†

Miejsce po pałacu Sapiehów

W 1730 roku Józef Franciszek Sapieha ufundował pod miastem kościół i klasztor Reformatów – prace ukończono w 1739 r. , a jako miejsce nowej rezydencji wybrano teren dawnego, oddalonego od miasta folwarku. Wzniesiono tam na szczycie kilkumetrowej wyniosłości pałac i dwie oficyny stojące nad trzema sadzawkami pełniącymi funkcję parterów wodnych. Przy pałacu urządzono park, otoczony dookoła kanałami i basenami. Prace budowlane, prowadzone przy udziale Jana Henryka Klemma, znanego białostockiego architekta nadwornego Jana Klemensa Branickiego, trwały wiele lat. Po śmierci rodziców kontynuowała je Teresa z Sapiehów Potocka. Prowadzono je jeszcze, jak wynika z przytoczonego Instruktarza, w 1767 r. Powstała wtedy duża, barokowa kompozycja. Rezydencję tę bowiem sprzęgnięto z miastem, a elementem wiążącym miała być dzielnica zaprojektowana w oparciu o system sześciu promieniście rozbiegających się ulic. W połowie drogi między Starym Rynkiem, a bramą pałacową założono tam u zbiegu ulic sześcioboczny Nowy Rynek. Jedna z ulic wybiegała stąd na bramę pałacową z 1737 r., park i pałac. Druga na usytuowany przy Starym Rynku kościół farny i ratusz, a trzecia na dzwonnicę z zegarem z 1746 r. i elewację główną kościoła Reformatów (wzniesionego w latach 1730-1739). Czwarta wybiegała na pobliskie wzgórze, na którym ustawiono murowaną z cegły kaplicę dworską, a dwie pozostałe na mosty na Nurcu, po czym kontynuowane były przez gościńce. W latach 1799-1801 budowniczy Markowski dokonywał renowacji pałacu. Na osi pałacu biegła w kierunku Ryneczku główna droga spacerowa parku. Przed pałacem znajdował się ogrodzony murem dziedziniec z wjazdem przez starszą, projektowaną przez Klemma bramę. W końcu XIX w. właścicielem siedziby był już Michał Ciuńczyk, który wysprzedawał grunty majątku Boćkowskiemu Towarzystwu Włościańskiemu i w końcu rozsprzedał też w 1900 r. teren dawnej rezydencji okolicznym rolnikom.