starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 7 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Nowe Miasto › ul. Zakroczymska › Fort Legionów |
sierpień 1915 , Most Kolejowy kolei obwodowej (przy Cytadeli) tzw II Most i (zbudowany później) IV Most. Na pierwszym planie fort Władimira (Legionów) - Daros
Skomentuj zdjęcie
Daros
 Most Kolejowy kolei obwodowej (przy Cytadeli) tzw II Most i (zbudowany później) IV Most. Na pierwszym planie fort Władimira (Legionów) 2010-03-06 21:50:31 (16 lat temu)
do Daros: Dziękuje:))Poprawione. 2010-03-06 22:12:17 (16 lat temu)
|
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 4 miesiące 4 dni |
Dodane: 1 października 2009, godz. 16:52:34
Aktualizacja: 22 kwietnia 2020, godz. 15:43:19
Źródło: Aukcje internetowe
Rozmiar: 1600px x 1003px
66 pobrań 8299 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mar
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
forty, schrony i bunkry
|
Fort Legionów
więcej zdjęć (29)
Zbudowano: 1851-53
Dawniej: Fort Władimir, Fort Sanguszki
Zabytek: 59/9 z 01-07-1965 i 23-03-2005
Fort "Włodzimierz" (ros. "Владимир"; od 1921 r. Fort "Legionów") – fort pierścienia umocnień wokół Warszawskiej Cytadeli Aleksandrowskiej, zbudowany w latach 1851-1853.
Trzykondygnacyjna wieża artyleryjska została wzniesiona w oparciu o projekt francuskiego fortyfikatora Marca Montalemberta na planie niepełnego ceglanego walca, zamkniętego od północnego zachodu bramą ze zwodzonym mostem i otoczonego suchym rowem. Na stropie wieży znajdowała się ławka strzelecka ze stanowiskami piechoty, na górnej kondygnacji – izby bojowe 34 dział, na środkowej kondygnacji (broniącej rowu) – izby bojowe piechoty. Rowu broniono z trzech kaponier grodzowych i galerii przeciwskarpowej, z której wychodziły chodniki kontrminowe. W północno-wschodniej części środkowej kondygnacji znajdowała się jedna izba bojowa, która – wraz z położoną pod nią izbą dolnej kondygnacji – tworzyła 4-działowy tradytor, osłaniający przeprawę przez Wisłę.
Po 1865 r. wieża została zmodernizowana. Rów od strony wschodniej został zasypany. Między wieżą i Wisłą zbudowano ziemno-ceglaną baterię o narysie odwróconej litery "L", służąca do obrony przeprawy rzecznej. Od południa i zachodu wzniesiono ziemny stok bojowy, a przy bramie – ceglaną latrynę z nasypem ziemnym. Z najniższej kondygnacji przebito w kierunku południowo-wschodnim podziemny korytarz (z chodnikami kontrminowymi), prowadzący do półkaponiery w rowie baterii oraz do pomieszczenia w przeciwskarpie jej rowu. Fort został przezbrojony w działa nowego typu.
Po utworzeniu Twierdzy Warszawa fort stracił znaczenie strategiczne. W okresie I wojny światowej przechowywano w nim akta porosyjskiego Archiwum Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Na zachodniej części stoku bojowego ustawiono krzyż, upamiętniający miejsce stracenia członków Rządu Narodowego z powstania styczniowego. W 1918 r. fort został przejęty przez Archiwum Wojskowe na budynek biurowo-magazynowy. Dokonano znacznych przeróbek – zamurowano strzelnice karabinowe, w miejscu strzelnic armatnich na górnej kondygnacji przebito okna. Stok bojowy i bateria zostały splantowane; w tym miejscu w 1925 r. powstał pierwszy kwartał miejskiego Parku Traugutta. Około 1935 r. odkopano wschodni odcinek rowu, natomiast część korytarzy wychodzących z dolnej kondygnacji oraz chodniki kontrminowe galerii zasypano ziemią i zamurowano. Likwidacji uległa latryna i rów przed bramą.
