starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Lublinek › ul. Maczka Stanisława, gen. › Port Lotniczy Łódź im. Władysława Reymonta (Lublinek) |
maj 1942 , Mapa/zdjęcie lotnicze obejmująca południowe obszary Łodzi, m.in. lotnisko Lublinek (dolna połowa zdjęcia). Przy prawym marginesie zdjęcia, obok liczby 4282 widoczny jest teren obozu Stalag Luft II (trapezowy kształt)
Skomentuj zdjęcie
blaggio.
 To tego zdjęcia jeszcze nie było na FP? Myślałem, że już są wszystkie. To do lotniska też, chyba, że miałeś jakieś wątpliwości. 2016-10-17 19:51:53 (9 lat temu)
do blaggio.: Miałem, bo nie znalazłem tego zdjęcia na fp - do tej pory(: Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: korekta 2016-10-17 20:29:05 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 marzec
16 lat 1 miesiąc 24 dni |
Dodane: 25 sierpnia 2025, godz. 15:45:09
Aktualizacja: 25 sierpnia 2025, godz. 15:54:14
Źródło: www.wwii-photos-maps.com/
Rozmiar: 2175px x 2169px
77 pobrań 7586 odsłon 0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia zeto
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
lotniska
|
Port Lotniczy Łódź im. Władysława Reymonta (Lublinek)
więcej zdjęć (66)
Zbudowano: 1925
Dawniej: Port Lotniczy Łódź-Lublinek
Międzynarodowy port lotniczy, zlokalizowany 6 km od centrum Łodzi.
Działa nieprzerwanie od września 1925. W 1927 uruchomiono regularne połączenia z Poznaniem i Warszawą, później również ze Lwowem i Wilnem. W czasie II wojny światowej Niemcy zmodernizowali lotnisko dla celów wojskowych, budując 1200-metrowy betonowy pas startowy. Po zakończeniu wojny w latach 1945-1958 lotnisko stało się ważnym węzłem komunikacyjnym w Polsce. Uruchomiono loty na trasie Warszawa – Łódź – Kraków – Rzeszów – Lublin – Poznań – Katowice – Łódź – Warszawa. Potem ruszyły już bezpośrednie loty do Gdańska, Katowic, Krakowa, Warszawy, Wrocławia, Poznania. W tym okresie ruch pasażerski w Łodzi stanowi ponad 20% przewozów krajowych. Do 1958 Lublinek stał się drugim portem lotniczym po Okęciu w kraju, z 40 tys. pasażerów. Pod koniec lat 50. z bliżej nieokreślonych powodów, mimo iż łódzkie lotnisko obsługiwało bardzo dużą część polskiego ruchu lotniczego, zlikwidowano regularne połączenia pasażerskie z Lublinka. Prawdopodobnie port lotniczy nie pasował do robotniczego wizerunku miasta i władze komunistyczne wyszły z założenia, że ludzie mogą latać przez Okęcie. Od tego czasu lotnisko było wykorzystywane jedynie przez Aeroklub Łódzki oraz do celów ratunkowych. W kolejnych latach planowano zlikwidować lotnisko. Później były również plany stworzenia z Lublinka głównego węzła lotniczego w Europie z dwoma pasami startowymi. Ostatecznie zdecydowano się na kategorię lotniska miejskiego o zasięgu regionalno-międzynarodowym.
Na początku lat 90. XX wieku rozpoczęto starania o ponowne przywrócenie na Lublinku regularnego ruchu pasażerskiego. Decyzją prezydenta Grzegorza Palki utworzono lotnisko dyspozycyjne, obsługujące mały ruch pasażerski (awionetki, taksówki powietrzne). W 1996 roku wybudowano terminal pasażerski przy ul. gen. Maczka (wcześniej dworzec znajdował się przy ul. Dubois), przebudowano pas startowy, drogę kołowania, płytę postojową, instalacje świateł nawigacyjnych i instalację zasilającą. Po spełnieniu wymogów bezpieczeństwa krajowego i międzynarodowego ruchu lotniczego (w tym utworzenie Lotniskowej Straży Pożarnej) lotnisko otrzymało status międzynarodowego portu lotniczego.
