†

Gazownia Miejska

Gazownia w Elblągu została oddana do użytku 28 listopada 1859 roku. Gaz służył początkowo do oświetlenia ulic i pierwszego roku od uruchomienia przetłoczono łącznie 200 tys. metrów sześciennych gazu. Z czasem zaczęto go też dostarczać dla odbiorców prywatnych. Kłopoty ze ściąganiem należności za zużyty gaz spowodowały, że przedsiębiorstwo w 1912 r. wprowadziło specjalne liczniki, początkowo na monety, a później na żetony. W tym samym roku również wybudowano od strony ul. Zagonowej kolejową rampę przeładunkową, a w latach 1914/15 wymieniono piece retortowe na nowe - komorowe. Pod koniec lat 20. XX w. liczba odbiorców wynosiła 13.000, a łączna długość miejskiej sieci gazowniczej osiągnęła 73,03 km, którą to przetłaczano 5 mln metrów sześciennych gazu rocznie. Kolejna modernizacja miała miejsce w latach trzydziestych, kiedy wymieniono piece na nowocześniejsze. Po II Wojnie Światowej gaz koksowniczy w Elblągu popłynął po raz pierwszy w maju 1947 roku. Ta technologia była wykorzystywana aż do 16 lutego 1976 roku, kiedy to gaz koksowniczy zamieniono na gaz ziemny. Wtedy też przestała istnieć miejska gazownia, którą ostatecznie rozebrano. Dziś na terenie po dawnej gazowni swoją siedzibę ma oddział Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa.

Źródła: Uffhausen, Dr. Curt, Stadtkämmerer: "Elbing, Deutschlands Städtebau", hrsgg. vom Magistrat von Elbing, Berlin-Halensee: DARI-Verlag 1929,

http://www.portel.pl/artykul.php3?i=75840