We wrześniu 1939 r. na wieży urządzono stanowisko armaty przeciwlotniczej. Podczas powstania warszawskiego budynek znajdował się w strefie frontowej. Po II w. św. ponownie zajęło go wojsko. Znajdowały się tu m.in.: pracownia rzeźby, składnica map oraz magazyny mundurowe. Część pomieszczeń popadła w ruinę, a zachodnią kaponierę w znacznym stopniu rozebrano. Pomieszczenia po dawnej baterii zostały zalane wodą, co przyczyniło się do powstania legendy o rzekomym tunelu do Cytadeli. W 1996 r. fort został opuszczony i zdewastowany. Jednocześnie jego wnętrza wykorzystywano przy produkcji reklam (m.in. Ociec, prać?) i filmów (m.in. Ogniem i mieczem). W 1999 r. fort został przejęty przez Agencję Mienia Wojskowego i sprzedany prywatnej firmie z branży gastronomicznej - rodzinie Kręglickich. Po wykonaniu prac porządkowych i budowlanych wynajmowany jest na imprezy plenerowe. Pomieszczenia, znajdujące się dziś pod ziemią, są adaptowane na trasę turystyczną.
Wpisany do rejestru zabytków jako "Fort Legionów z otoczeniem" (nr 59/9 z 01.07.1965 r., uzupełnienie z 23.03.2005 r.)
Wikipedia
Trzykondygnacyjna wieża artyleryjska została wzniesiona w oparciu o projekt francuskiego fortyfikatora Marca Montalemberta na planie niepełnego ceglanego walca, zamkniętego od północnego zachodu bramą ze zwodzonym mostem i otoczonego suchym rowem. Na stropie wieży znajdowała się ławka strzelecka ze stanowiskami piechoty, na górnej kondygnacji – izby bojowe 34 dział, na środkowej kondygnacji (broniącej rowu) – izby bojowe piechoty. Rowu broniono z trzech kaponier grodzowych i galerii przeciwskarpowej, z której wychodziły chodniki kontrminowe. W północno-wschodniej części środkowej kondygnacji znajdowała się jedna izba bojowa, która – wraz z położoną pod nią izbą dolnej kondygnacji – tworzyła 4-działowy tradytor, osłaniający przeprawę przez Wisłę.
Po 1865 r. wieża została zmodernizowana. Rów od strony wschodniej został zasypany. Między wieżą i Wisłą zbudowano ziemno-ceglaną baterię o narysie odwróconej litery "L", służąca do obrony przeprawy rzecznej. Od południa i zachodu wzniesiono ziemny stok bojowy, a przy bramie – ceglaną latrynę z nasypem ziemnym. Z najniższej kondygnacji przebito w kierunku południowo-wschodnim podziemny korytarz (z chodnikami kontrminowymi), prowadzący do półkaponiery w rowie baterii oraz do pomieszczenia w przeciwskarpie jej rowu. Fort został przezbrojony w działa nowego typu.
Po utworzeniu Twierdzy Warszawa fort stracił znaczenie strategiczne. W okresie I wojny światowej przechowywano w nim akta porosyjskiego Archiwum Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Na zachodniej części stoku bojowego ustawiono krzyż, upamiętniający miejsce stracenia członków Rządu Narodowego z powstania styczniowego. W 1918 r. fort został przejęty przez Archiwum Wojskowe na budynek biurowo-magazynowy. Dokonano znacznych przeróbek – zamurowano strzelnice karabinowe, w miejscu strzelnic armatnich na górnej kondygnacji przebito okna. Stok bojowy i bateria zostały splantowane; w tym miejscu w 1925 r. powstał pierwszy kwartał miejskiego Parku Traugutta. Około 1935 r. odkopano wschodni odcinek rowu, natomiast część korytarzy wychodzących z dolnej kondygnacji oraz chodniki kontrminowe galerii zasypano ziemią i zamurowano. Likwidacji uległa latryna i rów przed bramą.