Lotnisko posiada trzy terminale:
Terminal I, zmodernizowany w 1997, jest terminalem krajowym, obsługującym obecnie lotnictwo ogólne (ang.: general aviation) i loty VIP-ów. Ulokowane tu są m.in. wypożyczalnia samochodów, lotnicze firmy usługowe, pomieszczenia wypoczynkowe dla pilotów, Lotniskowe Biuro Meteorologiczne, Straż Graniczna i Policja).
Terminal II, wybudowany w 2005, jest terminalem międzynarodowym, przeznaczonym do obsługi tanich linii lotniczych i czarterów.
Terminal Cargo otwarty 16 września 2009 przeznaczony jest do obsługi połączeń samolotów towarowych.
8 stycznia 2010 oficjalnie rozpoczęto budowę nowego trzykondygnacyjnego terminalu pasażerskiego nr 3. Budynek portu będzie miał 137 m długości, do 80 m szerokości i 15 m wysokości. Nowy port będzie mógł obsłużyć ok. 2 mln pasażerów rocznie. Planowane zakończenie prac i oddanie terminalu do użytku powinno nastąpić we wrześniu 2011
Dużym wydarzeniem związanym z lotniskiem było odprawienie na jego płycie 13 czerwca 1987 uroczystej mszy świętej podczas III podróży apostolskiej do Polski papieża Jana Pawła II.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Działa nieprzerwanie od września 1925. W 1927 uruchomiono regularne połączenia z Poznaniem i Warszawą, później również ze Lwowem i Wilnem. W czasie II wojny światowej Niemcy zmodernizowali lotnisko dla celów wojskowych, budując 1200-metrowy betonowy pas startowy. Po zakończeniu wojny w latach 1945-1958 lotnisko stało się ważnym węzłem komunikacyjnym w Polsce. Uruchomiono loty na trasie Warszawa – Łódź – Kraków – Rzeszów – Lublin – Poznań – Katowice – Łódź – Warszawa. Potem ruszyły już bezpośrednie loty do Gdańska, Katowic, Krakowa, Warszawy, Wrocławia, Poznania. W tym okresie ruch pasażerski w Łodzi stanowi ponad 20% przewozów krajowych. Do 1958 Lublinek stał się drugim portem lotniczym po Okęciu w kraju, z 40 tys. pasażerów. Pod koniec lat 50. z bliżej nieokreślonych powodów, mimo iż łódzkie lotnisko obsługiwało bardzo dużą część polskiego ruchu lotniczego, zlikwidowano regularne połączenia pasażerskie z Lublinka. Prawdopodobnie port lotniczy nie pasował do robotniczego wizerunku miasta i władze komunistyczne wyszły z założenia, że ludzie mogą latać przez Okęcie. Od tego czasu lotnisko było wykorzystywane jedynie przez Aeroklub Łódzki oraz do celów ratunkowych. W kolejnych latach planowano zlikwidować lotnisko. Później były również plany stworzenia z Lublinka głównego węzła lotniczego w Europie z dwoma pasami startowymi. Ostatecznie zdecydowano się na kategorię lotniska miejskiego o zasięgu regionalno-międzynarodowym.
Na początku lat 90. XX wieku rozpoczęto starania o ponowne przywrócenie na Lublinku regularnego ruchu pasażerskiego. Decyzją prezydenta Grzegorza Palki utworzono lotnisko dyspozycyjne, obsługujące mały ruch pasażerski (awionetki, taksówki powietrzne). W 1996 roku wybudowano terminal pasażerski przy ul. gen. Maczka (wcześniej dworzec znajdował się przy ul. Dubois), przebudowano pas startowy, drogę kołowania, płytę postojową, instalacje świateł nawigacyjnych i instalację zasilającą. Po spełnieniu wymogów bezpieczeństwa krajowego i międzynarodowego ruchu lotniczego (w tym utworzenie Lotniskowej Straży Pożarnej) lotnisko otrzymało status międzynarodowego portu lotniczego.
Lotnisko posiada trzy terminale:
Terminal I, zmodernizowany w 1997, jest terminalem krajowym, obsługującym obecnie lotnictwo ogólne (ang.: general aviation) i loty VIP-ów. Ulokowane tu są m.in. wypożyczalnia samochodów, lotnicze firmy usługowe, pomieszczenia wypoczynkowe dla pilotów, Lotniskowe Biuro Meteorologiczne, Straż Graniczna i Policja).
