Skansen Taboru Kolejowego Chabówka

O, wagon z miasta Saxona.

Bardzo ładne miasto

To robota angoli i reszty hołoty.

do Guderian: Szczególnie po 15 lutym 1945:

"Gęsiarka"

do † Festung: Lúdas Matyi ;)

Funkcjonowała tez nazwa 'wagon garnkowy", zaś te kamionkowe naczynia zwano garnkami bądź turylami.

do Jarosław Dubowski: Wydaje mi się, ze produkowano je w Bolesławcu. Do dziś można je zobaczyć tu i ówdzie, oczywiście jako ozdoby ogrodowe.

do Danuta B.: Mam taki wagon produkcji PIKO ;-)

Mniód na moje oczy :)))

Komfort jazdy, wyobrażam sobie, że zbył duży.

A kto mi powie jak taka Warszawa na torach ,po dojechaniu np.do końca toru ,zawracała:):):)?

do Danuta B.: Nie jeździłem, nie wiem, ale widziałem w okolicach wiaduktu na Zaporoskiej gdzieś w połowie lat 80 - tych. Najgorzej ( podobno ) czuł się pacjent w sanitarce Ten to dopiero miał komfort jazdy.

do YouPiter: Wyobrażenie tego komfortu sięga czasów malucha. Byłam szczęśliwą posiadaczką dwóch, pierwszy od 1979 r. Wujek - mechanik samochodowy miał wtedy "warszawę" garbuskę, dobrze utrzymaną (kolor bordowy). Po jeździe maluchem wydało mi się, że wiozą mnie limuzyną. Ten spory ciężar "warszawy" i gładkie szyny z pewnością czyniły jazdę komfortową. PS. Pasażerowi w sanitarce to, na ogół już wszystko jedno:).

do Guderian: Miała specjalną obrotnicę. Gotowe wozy dostawała PKP i tam je przystosowywano, blokowano też układ kierowniczy :)

Cóż za kształty, a te okienka umożliwiające obserwację z boku. Super.

Wygląda trochę jak skrzyżowanie pociągu pancernego z kutrem rybackim:).

Fajny futerał.

do † Andrzej Mastalerz: Czy to nie przypadkiem ten futerał na 2 obiektywy na czas wymiany ich w aparacie, tj. do jednej komory wkładasz zdejmowany z aparatu obiektyw, a z drugiej wyjmujesz zakładany obiektyw. Po wymianie sakwę zamykasz do wymiarów zwykłej jednoobiektywowej. Fajny patent. Może to ten?

do Andrzej G: Nie... do tego futerału na styk wchodzi mi aparat ale za tym futerałem widać kawałek drugiego - z obiektywem. Z tymi dwoma na szyi nieco ciężko się chodzi ale za to w 10 sekund jestem w stanie zmienić obiektyw.

do Andrzej G: Mnie sie podobaja wszystkie te wajchy we wnętrzu .....
Andrzeju G - odbierz wiadomość proszę

do Neo[EZN]: Rozumiem. Ja mam do reporterki, jak mawiają koledzy zbroję jak Rambo. To specjalny pas biodrowy z dopiętymi kilkoma kaburami/futerałami na obiektywy, lampę błyskową, akcesoria. Pas jak zapełnię wszystkie futerały jest tak ciężki, że mam do niego dopięte specjalne szelki podtrzymujące. Aparaty mam zawsze na wierzchu, zapięte także na specjalnej uprzęży, dzięki której mogą sobie oba wisieć z zapiętymi obiektywami. Dzięki temu mogę w szybkich sytuacjach po prostu puścić aparat, który zawisa na mocowaniu nie na paskach, a za specjalny uchwyt na gripie, i od razu łapać drugi. Całe oprzyrządowanie wygląda rzeczywiście nieraz komicznie, ale już parę razy się przekonałem, że w sytuacji gdy trzeba w plenerze zrobić bardzo szybki fotoreportaż, gdzie trzeba często zmieniać obiektywy, jest to bardzo wygodne. Plecak się w takiej chwili nie sprawdza, bo jego trzeba odpiąć, zdjąć lub przesunąć na jednym ramieniu by otworzyć, a to trwa. Torba to zaś przy dużej ilości osprzętu niewygodne rozwiązanie. To np. bardzo przydaje się przy robieniu koncertów, czy zawodów sportowych. Wtedy takie szelki, czy kamizelka z zapiętymi dwoma lub jak mają zawodowcy trzema, czterema aparatami jest cenna. Przy okazji ciężar sprzętu rozkłada się na biodra i ramiona, i nie ciąży tak bardzo gdy jest np. powieszona na jednym ramieniu torba.

do Andrzej G: Może pokażesz jak wyglądasz z tym "uzbrojeniem"?

do † Andrzej Mastalerz: A nie będziecie się śmiać???

do Andrzej G: No, dobra. Nie lubię się tym i tak chwalić, ale dla zobrazowania jak to wygląda ...
To jest link do zdjęcia z facebookowej galerii jednego z pszczyńskich fotografów. Jest to zdjęcie z III Biegu Pszczyńskiego na 10 km, z tego roku. Robiliśmy wtedy w kilka osób z różnych redakcji i studiów fotograficznych fotorelacje z biegu dla prasy i urzędów, i przy okazji każdy pstryknął koledze czy koleżance zdjęcie, takie służbowe.
Tu widać część tego o czym powyżej pisałem. Trochę futerałów (reszta jest z tyłu) i wiszący na uprzęży drugi aparat.


;-)

do Andrzej G: Super zabawki, lubię to.

do Andrzej G: Ktoś kiedyś na pytanie co jest najważniejsze w aparacie odpowiedział pasek! Bo jak aparat się z paska urwie i walnie o ziemię...

do † KazimierzP: Jak walnie o ziemię sam, to nic się nie stanie. Jak walnie o ziemię z obiektywem, to też nic się mu (aparatowi) nie stanie. Gorzej na tym wychodzi obiektyw. Wiem niestety coś o tym, bo dziś ostatecznie poddałem się z naprawą takiego obiektywu po upadku. Niestety, nie był wtedy przypięty na pasku, a był zamontowany na statywie, i dlatego mam teraz kłopot.

do Stenek: Dzięki, już sprawdzam.

Klasyczny "ryflak" czyli wagon typu 101A.

Jaka różnica w tej lokomotywie

To jest parowóz Ol49-44!

do Ryszard Kumorek: Ten sam parowóz na obu zdjęciach a już trzy typy. Ol49-44 , 3L49-44 i 39L4-44

do piotr brzezina : "O" osobowy ( są jeszcze P i T ) "l" ilość osi ( 1 jezdna -3 napędowe-1 jezdna) dalej liczby -rok zatwierdzenia konstrukcji , nr maszyny > Na zdjęciu "mar" widać układ osi . Zapraszam na Parady Parowozów do Wolsztyna

do grgrz: Dzięki za wyjaśnienie nawet nie wiedziałem co oznaczają liczby i cyfry. Przeczytaj te oznaczenia w moim komentarzu wyżej, ten sam parowóz a trzy oznaczenia. Niech autor zdjęcia się zdecyduje np co oznacza "39L" lub '3L"

do piotr brzezina : Źle odczytał ( błędnie) a wogóle to trochę inny kadr to drugie .

SN61-168 - spalinowy, ówczesny "autobus szynowy" tzw. "Ganz": .

Zuraw kolejowy EDK 80/3

Dzięki