We wrześniu 1939 r. na wieży urządzono stanowisko armaty przeciwlotniczej. Podczas powstania warszawskiego budynek znajdował się w strefie frontowej. Po II w. św. ponownie zajęło go wojsko. Znajdowały się tu m.in.: pracownia rzeźby, składnica map oraz magazyny mundurowe. Część pomieszczeń popadła w ruinę, a zachodnią kaponierę w znacznym stopniu rozebrano. Pomieszczenia po dawnej baterii zostały zalane wodą, co przyczyniło się do powstania legendy o rzekomym tunelu do Cytadeli. W 1996 r. fort został opuszczony i zdewastowany. Jednocześnie jego wnętrza wykorzystywano przy produkcji reklam (m.in. Ociec, prać?) i filmów (m.in. Ogniem i mieczem). W 1999 r. fort został przejęty przez Agencję Mienia Wojskowego i sprzedany prywatnej firmie z branży gastronomicznej - rodzinie Kręglickich. Po wykonaniu prac porządkowych i budowlanych wynajmowany jest na imprezy plenerowe. Pomieszczenia, znajdujące się dziś pod ziemią, są adaptowane na trasę turystyczną.
Wpisany do rejestru zabytków jako "Fort Legionów z otoczeniem" (nr 59/9 z 01.07.1965 r., uzupełnienie z 23.03.2005 r.)
Wikipedia
Most przy Cytadeli
więcej zdjęć (54)
Architekt: Tadeusz Chrzanowski
Zbudowano: 1873-1875
Zlikwidowano: 1944
Dawniej: Most Drugi, Most Kolejowy
Funkcjonująca w latach 1875-1944 przeprawa przez Wisłę, stojąca w miejscu dzisiejszego Mostu Gdańskiego. Do 1908 r. górna część mostu służyła jako przeprawa kolejowa.
Most przy Cytadeli został wzniesiony ze względu na konieczność przeprowadzenia linii kolejowej przez Wisłę. Początkowo to most Kierbedzia (wzniesiony w 1864 roku) miał być mostem kolejowym, jednak ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu na rzecz tramwaju konnego.
Przeprawę wybudowano w pobliżu Cytadeli. Budowę rozpoczęto w kwietniu 1873 roku wg projektu dyrektora kolei Warszawsko-Terespolskiej, Tadeusza Chrzanowskiego. Most miał konstrukcję kratownicową i był dwupoziomowy: górnym poziomem odbywał się ruch kolejowy, a dolnym – kołowy i pieszy. Pociągi poruszały się nim po jednym torze, zaś dla ruchu kołowego przewidziano jezdnię o szerokości 3,7 m. Odbiór mostu nastąpił 19 grudnia 1875 r.
Przeprawa była nazywana Mostem przy Cytadeli, Drugim Mostem (za pierwszym - Mostem Kierbedzia) lub Mostem Kolejowy (od pierwotnego przeznaczenia przeprawy).
Z uwagi na niewystarczającą przepustowość 1-torowej przeprawy kolejowej na pocz. XX w. zadecydowano o budowie kolejnego mostu kolejowego, ale tym razem dwutorowego. Po otwarciu w 1908 r. nowej przeprawy (32 metry na północ od istniejącego), tzw. Czwartego Mostu, starszy most przeznaczono wyłącznie dla ruchu kołowego (na górze) i pieszego (na dole). Oba mosty zostały wysadzone przez wycofujących się Rosjan 5 sierpnia 1915 roku. Drugi Most odbudowano najpierw, jeszcze w czasie trwania I wojny światowej. Oba mosty ponownie wysadzono 13 września 1944 roku przez wycofujące się z Pragi wojska niemieckie. Po II wojnie światowej na filarach Mostu przy Cytadeli stanął Most Gdański.
Most przy Cytadeli został wzniesiony ze względu na konieczność przeprowadzenia linii kolejowej przez Wisłę. Początkowo to most Kierbedzia (wzniesiony w 1864 roku) miał być mostem kolejowym, jednak ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu na rzecz tramwaju konnego.
