwarku Mania skręcała na północ. Wspomnianą granicę wyznacza dziś rząd starych drzew rosnących po zachodniej stronie pawilonu kwiaciarni pod adresem Srebrzyńska 44, a punkt przecięcia z granicą wypadał na tyłach tego budynku. Dalej szosa prowadziła przez północną część lasu miejskiego tak, jak przebiega obecna ulica Wieczność, i w miejscu styku z dzisiejszą ul. Siewną skręcała na zachód w kierunku Złotna.
W 1915 r. na terenie poleśnym utworzony został cmentarz św. Antoniego. Po I wojnie światowej fragment szosy przy cmentarzu otrzymał nazwę ulicy Szlacheckiej. W latach 20. w związku z rozbudową fabryki na Mani ulica Biegunowa uzyskała połączenie z ul. Solec, za to likwidacji uległ odcinek ulicy Szlacheckiej po południowej stronie wymienionych wcześniej ulic. W ten sposób ulica ta uzyskała kształt obecny.
W 1946 r. nazwę ulicy zmieniono na obecną. W 1949 r. wzdłuż ulicy poprowadzona została jednotorowa linia tramwajowa na Nowe Złotno, później przebudowana na dwutorową, czynna do 1992 r. W powojennych planach rozwoju miasta tędy miało przebiegać rozbudowane połączenie ulicy Srebrzyńskiej z ul. Rąbieńską. Ulica zyskała na znaczeniu po wprowadzeniu na początku lat 90. ruchu jednokierunkowego na ul. Siewnej.