Skocznia narciarska w Warszawie – obiekt przy ul. Czerniowieckiej na Mokotowie. Inicjatorem budowy był Stanisław Herod. W 1956 roku była drugą  w Europie skocznią igielitową. Współtwórcami skoczni byli inzynierowie Zieliński, Szymczyk i Cywiński. Za instalacje obiektu odpowiedzialni byli inzynierowie Kowalski i Wierzbowski.

Budowę skoczni rozpoczęto w roku 1955. Jej projektantem był inż. Jeremi Strachocki. Problemy natury geologicznej spowodowały znaczne opóźnienie prac i ostatecznie obiekt oddano do użytku w 1959.

Skocznia należała do Warszawskiego Towarzystwa Narciarskiego i była areną zmagań najczęściej treningowych, choć odbywały się na niej także zawody. Jej punkt konstrukcyjny usytuowany był na 38 metrze, a jej zeskok został pokryty igelitem. Obiekt zamknięto w 1989. Obecnie obiekt jest zrujnowany, a część rozbiegu nie łączy się z wieżą skoczni.

Skocznia często nazywana jest Skarpą od położenia na Skarpie warszawskiej.

Za najdłuższy skok w historii obiektu często uznaje się osiągnięcie Janusza Dudy – 48 metrów, zaś jako oficjalny rekord podaje się skok Antoniego Łaciaka na 40,5 metra.

Za Wikipedia - bonczek/hydroforgroup/2010



Artykuł o skoczni