Przeprawę wybudowano w pobliżu Cytadeli. Budowę rozpoczęto w kwietniu 1873 roku wg projektu dyrektora kolei Warszawsko-Terespolskiej, Tadeusza Chrzanowskiego. Most miał konstrukcję kratownicową i był dwupoziomowy: górnym poziomem odbywał się ruch kolejowy, a dolnym – kołowy i pieszy. Pociągi poruszały się nim po jednym torze, zaś dla ruchu kołowego przewidziano jezdnię o szerokości 3,7 m. Odbiór mostu nastąpił 19 grudnia 1875 r.
Przeprawa była nazywana Mostem przy Cytadeli, Drugim Mostem (za pierwszym - Mostem Kierbedzia) lub Mostem Kolejowy (od pierwotnego przeznaczenia przeprawy).
Z uwagi na niewystarczającą przepustowość 1-torowej przeprawy kolejowej na pocz. XX w. zadecydowano o budowie kolejnego mostu kolejowego, ale tym razem dwutorowego. Po otwarciu w 1908 r. nowej przeprawy (32 metry na północ od istniejącego), tzw. Czwartego Mostu, starszy most przeznaczono wyłącznie dla ruchu kołowego (na górze) i pieszego (na dole). Oba mosty zostały wysadzone przez wycofujących się Rosjan 5 sierpnia 1915 roku. Drugi Most odbudowano najpierw, jeszcze w czasie trwania I wojny światowej. Oba mosty ponownie wysadzono 13 września 1944 roku przez wycofujące się z Pragi wojska niemieckie. Po II wojnie światowej na filarach Mostu przy Cytadeli stanął Most Gdański.
Rzeka Wisła (Warszawa)
więcej zdjęć (535)
Most kolejowy przy Cytadeli
więcej zdjęć (71)
Architekt: Aleksander Pstrokoński
Zbudowano: 1905-1908
Dawniej: Most IV
Most kolejowy przy Moście Gdańskim znajduje się od niego ok. 36 m na północ (czyli z biegiem Wisły) w stosunku do części drogowej. Most ten łączy dwie stacje kolejowe: Warszawa Gdańska i Warszawa ZOO. Znaczenie kolejowe Mostu Gdańskiego jest nieco inne niż Mostu średnicowego. Jest on mostem dla ruchu towarowego oraz lokalnego osobowego.
Dwutorowa przeprawa kolejowa zaprojektowana przez Aleksandra Pstrokońskiego. Początkowo miała dwa tory, każdy o czterech szynach (dwie dostosowane do prześwitu 1435 mm i dwie do 1524 mm). Most otwarto w sierpniu 1908 roku i przekierowano na niego ruch kolejowy z sąsiedniego starego Mostu przy Cytadeli (tzw. Drugiego Mostu), który został przeznaczony tylko dla ruchu drogowego. Nowy most nazywano Czwartym Mostem (za trzecim - mostem Poniatowskiego, który jednak ukończono później). Oba mosty zostały wysadzone przez wycofujących się Rosjan 5 sierpnia 1915 roku, jednak stosunkowo szybko zostały odbudowane. W czasie II WŚ oba mosty ponownie zostały wysadzone przez Niemców dnia 13 września 1944 roku. Tym razem odbudowano tylko przeprawę kolejową, co odbyło się w dwóch etapach - w marcu 1946 r. oddano do użytku pierwszy tor (drugi tor przebiegał w tym czasie przez pobliski tymczasowy most kolejowy , który wiosną 1947 r. został zniszczony przez krę lodową), a w lipcu 1947 r. uruchomiono drugi tor. Do czasu odbudowania Mostu średnicowego (w 1949 r.), dawny tzw. Czwarty mostbył jedynym mostem kolejowym w Warszawie. Sąsiednia przeprawa została reaktywowana dopiero w latach 1957-1959 r. - już jako zupełnie nowa konstrukcja, tj. Most Gdański.
