Bank Pekao SA

Joanna Lardelli wybudowała na rogu ulic Konstantego (Sienkiewicza) i Wesołej dom o dwóch piętrach, murowany, kryty blachą, który nazywany był "Domem Zabaw". Kiedy budynek, w którym były urządzane przedstawienia, zaczął gościć artystów, nazwano go "Teatrem Lardellich". W roku 1841, w chwili oddania do użytku, kosztował 70 000 złotych polskich, co było na owe czasy ogromną sumą. Sala teatralna aż do roku 1868 mieściła prawie 400 osób. W roku 1880 posiadłość zakupili Joanna i Bolesław Kołtońscy i należała ona do rodziny Kołtońskich aż do 1961 roku, kiedy nieruchomości zostały upaństwowione. Budynek teatru był murowany z łamanego kamienia, otynkowany, piętrowy, na planie prostokąta. Fasada główna dwunastoosiowa, asymetryczna. Do gzymsu międzypiętrowego elewacja boniowana w tynku. Okna obramione. Na osi budynku portal z białego piaskowca, z balkonikiem ozdobionym kamiennymi tralkami, wsparty na konsolach. Pod nim płaskorzeźba syrenki warszawskiej. Na parterze hol wejściowy, foyer dla publiczności. Na piętro prowadziły dwubiegowe schody kamienne, tam znajdowała się sala koncertowa. Od 1912 roku w budynku funkcjonowało kino "Corso". Pod koniec sierpnia 1939 roku salę kinową zamieniono w punkt zborny i miejsca noclegowe dla zmobilizowanych wojskowych. W czasie okupacji budynek zamieniono na magazyn - przeniesiono tu z ul. Zamkowej skrzynie z papierosami z magazynu Polskiego Monopolu Tytoniowego. Po wojnie również był tu magazyn, należący do Centrali Rybnej. Następnie, po adaptacji i remoncie pomieszczeń, w 1952 r. przeniosła się tu Orkiestra Symfoniczna, przekształcona w 1968 roku w Państwową Filharmonię im. Oskara Kolberga. W początku lat 90. budynek został wykupiony przez Bank PeKaO S.A. W 1993 roku ogłoszono konkurs na wykonanie remontu i adaptacji obiektu po filharmonii i dostosowanie go do potrzeb banku; w tym samym roku rozpoczęły się prace budowlane, które trwały do 1995 roku. Sala bankowa została zbudowana w tym samym rzucie, czyli w obrębie starego muru sali koncertowej.

Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 2, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.