Terminal II, wybudowany w 2005, jest terminalem międzynarodowym, przeznaczonym do obsługi tanich linii lotniczych i czarterów.
Terminal Cargo otwarty 16 września 2009 przeznaczony jest do obsługi połączeń samolotów towarowych.
8 stycznia 2010 oficjalnie rozpoczęto budowę nowego trzykondygnacyjnego terminalu pasażerskiego nr 3. Budynek portu będzie miał 137 m długości, do 80 m szerokości i 15 m wysokości. Nowy port będzie mógł obsłużyć ok. 2 mln pasażerów rocznie. Planowane zakończenie prac i oddanie terminalu do użytku powinno nastąpić we wrześniu 2011
Dużym wydarzeniem związanym z lotniskiem było odprawienie na jego płycie 13 czerwca 1987 uroczystej mszy świętej podczas III podróży apostolskiej do Polski papieża Jana Pawła II.
Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]
Zdjęcia lotnicze
więcej zdjęć (259)
Stalag Luft II
więcej zdjęć (2)
Zbudowano: 1941
Zlikwidowano: 1948
Dawniej: Stalag Luft II
Stalag Luft II – Kriegsgefangenenlager 2 der Luftwaffe vel Kriegsgefangenenlager 2 d. Lw, Litzmannstadt – niemiecki obóz jeniecki dla lotników rosyjskich (prowadzony pod nadzorem Luftwaffe) podówczas w dzielnicy Litzmannstadt'u – Erzhausen (rejon Łodzi o nazwie Ruda Pabianicka, na południowo-zachodnim obszarze miasta), w kwadracie obecnych ulic: Odrzańskiej (niem. Wallensteinerstrasse; od płd.-zach.), Retmańskiej (niem. Paracelsusweg; od płn.-zach.), Łopianowej (niem. Schwertbrüderstrasse; od płn.-wsch.) i Zuchów (niem. Goldene Pforte; od płd.-wsch.).
Zarys dziejów
Stalag był administrowany przez Luftwaffe. Funkcjonował od 1 lutego 1942 do 1 września 1944 roku. Przed umieszczeniem w obozie jeńców radzieckich, prawdopodobnie przebywali w nim krótko jeńcy francuscy. Dzienna liczba jeńców radzieckich wahała się w granicach od ok. 400 do nieco ponad 1000 osób.
Warunki panujące w obozie były umiarkowanie ciężkie, w porównaniu z losem innych jeńców, na przykład w obozach koncentracyjnych KL Auschwitz czy KL Mauthausen-Gusen. Poziom śmiertelności wymaga jeszcze szczegółowych badań, ale na pewno nie był masowy. Ciała zmarłych jeńców grzebano początkowo w pobliżu obozu, potem na cmentarzu prawosławnym na Dołach (ul. Telefoniczna).
Część jeńców pracowała w łódzkich fabrykach. Pracowali również przy budowie dużej stacji przeładunkowej na Olechowie. W miejscach pracy, poza stacją na Olechowie, pewnej pomocy udzielali im Polacy, dając żywność i papierosy. Prawdopodobnie część z nich pracowała przy budowie dużego podziemnego szpitala (525 m², o kubaturze 1600 m³) dla pobliskiego lotniska „Lublinek” na rogu ul. Pabianickiej i ul. Ewangelickiej (zach. narożnik).
Formalnie Stalag Luft II został zlikwidowany 1 września 1944, gdy większość jeńców wywieziono do Stalagu Luft 3. w Żaganiu. W Łodzi pozostawiono jednak grupę chorych i niezdolnych do pracy, którzy w większości doczekali wyzwolenia 19 stycznia 1945 roku.
8 października 1944 roku w barakach Stalagu została umieszczona na krótko grupa powstańców z Warszawy, następnie wywieziona do Stalagu IV B–Zeithain (Mühlberg–Elbe k. Riesy).
Po zakończeniu okupacji niemieckiej w Łodzi (19 stycznia 1945), około marca-kwietnia 1945 r. w barakach pozostałych po Stalagu, umieszczono obóz dla niemieckich jeńców wojennych, który funkcjonował do około 1948 roku.
Teren obozu jest widoczny na niemieckich zdjęcia lotniczych wykonanych nad Łodzią w maju 1942 roku.