Dwutorowa przeprawa kolejowa zaprojektowana przez Aleksandra Pstrokońskiego. Początkowo miała dwa tory, każdy o czterech szynach (dwie dostosowane do prześwitu 1435 mm i dwie do 1524 mm). Most otwarto w sierpniu 1908 roku i przekierowano na niego ruch kolejowy z sąsiedniego starego Mostu przy Cytadeli (tzw. Drugiego Mostu), który został przeznaczony tylko dla ruchu drogowego. Nowy most nazywano Czwartym Mostem (za trzecim - mostem Poniatowskiego, który jednak ukończono później). Oba mosty zostały wysadzone przez wycofujących się Rosjan 5 sierpnia 1915 roku, jednak stosunkowo szybko zostały odbudowane. W czasie II WŚ oba mosty ponownie zostały wysadzone przez Niemców dnia 13 września 1944 roku. Tym razem odbudowano tylko przeprawę kolejową, co odbyło się w dwóch etapach - w marcu 1946 r. oddano do użytku pierwszy tor (drugi tor przebiegał w tym czasie przez pobliski tymczasowy most kolejowy , który wiosną 1947 r. został zniszczony przez krę lodową), a w lipcu 1947 r. uruchomiono drugi tor. Do czasu odbudowania Mostu średnicowego (w 1949 r.), dawny tzw. Czwarty mostbył jedynym mostem kolejowym w Warszawie. Sąsiednia przeprawa została reaktywowana dopiero w latach 1957-1959 r. - już jako zupełnie nowa konstrukcja, tj. Most Gdański.
1915 - ewakuacja wojsk rosyjskich
więcej zdjęć (28)
Zbudowano: 07.1915
Zlikwidowano: 08.1915
1914-1918 - I wojna światowa - Warszawa
więcej zdjęć (57)
Wydarzenia
więcej zdjęć (71)
ul. Zakroczymska
więcej zdjęć (187)
Ulica Zakroczymska w Warszawie – jedna z głównych ulic Nowego Miasta, biegnąca od zbiegu ulic Freta, Kościelnej i Franciszkańskiej do ul. Krajewskiego i murów Cytadeli Warszawskiej.
Ulica Zakroczymska powstała na miejscu średniowiecznego traktu do Zakroczymia i Torunia, zwano ją Traktem Zakroczymskim, ulicą Toruńską lub Błońską, która to nazwa pochodziła od błoni należących do mieszkańców Nowej Warszawy, przez które przebiegała. W pobliżu znajdowało się znane od XV wieku źródło wody pitnej obudowane w połowie XVIII stulecia; w latach 1770–72 wzniesiono tam murowane ujęcie wody znane jako Zdrój Królewski.
Od początku swego istnienia ulica Zakroczymska charakteryzowała się niespójną, luźną zabudową drewnianą. W roku 1621 została rozdzielona na dwie części po usypaniu Wału Zygmuntowskiego z rozkazu króla Zygmunta III Wazy. Blisko 25 lat później, w roku 1646, przy początkowym odcinku ulicy u zbiegu z obecną ul. Franciszkańską osiedlili się franciszkanie i od razu przystąpili do budowy świątyni, pierwotnie drewnianej, zastąpionej w latach 1679–1691 obecnym kościołem pw. św. Franciszka projektu Jana Chrzciciela Ceroniego. Po jego śmierci prace kontynuowali Józef Fontana oraz jego syn – Jakub. Jakub Fontana zbudował też na Zakroczymskiej własną kamienicę, zachowaną do dziś pod nr 2, u zbiegu z ul. Kościelną.
W ciągu XVII stulecia przy Zakroczymskiej chętnie wznosili swe siedziby możni: swoje dwory zbudowali tu starosta generalny żmudzki Hieronim Wołłowicz, kasztelan wileński Mikołaj Sapieha oraz starościna wyszogrodzka Małgorzata Kotowska. Kolejna właścicielka ostatniego z obiektów, wojewodzina wołyńska Marianna Potocka, odsprzedała go na konwikt Collegium Nobilium.
W wieku XVIII zabudowań drewnianych przybyło, pojawiły się też jednak murowane pałace: okazałe siedziby postawili kanclerz wielki litewski Jan Fryderyk Sapieha i podstoli wielki koronny Stanisław Lubomirski, który później odsprzedał swą siedzibę Władysławowi Gurowskiemu.
