Dwór Łowickich

Zespół dworsko-ogrodowy w Dołubowie usytuowany jest w północnej części wsi, ok. 6 km od Dziadkowie, a tym samym od szosy Bielsk Podlaski -Siemiatycze, która biegnie przez Dziadkowice. Pierwotna siedziba dworska z ogrodem powstała w Dołubowie już w l poł. XV w., założona przez Łyczków-Dołubowskich, ówczesnych właścicieli wsi. W XVI w. właścicielami majątku byli kolejno: Steczkowicze, Niecieccy i Ha­rynkowie. Właśnie około poł. XVI w. istniejący ogród został przekształcony w renesansowy, kwaterowy ogród włoski o regularnym układzie przestrzennym. W l pol. XVII w. Dołubowo należało do rodziny Oborskich, a w 2 poł. XVII w. jego właścicielem był Arnolf Laguna, który przekształcił renesansową kompozy­cję w ogród barokowy. Pod koniec XVII w. majątek przeszedł w ręce rodzin Brzozowskich i Łyczków, a w XVIII w. - rodziny Markowskich, która władała dobrami do 1830 r. Nie wiemy, do kogo należało Dołubowo po 1830 r., wiadomo natomiast, że od 2 poł. XIX w. do 1907 r. wieś i dwór były własnością rodu Pieńkowskich. W końcu XIX w. Pieńkowscy zbudowali dwa murowane budynki go­spodarcze, tj. stajnię i spichlerz, wprowadzili uzupełniające nasadzenia w alejach i szpalerach wzdłuż granic ogrodu ozdobnego i poszczególnych kwater. Z tego do dziś zachowała się 4-rzędowa aleja kasztanowcowo-grabowa.
W 1907 roku majątek sprzedano Stanisławowi Jakubowi Łowickiemu, który w 1912 r. wzniósł drewniany dwór, istniejący do dzisiaj. W 1939 r. Dołubowo zajęli Rosjanie, w 1941 r. - Niemcy. Wskutek działań wojennych zniszcze­niu uległa część budynków gospodarczych. W 1944 r. majątek rozparcelowano. Teren z dworem i ogrodem ozdobnym otrzymała w użytkowanie szkoła podsta­wowa, a nie zniszczone dotąd zabudowania gospodarcze wraz z ziemią przy­dzielono dawnej służbie dworskiej. Dwór i ogród ozdobny użytkowany jest przez szkołę, natomiast budynki gospodarcze rozebrano; do chwili obecnej za­chował się murowany spichlerz/magazyn.