Ucieczki
Jeńcy podejmowali próby ucieczki, ale praktycznie wszystkie skończyły się niepowodzeniem i egzekucją uczestników. Udała się tylko jedna (9 października 1942), dwóm oficerom lotnictwa: Aleksandrowi Kuzniecowowi i Arkademu Worozcowowi. Uciekli podczas pracy w jednej z łódzkich fabryk. Uzyskali pomoc łódzkich komunistów z PPR. Po kilku miesiącach, zagrożony aresztowaniem A. Kuzniecow został włączony do składu pierwszego łódzkiego oddziału partyzanckiego GL. Z nim wziął udział w potyczce pod Głownem 8 maja 1943, która zakończyła się rozbiciem oddziału. Ocalał dzięki pomocy mieszkańców wsi Stary Waliszew. Później, przy pomocy warszawskich komunistów, trafił do Warszawy i stąd do oddziałów partyzanckich na Lubelszczyźnie, gdzie doczekał wejścia Armii Czerwonej. A. Worozcow został aresztowany w Łodzi w końcu kwietnia 1943 roku. Po wielomiesięcznym śledztwie wysłano go do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer 188 052. W lipcu 1944 został wywieziony w 400-osobowym transporcie do KL Mauthausen–Gusen k. Linzu w Austrii i tam dotrwał wyzwolenia obozu 5 maja 1945 roku.
Z obozu uciekł też wraz z innymi Jurij Curkan (Юрий Цуркан). Schwytany, osadzony w KL Stutthof, następnie stąd do KL Mauthausen. Przeżył. Po wojnie opublikował w 1967 r. swoje wspomnienia, m.in. z pobytu w Stalagu Luft 2.
Powojenne śledztwa w sprawie obozu
Kwestia funkcjonowania obozów jenieckich na terenie Łodzi, w tym Stalagu Luft 2, leżała i leży w kręgu zainteresowań Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich-Instytut Pamięci Narodowej w Łodzi. Tutaj też znajdują się materiały zebrane w trakcie prowadzonego śledztwa. Mają one jednak charakter raczej historyczny niż procesowy.
Pierwsze działania w sprawie Stalagu Luft 2 przeprowadzono w kwietniu 1948 roku. Przesłuchano wówczas osiem osób, ponadto dokonano oględzin terenu byłego obozu, sporządzono plany sytuacyjne oraz wykonano kilka zdjęć. Nie wiadomo czemu dalsze czynności przerwano. Wznowiono je po reaktywacji Okręgowej Komisji w Łodzi, nadając prowadzonemu śledztwu sygnaturę OKŁ, ds. 60/67, pt. „śledztwo dotyczące zbrodni popełnionych przez hitlerowców w latach 1941-1945 w obozie dla jeńców radzieckich w Łodzi”. Trwało ono do grudnia 1977 i zakończyło się jego zawieszeniem na podstawie wniosków prowadzącego śledztwo:
w chwili obecnej brak dalszych możliwości zbierania dowodów, które mogłyby wnieść coś nowego do sprawy;
śledztwo należy zawiesić z uwagi na nieustalenie sprawców zbrodni wojennych na jeńcach radzieckich w obozie w Rudzie Pabianickiej;
z uwagi na to, że z zebranych dowodów wynikają bezspornie liczne naruszenia prawa międzynarodowego, akta śledztwa mogą stanowić materiały o pomocniczej wartości historycznej;
w przypadku zaistnienia dalszych możliwości zebrania nowych dowodów śledztwo będzie można podjąć;
dalsze prace w tej sprawie mogą być prowadzone poza procesowo, celem ustalenia czy istnieją w Archiwum Państwowym w Łodzi dokumenty z okresu okupacji hitlerowskiej dotyczące bezpośrednio lub pośrednio obozu jenieckiego w Rudzie Pabianickiej; w przypadku stwierdzenia, że takowe się tam znajdują i posiadają wartość dowodową zajdzie potrzeba podjęcia śledztwa;
w związku z powyższymi przesłankami dalsze prowadzenia śledztwa nie jest celowe.
