Budynek Banku Rzeszy (niem. Reichsbank) wybudowano w latach 1903-1904 według projektu berlińskiego architekta Juliusa Habichta. Wzniesiony w stylu włoskiego renesansu w całości z piaskowca. Elementy artystycznego wykończenia gmachu wykonano również z piaskowca - ręcznie rzeźbionego. Budowa zamknęła się kwotą 373 tysięcy marek.



Parter budynku mieścił część usługową (m.in. kasy, magazyn przesyłek, gabinety dyrektorów, skarbiec oraz toalety i garderobę), podczas gdy na piętrach urządzono mieszkania służbowe dyrektorów. Na półpiętrze mieściło się natomiast mieszkanie bankowego woźnego.



W 1945 roku budynek banku był jednym z najsilniej bronionych punktów w mieście. Siły niemieckie przez ponad godzinę powstrzymywały natarcie wzmocnionej radzieckiej kompanii piechoty. Przez wiele kolejnych lat budynek nosił ślady postrzeliń (elewacja, kolumnada przed wejściem). Zniesiono je podczas remontu gmachu na przełomie XX/XXI wieku, choć w jego otoczeniu wciąż zachowały się ślady walk.



Z gmachem wiążą się opowieści o podziemnym tunelu, łączącym go - jak chce plotka - z gmachem dworca Opole Główne bądź budynkiem dawnego Starostwa Powiatowego. W rzeczywistości, o ile budynek najpewniej ma część podziemną, to jednak nie tak sensacyjną.



oprac. Adam Krzyształowicz