Ulica Borowa to lokalna ulica o długości ok. 450 m biegnąca od ul. Jarzynowej do ul. Owsianej. Na odcinku pomiędzy ul. Solec i Owsianą prowadzi znaczny ruch tranzytowy od ul. Drewnowskiej i al. Unii Lubelskiej do ul. Rąbieńskiej.

Poprzedniczką dzisiejszej ulicy był droga polna oddzielająca od lasu miejskiego pola istniejącej od XVI w. niwy Długie Przymiarki należące do mieszkańców Łodzi i ciągnące się po północnej stronie rzeki Łódki. Droga prowadziła z południa od rzeczki ku północy do dawnej granicy miasta, która biegła tuż za obecnymi ulicami Pszenną i Siewną. Południowy koniec łączył się z dawną drogą, której pozostałością jest dzisiaj ul. Długosza. Z kolei na wysokości obecnego skrzyżowania z ul. Perłową droga przecinała nieistniejący już od ponad stu lat ukształtowany jeszcze w średniowieczu szlak łączący Łódź (stare miasto) poprzez ulice Lutomierską i Złotno z Lutomierskiem.

Na początku XX w. po wschodniej stronie drogi wzdłuż fragmentów zagonów odciętych od reszty wybudowaną w 1902 r. linią Kolei Warszawsko-Kaliskiej zaczęto wytyczać ulice, przy których powstawała niska zabudowa mieszkalna. Po zachodniej stronie jeszcze w końcu XIX w. wykarczowano las. W latach 1931-34 na tym terenie w części położonej na styku z ul. Siewną władze miejskie wybudowały baraki socjalne dla bezdomnych rodzin. Po I wojnie światowej w ramach wytyczania nowych ulic na terenie dawnego folwarku Mania ulica Borowa została wydłużona na południe do ul. Jarzynowej wzdłuż wschodniej granicy tego terenu. Do czasów powojennych nie powstała na tym odcinku żadna zabudowa. W 1937 ulicy nadano nazwę Borowa. Od 1971 r. na odcinku pomiędzy ul. Solec i Siewną kursowały autobusy miejskie linii nr 74 Bis przemianowanej później na nr 83.