Upamiętnienie
Obecnie teren byłego Stalagu nie jest wyraźnie upamiętniony, choć zachowało się kilka jego budynków; przede wszystkim dom w którym stacjonował oddział wartowniczy. Podjęte w tej sprawie działania w 1989 roku przez miejscowy komitet osiedlowy „Odrzańska”, przy akceptacji Wojewódzkiego Komitet Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa, nie zostały pomyślnie zrealizowane.
Podjęte zostały działania mające na celu ustawienie na rogu ul. Odrzańskiej i Zuchów kamienia ze stosowną tablicą pamiątkowo–informacyjną. Koordynatorem wstępnych działań organizacyjnych jest Dział Historii Okupacji w Łodzi i Okręgu Łódzkim Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, w który od lat gromadzi wszelkie informacje historyczne o tym obozie.
W zbiorach łódzkiego Muzeum Tradycji Niepodległościowych znajduje się rekonstrukcja planu obozu wykonana w 1961 przez mieszkańca tej okolicy oraz drewniany ozdobny talerz sygnowany „Stalag Luft 2 – Litzmannstadt – 1942”. Ponadto w zbiorach Działu II wojny światowej tego Muzeum znajdują się nierejestrowane materiały dotyczące wspomnianego wyżej Saszy Kuzniecowa (przede wszystkim skany jego okupacyjnych dokumentów i zdjęć), z którego rodziną pracownicy Muzeum mają kontakt.
W rosyjskiej internetowej bazie pn. „Memoriał” Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej, zawierającej nazwiska żołnierzy rosyjskich m.in. poległych podczas II wojny światowej, odnaleziono informacje dotyczące około 150 więźniów tego Stalagu wraz ze skanami ich kart osobowych.
Autor:
Źródło:
Zarys dziejów
Stalag był administrowany przez Luftwaffe. Funkcjonował od 1 lutego 1942 do 1 września 1944 roku. Przed umieszczeniem w obozie jeńców radzieckich, prawdopodobnie przebywali w nim krótko jeńcy francuscy. Dzienna liczba jeńców radzieckich wahała się w granicach od ok. 400 do nieco ponad 1000 osób.
Warunki panujące w obozie były umiarkowanie ciężkie, w porównaniu z losem innych jeńców, na przykład w obozach koncentracyjnych KL Auschwitz czy KL Mauthausen-Gusen. Poziom śmiertelności wymaga jeszcze szczegółowych badań, ale na pewno nie był masowy. Ciała zmarłych jeńców grzebano początkowo w pobliżu obozu, potem na cmentarzu prawosławnym na Dołach (ul. Telefoniczna).
Część jeńców pracowała w łódzkich fabrykach. Pracowali również przy budowie dużej stacji przeładunkowej na Olechowie. W miejscach pracy, poza stacją na Olechowie, pewnej pomocy udzielali im Polacy, dając żywność i papierosy. Prawdopodobnie część z nich pracowała przy budowie dużego podziemnego szpitala (525 m², o kubaturze 1600 m³) dla pobliskiego lotniska „Lublinek” na rogu ul. Pabianickiej i ul. Ewangelickiej (zach. narożnik).
Formalnie Stalag Luft II został zlikwidowany 1 września 1944, gdy większość jeńców wywieziono do Stalagu Luft 3. w Żaganiu. W Łodzi pozostawiono jednak grupę chorych i niezdolnych do pracy, którzy w większości doczekali wyzwolenia 19 stycznia 1945 roku.
8 października 1944 roku w barakach Stalagu została umieszczona na krótko grupa powstańców z Warszawy, następnie wywieziona do Stalagu IV B–Zeithain (Mühlberg–Elbe k. Riesy).
Po zakończeniu okupacji niemieckiej w Łodzi (19 stycznia 1945), około marca-kwietnia 1945 r. w barakach pozostałych po Stalagu, umieszczono obóz dla niemieckich jeńców wojennych, który funkcjonował do około 1948 roku.
Teren obozu jest widoczny na niemieckich zdjęcia lotniczych wykonanych nad Łodzią w maju 1942 roku.
