Wewnątrz kościoła, na jego zewnętrznych ścianach, w obiegającym go murze i na ścianie stojącej obok pastorówki doliczyć się można ponad 60-ciu tablic epitafijnych. Najstarsze datuje się na conajmniej XIVw., ale większość pochodzi z XVI-XVIIIw. Wykute w kamieniu nagrobki ozdobione są dziesiątkami szlacheckich herbów, m.in.skrzyżowane niedźwiedzie łapy i piły - rodu von Pfeil. Wśród symboli spotykamy m.in. czaszki z wyrastającymi kłosami (zmartwychwstanie), wijące się przez oczodoły węże (śmierć), uskrzydlone klepsydry (przemijanie) czy ukrzyżowane serce przebite strzałami (grzechy).
Śmierć dosięga wszystkich. Mamy więc wizerunki zmarłych niemowląt- w powijakach, przypominają egipskie mumie. Starsze dzieci odziane są w dlugie "koszulki śmiertelne" szyte specjalnie do trumny ( z oszczędności skladały się czasem tylko z części wierzchniej).
Z murów spoglądają na nas brodaci rycerze naturalnej wielkości, okuci w ciężkie zbroje. Choć juz w XVI w. wyszły one z użycia, śląscy szlachcice tak właśnie chcieli się prezentować na nagrobkach. Jednak czasem pod szyją sterczy modny wówczas kryzowy kołnierzyk. Rzeźbiarze wykonali swą pracę z fotograficzną wręcz dokładnością- na zbrojach widać każde okucie, sprzączkę a nawet wsporniki do mocowania kopii podczas ataku. Są też postaci w bufiastych spodniach, pończochach i podwiązkach, dzierżące w dłoniach kapelusze. Jeden z rycerzy jest uderzająco podobny do wizerunku Jana Kochanowskiego.
Wśród nagrobków kobiet uwagę zwraca, umieszczone przy wejściu do kościoła, epitafium zmarłej w 1622r. 18-letniej Anny von Brauchisch, urodziwej dziewczyny w pięknej sukni, z włosami do kolan i wiankiem na głowie.
Pośród doskonałych artystycznie płyt wyróżnia się jedna wykuta wręcz nieporadnie, w piaskowcu złej jakości. Jezus na krzyżu jest nieproporcjonalny, ma groteskowo szerokie biodra. To tablica upamiętniająca Hansa Pfeila zmarłego w 1538r. Uchodził za utracjusza, więc rodzina odpłaciła mu się byle jakim nagrobkiem.
Wewnątrz kościoła , w przejściu z nawy do prezbiterium, spotykamy epitafia braci von Niemitzów z 1571-73 r.

źrodło :