W latach 1750–60 staraniem Komisji Brukowej Zakroczymska otrzymała brukowaną nawierzchnię, nad przepływająca rzeczką Bełczącą przerzucono most. Tylne, gospodarcze zabudowania nieparzystej strony ulicy wyznaczały granicę Nowego Miasta, sięgającego po nieistniejącą już ulicę Spadek i Zdrój Królewski.
W latach 1810–16 Pałac Sapiehów został wynajęty przez Dyrekcję Inżynierów Komisji Rządowej Wojny na koszary Czwartaków (tzw. Koszary Sapieżyńskie), ostatecznie nabyty w tym celu od Franciszka Sapiehy w roku 1817. Pracami architektonicznymi i przebudową kierował architekt Wilhelm Henryk Minter, który całkowicie zmienił oblicze gmachu, zmieniając jego wystrój zewnętrzny na klasycystyczny.
Po ulokowaniu koszar przy Zakroczymskiej pobudowano domy dla oficerów; zabudowa końcowego odcinka ulicy, za ul. Wójtowską, została jednak zburzona w latach 1832 i 1851 w związku z istnieniem esplanady Cytadeli Warszawskiej i lunety Władymir.
Ulica zachowała jednak swój bieg aż do Wrót Aleksandryjskich, jednak od połowy XIX wieku postępowała jej stopniowa pauperyzacja. Ludność, głównie żydowska biedota, parała się drobnym rzemiosłem i handlem. Pozytywnymi wydarzeniami było otwarcie na Zakroczymskiej zakładów graficznych Concordia na początku XX wieku oraz utworzenie wokół lunety Władymir w roku 1925 miejskiego Parku Traugutta. Około roku 1908 po wybudowaniu na Wiśle tzw. Drugiego Mostu Kolejowego (zwanego też Czwartym Mostem) nad końcowym odcinkiem ulicy, tuż przy Cytadeli Warszawskiej zbudowano przerzucony nad ulicą wiadukt kolei obwodowej.
W latach 1925–1929 u zbiegu z ul. Sanguszki według projektu Antoniego Dygata wystawiono gmach Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych, była to ostatnia inwestycja przy Zakroczymskiej aż do okresu powojennego.
Rok 1939 przyniósł jedynie spalenie Pałacu Sapiehów; większość zabudowy ulicy została zburzona w roku 1944.
W latach 1945–1956 odbudowano kościół pw. św. Franciszka, pierwszą mszę świętą przed ocalałym obrazem św. Antoniego Padewskiego odprawiono tam wśród ruin już 21 stycznia 1945. Autorem owego barokowego płótna, namalowanego w roku 1664, był zapewne malarz królewski Mathias Kargen.
Pozostałą zabudowę odbudowano w latach 1953–54, Pałac Sapiehów – w okresie 1951–56. Zabudowę północnego odcinka ulicy uzupełniono przez wybudowanie współczesnego bloku mieszkalnego z elewacją imitująca zespół kamieniczek.
Źródło:
Ulica Zakroczymska powstała na miejscu średniowiecznego traktu do Zakroczymia i Torunia, zwano ją Traktem Zakroczymskim, ulicą Toruńską lub Błońską, która to nazwa pochodziła od błoni należących do mieszkańców Nowej Warszawy, przez które przebiegała. W pobliżu znajdowało się znane od XV wieku źródło wody pitnej obudowane w połowie XVIII stulecia; w latach 1770–72 wzniesiono tam murowane ujęcie wody znane jako Zdrój Królewski.
Od początku swego istnienia ulica Zakroczymska charakteryzowała się niespójną, luźną zabudową drewnianą. W roku 1621 została rozdzielona na dwie części po usypaniu Wału Zygmuntowskiego z rozkazu króla Zygmunta III Wazy. Blisko 25 lat później, w roku 1646, przy początkowym odcinku ulicy u zbiegu z obecną ul. Franciszkańską osiedlili się franciszkanie i od razu przystąpili do budowy świątyni, pierwotnie drewnianej, zastąpionej w latach 1679–1691 obecnym kościołem pw. św. Franciszka projektu Jana Chrzciciela Ceroniego. Po jego śmierci prace kontynuowali Józef Fontana oraz jego syn – Jakub. Jakub Fontana zbudował też na Zakroczymskiej własną kamienicę, zachowaną do dziś pod nr 2, u zbiegu z ul. Kościelną.