Ucieczki
Jeńcy podejmowali próby ucieczki, ale praktycznie wszystkie skończyły się niepowodzeniem i egzekucją uczestników. Udała się tylko jedna (9 października 1942), dwóm oficerom lotnictwa: Aleksandrowi Kuzniecowowi i Arkademu Worozcowowi. Uciekli podczas pracy w jednej z łódzkich fabryk. Uzyskali pomoc łódzkich komunistów z PPR. Po kilku miesiącach, zagrożony aresztowaniem A. Kuzniecow został włączony do składu pierwszego łódzkiego oddziału partyzanckiego GL. Z nim wziął udział w potyczce pod Głownem 8 maja 1943, która zakończyła się rozbiciem oddziału. Ocalał dzięki pomocy mieszkańców wsi Stary Waliszew. Później, przy pomocy warszawskich komunistów, trafił do Warszawy i stąd do oddziałów partyzanckich na Lubelszczyźnie, gdzie doczekał wejścia Armii Czerwonej. A. Worozcow został aresztowany w Łodzi w końcu kwietnia 1943 roku. Po wielomiesięcznym śledztwie wysłano go do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer 188 052. W lipcu 1944 został wywieziony w 400-osobowym transporcie do KL Mauthausen–Gusen k. Linzu w Austrii i tam dotrwał wyzwolenia obozu 5 maja 1945 roku.
Z obozu uciekł też wraz z innymi Jurij Curkan (Юрий Цуркан). Schwytany, osadzony w KL Stutthof, następnie stąd do KL Mauthausen. Przeżył. Po wojnie opublikował w 1967 r. swoje wspomnienia, m.in. z pobytu w Stalagu Luft 2.
Powojenne śledztwa w sprawie obozu
Kwestia funkcjonowania obozów jenieckich na terenie Łodzi, w tym Stalagu Luft 2, leżała i leży w kręgu zainteresowań Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich-Instytut Pamięci Narodowej w Łodzi. Tutaj też znajdują się materiały zebrane w trakcie prowadzonego śledztwa. Mają one jednak charakter raczej historyczny niż procesowy.
Pierwsze działania w sprawie Stalagu Luft 2 przeprowadzono w kwietniu 1948 roku. Przesłuchano wówczas osiem osób, ponadto dokonano oględzin terenu byłego obozu, sporządzono plany sytuacyjne oraz wykonano kilka zdjęć. Nie wiadomo czemu dalsze czynności przerwano. Wznowiono je po reaktywacji Okręgowej Komisji w Łodzi, nadając prowadzonemu śledztwu sygnaturę OKŁ, ds. 60/67, pt. „śledztwo dotyczące zbrodni popełnionych przez hitlerowców w latach 1941-1945 w obozie dla jeńców radzieckich w Łodzi”. Trwało ono do grudnia 1977 i zakończyło się jego zawieszeniem na podstawie wniosków prowadzącego śledztwo:
w chwili obecnej brak dalszych możliwości zbierania dowodów, które mogłyby wnieść coś nowego do sprawy;
śledztwo należy zawiesić z uwagi na nieustalenie sprawców zbrodni wojennych na jeńcach radzieckich w obozie w Rudzie Pabianickiej;
z uwagi na to, że z zebranych dowodów wynikają bezspornie liczne naruszenia prawa międzynarodowego, akta śledztwa mogą stanowić materiały o pomocniczej wartości historycznej;
w przypadku zaistnienia dalszych możliwości zebrania nowych dowodów śledztwo będzie można podjąć;
dalsze prace w tej sprawie mogą być prowadzone poza procesowo, celem ustalenia czy istnieją w Archiwum Państwowym w Łodzi dokumenty z okresu okupacji hitlerowskiej dotyczące bezpośrednio lub pośrednio obozu jenieckiego w Rudzie Pabianickiej; w przypadku stwierdzenia, że takowe się tam znajdują i posiadają wartość dowodową zajdzie potrzeba podjęcia śledztwa;
w związku z powyższymi przesłankami dalsze prowadzenia śledztwa nie jest celowe.
Upamiętnienie
Obecnie teren byłego Stalagu nie jest wyraźnie upamiętniony, choć zachowało się kilka jego budynków; przede wszystkim dom w którym stacjonował oddział wartowniczy. Podjęte w tej sprawie działania w 1989 roku przez miejscowy komitet osiedlowy „Odrzańska”, przy akceptacji Wojewódzkiego Komitet Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa, nie zostały pomyślnie zrealizowane.
