Dwór Malinowskich

W 1450 r. doszło do rozdziału majętności białostockiej (nadanej Raczce w latach 1437-1450 przez księcia Zygmunta Zygmuntowicza) pomiędzy synów Raczki. Jan Raczkowicz (zm. przed 1462 r.) otrzymał Fasty, Mikołaj vel Michno Raczkowicz (zm. po 1479 r.) otrzymał Białystok, a biskup łucki Wacław Raczkowicz (zm. w 1462 r.) otrzymał Białostoczek. Po śmierci biskupa osada dworska w Białostoczku wraz z tym działem majątku przeszła na Jundziłla i stała się częścią dóbr Dojlidy. W 1528 r. Maciej i Mikołaj Jundziłłowiczowie sprzedali te dobra (wraz z Białostoczkiem) Aleksandrowi Chodkiewiczowi. Odtąd dzieje folwarku Białostoczek związane były z majętnością zabłudowsko-dojlidzką Chodkiewiczów, a później Radziwiłłów. W XVIII w. Białostoczek był jednym z folwarków dóbr Radziwiłłów pełniącym funkcje użytkowe. Posiadał typową dla baroku kompozycję składającą się ogrodu fruktowego sąsiadującego z dworem rządcy wzniesionym w 1740 r., z ogrodów warzywnych i z gumien otoczonych budynkami gospodarczymi. Obok znajdowały się karczma i browar, stojący zapewne przy rzece. W 1832 r. folwark Białostoczek nabyli Karpowicz i jego żona Karolina z Sidorowiczów (1804-1860.), którzy znacznie go rozbudowali. Prostokątny teren nowych ogrodów użytkowych podzielono na kwatery drogami i alejami. Został on otoczony od północy i wschodu stawami wykopanymi nad rzeką. Ogrody te przecinała droga dojazdowa dochodząca do traktu bielskiego, biegnąca po grobli między stawami i obsadzona aleją lipowo-klonową. Droga ta za ogrodami biegła dalej na południe do wsi Halickie. Po zachodniej stronie tej drogi stał w centrum ogrodów dwór. W 1876 r. właścicielami Białegostoczku byli Wacław Aleksander Stanisław Karpowicz (1821-1880) i jego żona Alina.

W 1910 r. Jan i jego żona Julia z Macialskich Karpowiczowie sprzedali Białostoczek Wincentemu Malinowskiemu, który wzniósł tu, na północny-zachód od starego, nowy drewniany dwór. Po Wincentym Malinowskim majątek przejął Wacław Malinowski i posiadał go do 1944 roku. Został on jednak w czasie wojny bardzo zniszczony. Zrujnowano m.in. budynki gospodarcze, wycięto wiele drzew i sadów. W latach 50. XX w. przystąpiono tu do budowy Państwowego Ośrodka Maszynowego. Większość terenu założenia zajęły wtedy nowe budynki – magazyny, warsztaty, biura i budynki mieszkalne – oraz drogi i place. Niezabudowane części ogrodu zaorano pozostawiając roślinność ozdobną tylko przy granicach kompozycji, nad stawami i nad rzekę. Obrzeża te wkrótce zarosły samosiewami drzew i krzewów, a stawy częściowo wyschły. Poza tym, cały teren został podzielony ogrodzeniami.