Kościół i klasztor o.o. reformatów

Obecny murowany zespół klasztorny powstał w początkach XVIII stulecia. Został ufundowany przez Adama i Teofilę Lasockich. Kościół ukończono i poświęcono w 1700 r. a klasztor kilka lat później. Zabudowania klasztorne opasano murem w 1736 r.:

- kościół pw. św. Franciszka z Asyżu - wzniesiony ok. 1700 r. Ta barokowa świątynia, zwrócona prezbiterium na południe, posiada jedną nawę główną, w kształcie prostokąta, z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie, odchylonym nieco od osi nawy. Jako świątynia reformacka była od początku (tradycyjnie) skromna zarówno pod względem architektonicznym jak i z punktu widzenia wystroju wnętrz.

Według opisu w 1750 r. stanął tu ołtarz dębowy z Chrystusem na Krzyżu, obrazami Boga Ojca i Ducha Świętego w postaci gołębicy. Ołtarz ten ufundował po części Jan Lasocki, resztę nakładów klasztor pokrył z datków wiernych. W 1754 r. stanęły bariery w prezbiterium i dwa konfesjonały dębowe, w 1755 r. rzeźbiona ambona. Ołtarze boczne zostały poświęcone Najświętszej Maryi Pannie i św. Antoniemu Padewskiemu.

W zwieńczeniu ściany frontowej kościoła znajduje się stary, dziś już nieczynny zegar z 1514 r. Nad nim znajdowała się niegdyś wieżyczka, o której istnieniu świadczą obecnie tylko archiwalne fotografie.

- budynek klasztoru zbudowano w początkach XVIII stulecia od wschodniej strony kościoła. Budowla ta wzniesiona jest na planie kwadratu, z niewielkim wirydarzem – ogródkiem pośrodku. Skrzydła klasztoru przylegające do kościoła mają pomieszczenia (cele) przy korytarzach biegnących wzdłuż wirydarza. Podobny układ ma skrzydło położone wzdłuż nawy kościoła, które połączone jest z chórem organowym. Za wejściem głównym (przy kościele) znajdują zabytkowe drzwi zdobione snycerką, z datą 1754.

Kościół i klasztor były wielokrotnie niszczone i odbudowywane. W okresie okupacji hitlerowskiej usunięto zakonników a pomieszczenia klasztoru zamieniono na magazyny wojskowe. W dniu 18 stycznia 1945 r. uciekający Niemcy wzniecili pożar.

Po zniszczeniach II wojny światowej wystrój świątyni został częściowo odtworzony w latach 1947 - 52. Do kościoła przywieziono wówczas organy i ławki z opuszczonego kościoła ewangelicko - luterańskiego.
Za wejściem głównym znajdują się rzeźbione drzwi z datą 1754.