Park

Miejscem szczególnym jest dylewski park, ukształtowany w latach 1879-1911, czytelny jeszcze do niedawna w formie i kształcie, składający się z dwóch części, przedzielonych brukową drogą, która łączy folwark z polami. Wschodnia, starsza część, stanowiąca bezpośrednie otoczenie dworu i kościoła ukształtowana została przez wybitnego ogrodnika Johanna Larrasa. Po jego śmierci prace kontynuował syn Ernst. Na przełomie XIX i XX w. powiększono założenie o część zachodnią, z dużym stawem, wyspą i kanałami, wzniesiono kilka budowli. Powstał w ten sposób wspaniale skomponowany park neoromantyczny z cennym drzewostanem. Rozbudowany system kanałów i ścieżek wiązał się z obecnością bogatej architektury ogrodowej. Na wzniesieniu, w części południowej, na głównej osi pałacu postawiono na murowanym cokole drewnianą altanę. U podnóża wybudowano z kamiennych ciosów grotę ozdobioną maskami-maszkaronami Śmiejacy się i Płączący.
Prosto z altany można było dojść aleją do kamiennego tunelu pod drogą gospodarczą, by wyjść na rozświetlony staw z wyspą. Aby ominąć bruki traktu kilkadziesiąt metrów dalej wzniesiono kamienny wiadukt z widokiem z jednej strony na wspomniany staw, z drugiej na imponujące wielkością i budynkami podwórze folwarczne. Park ozdabiało wiele wspaniałych rzeźb autorstwa Włocha Adolfo Wildta. Ostatnią z nich skradziono w niewyjaśnionych okolicznościach już na pocz. XXI w. Jak na ironię był to stojący na wyspie, widoczny niegdyś z każdego miejsca, pomnik twórcy parku Johanna Larrasa, potężna bryła różowego marmuru z wyrzeźbionym medalionem z ponadnaturalnej wielkości maską portretową ogrodnika.
Za:

http://www.naszaostroda.pl/ind...turystyczne/721-gmina-grunwald