Kościół św. Barbary

Historia. Kościół świętej Barbary z 1694 r. Pierwotne p.w. MB i Świętej Katarzyny. Rozbudowany o kaplicę i kruchty w k. XVIII w., staraniem Andrzeja Zielińskiego. W 1814 r. podczas remontu kościoła wykonano chór i sufit. Rozbudowany w k. XIX w. powiększenie kruchty od frontu i zakrystii. W 1990 r. przebudowany – dodanie dwóch naw bocznych, kruchty i wykonanie polichromii i witraży. W 2011 r. wymiana pokrycia dachu.

Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, konstrukcji zrębowej. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z bocznymi zakrystią i skarbczykiem. Kruchty od frontu i z boku nawy. Z boku nawy kaplica, zbudowana na planie kwadratu i kryta dachem namiotowym z wieżyczką. Dach dwukalenicowy, kryty blachą z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną cebulastym hełmem z latarnią. Wewnątrz wspólny dla nawy i prezbiterium strop płaski. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach o ściętych odcinkach bocznych z prospektem organowym z 2 poł. XIX w. Polichromia na ścianach i suficie z 1990 r., autorstwa Mikołaja Konczalskiego, będąca uzupełnieniem wcześniejszej wykonanej przez Władysława Drapiewskiego. Ołtarz główny z 2 poł. XVII w. Ołtarze boczne z przeł. XVII i XVIII w. Ambona z XVIII w. Dzwonnica drewniana konstrukcji słupowej z 1813 r. Zbudowana na planie kwadratu i zwieńczona blaszanym dachem namiotowym. Kostnica z okresu budowy kościoła. Plebania murowana z lat 20 XX w.