Historia Góry Zamkowej w Cieszynie związana jest ściśle z najstarszymi dziejami Polski i Śląska Cieszyńskiego. Początki jej zasiedlenia datują się na V wiek p.n.e.. W IX wieku istniało już na niej grodzisko, które przed 115 rokiem zostało grodem kasztelana. Od 1290 do 1918 roku była siedzibą cieszyńskich książąt z dynastii Piastów i Habsburgów. Cieszyński zamek był imponującą warownią z kilkoma wieżami, otoczoną murami. Składał się z zamku górnego i dolnego. Pod koniec wojny trzydziestoletniej zamek został zniszczony i popadł w ruinę. Zbiegło się to z wygaśnięciem cieszyńskiej linii Piastów. Do reliktów piastowskiej przeszłości należy kaplica grodowa pod wezwaniem św. Mikołaja i św. Wacława. Jest to romańska orientowana rotunda wzniesiona w połowie XI wieku. Po średniowiecznych umocnieniach zamku górnego zachowała się cylindryczna baszta obronna z końca XIII wieku oraz gotycka “Wieża Piastowska” z wieku XIV, z której roztacza się szeroki widok na Cieszyn i Beskid Śląski. Na górze Zamkowej znajdują się także pozostałości dawnej drogi i wieży bramnej.

Kamienica przypisana była do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 218. Numer posesji był 50 (w okresie międzywojnia zmieniony na nr 46). Budynek został wzniesiony w 1899 r. przez Fritza Fuldę i najprawdopodobniej Roberta Lewaka. Projekt architektoniczny został przygotowany przez Fritza Fuldę przy współpracy z synem Eugenem. Obiekt stanął w miejscu wyburzonego jednopiętrowego budynku, który jest widoczny na mapie katastralnej miasta z 1836 r. pod nr 233. Nowo-wybudowana kamienica należała do Rosy Brix, która trudniła się produkcją szczotek. Swoją działalność rozpoczęła w 1870 r. W posiadaniu tejże rodziny pozostawała również w okresie międzywojnia.

Główna arteria starego Cieszyna, prowadzi od Góry Zamkowej do Rynku, niegdyś najważniejszy trakt handlowy miasta. Pierwotnie zabudowana domami podcieniowymi połączonymi systemem tarasów i schodów, ucierpiała podczas pożaru w 1789 r. - zachowało się kilka kamienic podcieniowych z przełomu XVIII i XIX w. W XIX i XX w. zabudowana kamienicami mieszczańskimi w stylu historycznym i eklektycznym.
Głęboka to nazwa-bumerang. Jakby nie nazywano ulicy, to wracano do starej nazwy. A była to kiedyś ulica Arcyksiężniczki Stefanii, synowej cesarza Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej nazywana była Karl Franz Josef-Strasse. W 1920 roku wrócono do Głębokiej, ale czternaście lat później uznano, że będzie się nazywać ulicą Legionów. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci - o dziwo - wrócili do tradycyjnej nazwy (w wersji Tiefe Gasse). Komuniści nie darowali Głębokiej i nazwali ją Armii Czerwonej. W 1990 roku wrócono do historycznej nazwy. W 1881 zmieniono nazwę na Kronprinzessin Stephaniestrasse, po czym wywieszono tablice uliczne wyłącznie w języku niemieckim tak jak wcześniej postąpiono na rynku. Również w tym samym roku rada miejska uchwaliła zdjąć resztę dwujęzycznych tablic i zastąpić je wyłącznie niemieckojęzycznymi. W 1898 r. ulicę wybrukowano granitową kostką.