Podjęte zostały działania mające na celu ustawienie na rogu ul. Odrzańskiej i Zuchów kamienia ze stosowną tablicą pamiątkowo–informacyjną. Koordynatorem wstępnych działań organizacyjnych jest Dział Historii Okupacji w Łodzi i Okręgu Łódzkim Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, w który od lat gromadzi wszelkie informacje historyczne o tym obozie.
W zbiorach łódzkiego Muzeum Tradycji Niepodległościowych znajduje się rekonstrukcja planu obozu wykonana w 1961 przez mieszkańca tej okolicy oraz drewniany ozdobny talerz sygnowany „Stalag Luft 2 – Litzmannstadt – 1942”. Ponadto w zbiorach Działu II wojny światowej tego Muzeum znajdują się nierejestrowane materiały dotyczące wspomnianego wyżej Saszy Kuzniecowa (przede wszystkim skany jego okupacyjnych dokumentów i zdjęć), z którego rodziną pracownicy Muzeum mają kontakt.
W rosyjskiej internetowej bazie pn. „Memoriał” Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej, zawierającej nazwiska żołnierzy rosyjskich m.in. poległych podczas II wojny światowej, odnaleziono informacje dotyczące około 150 więźniów tego Stalagu wraz ze skanami ich kart osobowych.
Autor:
Źródło:
ul. Maczka Stanisława, gen.
więcej zdjęć (140)
ul. Retmańska
więcej zdjęć (18)
Dawniej: Przybyszewskiego+Stawowa
ul. Pienista
więcej zdjęć (14)
ul. Balonowa
więcej zdjęć (16)
Ulica Balonowa - niewielka ulica w Łodzi, na osiedlu Retkinia, na podosiedlu Retkinia Południe (Osiedle Balonowa) oraz Sympatyczna.
Niegdyś, przed włączeniem Retkini w obręb miasta, oraz krótko potem, ulica ta nosiła nazwę Długa Kolonia; prowadziła ona od ulicy Retkińskiej aż do ówczesnej wsi Smulsko. Była to jedna z dwu najważniejszych ulic wsi/osiedla.
Krótko po włączeniu Retkini do Łodzi Długa Kolonia otrzymała nową nazwę nawiązującą do dyscypliny sportowej (w tym wypadku do baloniarstwa), podobnie jak inne nowo nazywane wiejskie drogi na Retkini, które po włączeniu do miasta stały się ulicami Łodzi o nazwach Oszczepowa, Rajdowa, Maratońska, Łyżwiarska i itd.
Już jako miejska ulica Balonowa istniała w dawnej postaci do początku lat 70., kiedy to rozpoczęła się budowa osiedla mieszkaniowego z wielkiej płyty. W trakcie tej budowy większość ulicy Balonowej została zlikwidowana.
Obecnie ulica ta składa się z dwu niepołączonych ze sobą odcinków, stanowiących niegdyś dwa przeciwne końce Balonowej. Odcinki te oddalone są od siebie o ponad kilometr. Pierwszy z tych odcinków położony jest przy ul. Retkińskiej, niewielka, niewyasfaltowana uliczka, przypominająca wiejską drogę, przy której po obu jej stronach zachowała się dawna zabudowa, typowa dla wsi lub odległych przedmieść, a także sady owocowe. Drugi koniec ulicy Balonowej znajduje się na pograniczu z osiedlem Smulsko, gdzie jednym z nielicznych obiektów z adresem "ulica Balonowa" stanowi budynek największej na Retkini szkoła podstawowa (nr 19). Ciekawostką jest fakt nadania tej placówce adresu ulica Balonowa 1, mimo że sąsiadujące budynki mają adresy z nr powyżej 100 oraz mimo przyjętej w Łodzi numeracji budynków rozpoczynających sie od strony centrum, o czym świadczy chociażby numeracja budynków na pierwszym opisanym odcinku (przy Retkińskiej - tj. nr 35-47).