W ciągu XVII stulecia przy Zakroczymskiej chętnie wznosili swe siedziby możni: swoje dwory zbudowali tu starosta generalny żmudzki Hieronim Wołłowicz, kasztelan wileński Mikołaj Sapieha oraz starościna wyszogrodzka Małgorzata Kotowska. Kolejna właścicielka ostatniego z obiektów, wojewodzina wołyńska Marianna Potocka, odsprzedała go na konwikt Collegium Nobilium.
W wieku XVIII zabudowań drewnianych przybyło, pojawiły się też jednak murowane pałace: okazałe siedziby postawili kanclerz wielki litewski Jan Fryderyk Sapieha i podstoli wielki koronny Stanisław Lubomirski, który później odsprzedał swą siedzibę Władysławowi Gurowskiemu.
W latach 1750–60 staraniem Komisji Brukowej Zakroczymska otrzymała brukowaną nawierzchnię, nad przepływająca rzeczką Bełczącą przerzucono most. Tylne, gospodarcze zabudowania nieparzystej strony ulicy wyznaczały granicę Nowego Miasta, sięgającego po nieistniejącą już ulicę Spadek i Zdrój Królewski.
W latach 1810–16 Pałac Sapiehów został wynajęty przez Dyrekcję Inżynierów Komisji Rządowej Wojny na koszary Czwartaków (tzw. Koszary Sapieżyńskie), ostatecznie nabyty w tym celu od Franciszka Sapiehy w roku 1817. Pracami architektonicznymi i przebudową kierował architekt Wilhelm Henryk Minter, który całkowicie zmienił oblicze gmachu, zmieniając jego wystrój zewnętrzny na klasycystyczny.
Po ulokowaniu koszar przy Zakroczymskiej pobudowano domy dla oficerów; zabudowa końcowego odcinka ulicy, za ul. Wójtowską, została jednak zburzona w latach 1832 i 1851 w związku z istnieniem esplanady Cytadeli Warszawskiej i lunety Władymir.
Ulica zachowała jednak swój bieg aż do Wrót Aleksandryjskich, jednak od połowy XIX wieku postępowała jej stopniowa pauperyzacja. Ludność, głównie żydowska biedota, parała się drobnym rzemiosłem i handlem. Pozytywnymi wydarzeniami było otwarcie na Zakroczymskiej zakładów graficznych Concordia na początku XX wieku oraz utworzenie wokół lunety Władymir w roku 1925 miejskiego Parku Traugutta. Około roku 1908 po wybudowaniu na Wiśle tzw. Drugiego Mostu Kolejowego (zwanego też Czwartym Mostem) nad końcowym odcinkiem ulicy, tuż przy Cytadeli Warszawskiej zbudowano przerzucony nad ulicą wiadukt kolei obwodowej.
W latach 1925–1929 u zbiegu z ul. Sanguszki według projektu Antoniego Dygata wystawiono gmach Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych, była to ostatnia inwestycja przy Zakroczymskiej aż do okresu powojennego.
Rok 1939 przyniósł jedynie spalenie Pałacu Sapiehów; większość zabudowy ulicy została zburzona w roku 1944.
W latach 1945–1956 odbudowano kościół pw. św. Franciszka, pierwszą mszę świętą przed ocalałym obrazem św. Antoniego Padewskiego odprawiono tam wśród ruin już 21 stycznia 1945. Autorem owego barokowego płótna, namalowanego w roku 1664, był zapewne malarz królewski Mathias Kargen.
Pozostałą zabudowę odbudowano w latach 1953–54, Pałac Sapiehów – w okresie 1951–56. Zabudowę północnego odcinka ulicy uzupełniono przez wybudowanie współczesnego bloku mieszkalnego z elewacją imitująca zespół kamieniczek.
Źródło: