Zamczysko

Wg Jerzego Zieleniewskiego wzmiankowany w źródłach bielski zamek nie znajdował się w miejscu grodu, lecz, biorąc pod uwagę rejestr pomiary włócznej miasta, w siatce ulic: ks. J. Poniatowskiego (dawnej Zamkowej), Narutowicza (Podzamcckiej) i Mickiewicza (Zalubockiej). W wyniku nadzoru archeologicznego, przeprowadzonego w 1996 r. na ul. Narutowicza (dawniej Podzameckiej), lokalizacja zamku również nie znalazła wyraźnego potwierdzenia. W warstwie zalegającej pod piaszczystą podsypką wystąpiły fragmenty ceramiki, kości zwierzęcych i okruchy cegieł. Silnie pokruszone cegły, tworzące warstwę wyrównującą, znajdowały się na wysokości domu nr 17 i pod moszczeniem przy posesji nr 30. W czasie prac zlokalizowano także dwa drewniane słupy. Z powodu niezachowania się innych elementów konstrukcji niemożliwe stało się ustalenie ich funkcji. Na posesji nr 16 odsłonięto relikty studni drewnianej o nieustalonej chronologii. Ponadto na trzech odcinkach ulicy stwierdzono występowanie moszczenia z gałęzi i faszyny, zalegających na głębokości 40 cm. Zebrany materiał zabytkowy wydatowany został na późne średniowiecze i okres nowożytny. Brak pozostałości konstrukcji budowlanych jest w tym przypadku raczej efektem niedostatecznego stanu przebadania stanowiska. Jak podaje XVI-wieczny kronikarz Gwagnin: . . . zamek był drzewiany ale spalony ... , więc jedynymi pozostałościami po nim mogą być kamienie fundamentowe oraz elementy zgłębione w ziemi: słupy i piwnice.

Ze źródeł historycznych wiadomo, że zamek bielski spłonął w 1564 r. w czasie obrad sejmu wielkiego ksiestwa litewskiego.