Wikipedia
Suplement:
Drogę, która otrzymała nazwę Balonowa w 1946 r. po włączeniu Retkinii do miasta Łodzi, wytyczono w wyniku przeprowadzonej ok. 1830 r. regulacji i komasacji gruntów wsi. Jako główna droga kolonii o nazwie Długa Kolonia miała początek w miejscu położonym obecnie na ul. Maratońskiej w pobliżu budynku przedszkola mającego adres Przełajowa 21 i biegła na zachód do miejsca, gdzie obecnie stoi kościół parafii Świętej Eucharystii przy ul. Popiełuszki. Pierwotnie ul. Balonowa miała długość ok. 1,6 km i ok. 150 numerów. Podczas budowy osiedli mieszkaniowych stopniowo ulica ulegała likwidacji: do 1972 r. odcinek na wschód od ul. Retkińskiej, do 1975 odcinek na zachód od ul. Armii Krajowej, chociaż do dziś pozostało kilka starych budynków usytuowanych na tym odcinku nadal noszących adres Balonowej. Odcinek pomiędzy Retkińską i Armii Krajowej przewidziany został do późniejszej zabudowy, do której jednak już nie doszło.
Autor: Blaggio (Błażej Dziurzyński)
Niegdyś, przed włączeniem Retkini w obręb miasta, oraz krótko potem, ulica ta nosiła nazwę Długa Kolonia; prowadziła ona od ulicy Retkińskiej aż do ówczesnej wsi Smulsko. Była to jedna z dwu najważniejszych ulic wsi/osiedla.
Krótko po włączeniu Retkini do Łodzi Długa Kolonia otrzymała nową nazwę nawiązującą do dyscypliny sportowej (w tym wypadku do baloniarstwa), podobnie jak inne nowo nazywane wiejskie drogi na Retkini, które po włączeniu do miasta stały się ulicami Łodzi o nazwach Oszczepowa, Rajdowa, Maratońska, Łyżwiarska i itd.
Już jako miejska ulica Balonowa istniała w dawnej postaci do początku lat 70., kiedy to rozpoczęła się budowa osiedla mieszkaniowego z wielkiej płyty. W trakcie tej budowy większość ulicy Balonowej została zlikwidowana.
Obecnie ulica ta składa się z dwu niepołączonych ze sobą odcinków, stanowiących niegdyś dwa przeciwne końce Balonowej. Odcinki te oddalone są od siebie o ponad kilometr. Pierwszy z tych odcinków położony jest przy ul. Retkińskiej, niewielka, niewyasfaltowana uliczka, przypominająca wiejską drogę, przy której po obu jej stronach zachowała się dawna zabudowa, typowa dla wsi lub odległych przedmieść, a także sady owocowe. Drugi koniec ulicy Balonowej znajduje się na pograniczu z osiedlem Smulsko, gdzie jednym z nielicznych obiektów z adresem "ulica Balonowa" stanowi budynek największej na Retkini szkoła podstawowa (nr 19). Ciekawostką jest fakt nadania tej placówce adresu ulica Balonowa 1, mimo że sąsiadujące budynki mają adresy z nr powyżej 100 oraz mimo przyjętej w Łodzi numeracji budynków rozpoczynających sie od strony centrum, o czym świadczy chociażby numeracja budynków na pierwszym opisanym odcinku (przy Retkińskiej - tj. nr 35-47).
Wikipedia
Suplement:
Drogę, która otrzymała nazwę Balonowa w 1946 r. po włączeniu Retkinii do miasta Łodzi, wytyczono w wyniku przeprowadzonej ok. 1830 r. regulacji i komasacji gruntów wsi. Jako główna droga kolonii o nazwie Długa Kolonia miała początek w miejscu położonym obecnie na ul. Maratońskiej w pobliżu budynku przedszkola mającego adres Przełajowa 21 i biegła na zachód do miejsca, gdzie obecnie stoi kościół parafii Świętej Eucharystii przy ul. Popiełuszki. Pierwotnie ul. Balonowa miała długość ok. 1,6 km i ok. 150 numerów. Podczas budowy osiedli mieszkaniowych stopniowo ulica ulegała likwidacji: do 1972 r. odcinek na wschód od ul. Retkińskiej, do 1975 odcinek na zachód od ul. Armii Krajowej, chociaż do dziś pozostało kilka starych budynków usytuowanych na tym odcinku nadal noszących adres Balonowej. Odcinek pomiędzy Retkińską i Armii Krajowej przewidziany został do późniejszej zabudowy, do której jednak już nie doszło.
Autor: Blaggio (Błażej Dziurzyński)
ul. Dubois Stanisława
więcej zdjęć (41)
Dawniej: Garapicha Pawła